Η πεμπτουσία της ριζικής αλλαγής της μελλοντικής πολιτικής των ΗΠΑ μετά την εκλογή Τραμπ ως 47ου Προέδρου έγκειται ιδίως στο εξής:
Η πρώτη εκλογή του Τραμπ το 2016 ήταν ένα «άλμα» των Αμερικανών ψηφοφόρων «στο κενό». Δεν γνώριζαν τι εστί Τραμπ, απλώς ήθελαν να βάλουν τέλος στην μακροχρόνια παντοδυναμία των Δημοκρατικών, ιδίως υπό την «δυναστεία Κλίντον». Τότε τον Τραμπ τον γνώρισαν στην πορεία.
Η δεύτερη εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ είναι πια συνειδητή επιλογή του εκλογικού σώματος των ΗΠΑ, το οποίο ήξερε καλά και στην πράξη τι πρεσβεύει ο νεοεκλεγείς Πρόεδρος. Και μάλιστα επιλογή που σημαίνει ευρεία αποδοχή των θέσεων Τραμπ. Με άλλα λόγια ο Τραμπ ψηφίσθηκε πρωτίστως λόγω της τεράστιας απογοήτευσης των Αμερικανών με την πολιτική του Μπάιντεν, πολλώ μάλλον όταν η Κάμαλα Χάρις ερχόταν ως κακέκτυπο ακόμα και του Τζο Μπάιντεν. Και αυτό διότι η πολιτική Μπάιντεν, υπό το πρόσχημα μιας δήθεν παγκόσμιας αμερικανικής επικυριαρχίας, αποδυνάμωσε οικονομικά τις ΗΠΑ και οδήγησε σε τεράστιες και διαβρωτικές ανισότητες. Σε αυτό δε ας προστεθεί και το μείζον πρόβλημα της μετανάστευσης, το οποίο είναι πια ορατό ακόμη και τους δρόμους του Μανχάταν.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Τούτο σημαίνει ότι βρισκόμαστε πια μπροστά σε μια συνειδητή επιλογή του εκλογικού σώματος των ΗΠΑ ν’ αφήσει πίσω του μια πολιτική «ανοιχτών θυρών» προς τον υπόλοιπο κόσμο και ιδίως προς την Ευρώπη, η οποία άρχισε από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά. Και η επιλογή αυτή σημαίνει εν τέλει μια Αμερική που υπολογίζει μόνο στα δικά της οικονομικά της συμφέροντα. Και στην ανύψωση του βιοτικού επιπέδου των Αμερικανών, με πλήρη εγκατάλειψη ακόμη και των άλλοτε συμμάχων της, ιδίως δε της Ευρώπης.
Κάτι τέτοιο δεν σημαίνει περαιτέρω ότι οι ΗΠΑ εγκαταλείπουν τον ρόλο του Πλανητάρχη. Απλώς του αλλάζουν ριζικά το περιεχόμενο. Και τούτο διότι πλέον οι Αμερικανοί οραματίζονται την Αμερική ως μία υπερδύναμη που επιβάλλεται όχι με βάση την επίτευξη γεωστρατηγικών στόχων. Αλλά με βάση την οικονομική της υπεροχή παγκοσμίως. Οπότε η πλανητική της νοοτροπία εξαντλείται στην υπεράσπιση αυτού του ρόλου με κάθε τίμημα, ακόμα και αν αυτό σημαίνει εγκατάλειψη παλαιών φίλων και συμμάχων ή και «σύγκρουση» με αυτούς.
