Παρά τις διαβεβαιώσεις του Υπουργείου Παιδείας, η σχολική χρονιά ξεκίνησε με τεράστια κενά σε προσωπικό, αφήνοντας μαθητές χωρίς μαθήματα και εκπαιδευτικούς. Χαρακτηριστική η καταγγελία της ΟΛΜΕ ότι στο τέλος της προηγούμενης σχολικής χρονιάς, μετά και τις συνταξιοδοτήσεις εκπαιδευτικών, τα κενά που καταγράφηκαν ξεπερνούσαν τις 50.000. Η Ομοσπονδία κατηγορεί την κυβέρνηση ότι, ενώ πανηγυρίζει για το υπερπλεόνασμα των 11 δισ. ευρώ, και μολονότι υπάρχουν επαρκή χρήματα για μόνιμους διορισμούς, επέλεξε να καλύψει μόλις το 1/5 των κενών τονίζοντας ότι το αποτέλεσμα της πολιτικής επιλογής του ΥΠΑΙΘ ήταν να ξεκινήσουν τα μαθήματα με σχεδόν 20.000 κενά, δηλαδή 400.000 διδακτικές ώρες να χάνονται εβδομαδιαίως.
Για επιτελικό μπάχαλο με τα κενά στα σχολεία κάνει λόγο και ο εκπαιδευτικός αναλυτής Στράτος Στρατηγάκης που αναλύει πώς το αρμόδιο Υπουργείο και η γραφειοκρατία του αναγκάζουν κάθε χρόνο μαθητές και γονείς να γίνονται έρμαια της υποστελέχωσης των σχολείων και θεατές στο ίδιο έργο. Όλη αυτή η κατάσταση μεταφράζεται σε χιλιάδες χαμένες διδακτικές ώρες, αναστάτωση με συνεχείς αλλαγές στο πρόγραμμα και αδυναμία ολοκλήρωσης της εξεταστέας ύλης. Οι καθηγητές πιέζονται να «τρέξουν» τα μαθήματα, ενώ οι γονείς στρέφονται στα φροντιστήρια.
Παρά την ύπαρξη ηλεκτρονικών διαδικασιών που θα μπορούσαν να επιταχύνουν τις τοποθετήσεις, η καθυστέρηση επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο. Η πίεση μεταφέρεται στους αναπληρωτές, οι οποίοι καλούνται μέσα σε πέντε ημέρες να μετακομίσουν σε νέες πόλεις με χαμηλό μισθό και υψηλό κόστος στέγασης. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί τελικά απορρίπτουν τον διορισμό τους.
Όπως τονίζει ο κ. Στρατηγάκης η δημόσια συζήτηση εξαντλείται στο «πότε θα γίνουν οι προσλήψεις», αφήνοντας στο περιθώριο κρίσιμα ερωτήματα για την ποιότητα της διδασκαλίας, την οργάνωση των εργαστηρίων Φυσικής και Χημείας ή τον εκσυγχρονισμό των σχολικών υποδομών. Έτσι, η εκπαίδευση παραμένει στάσιμη, εγκλωβισμένη σε έναν φαύλο κύκλο ελλείψεων και καθυστερήσεων.
Κενά στα σχολεία: Η γραφειοκρατική ανικανότητα σε όλο της το μεγαλείο
«Αν η διαδικασία των αιτήσεων διορισμού είχε ξεκινήσει ένα μήνα πριν στις 13 Ιουλίου δηλαδή, τότε όλοι θα βρίσκονταν στη θέση τους στην ώρα τους. Θα μου πει κάποιος ότι υπάρχουν διαδικασίες όπως η κατάρτιση των πινάκων που προηγείται των αιτήσεων διορισμού. Πράγματι υπάρχουν και άλλες διαδικασίες που προηγούνται, αλλά η μη έγκαιρη ολοκλήρωσή τους μας δείχνει καθαρή γραφειοκρατική ανικανότητα που κρύβεται, συνήθως, πίσω από την αδυναμία συνεννόησης με άλλες υπηρεσίες και άλλες δικαιολογίες. Αυτή, όμως, είναι ευθύνη των Υπουργών να ελέγχουν τη γραφειοκρατία.» σχολιάζει ο κ. Στρατηγάκης. Μάλιστα φέρνει ως παράδειγμα το 2003 που οι διορισμοί των μόνιμων εκπαιδευτικών ανακοινώθηκαν στις 23 Ιουλίου, ενώ φέτος στις 20 Αυγούστου.
Το πρόβλημα για τον κ. Στρατηγάκη δεν είναι αριθμητικό αλλά ουσιαστικό με τεράστιο αρνητικό αντίκτυπο στην εκπαιδευτική διαδικασία. « Ανακοινώθηκε η διδακτέα και εξεταστέα ύλη των προαγωγικών εξετάσεων του Λυκείου. Οι χιλιάδες χαμένες διδακτικές ώρες δεν επιτρέπουν στους καθηγητές να ολοκληρώσουν την ύλη που πρέπει να διδάξουν. Υποχρεώνονται να κάνουν ότι τα δίδαξαν σωστά, ενώ, αναγκαστικά, θα τα πασαλείψουν. Τα παιδιά αναγκαστικά θα πάνε στο φροντιστήριο για να τα μάθουν. Οι χιλιάδες κενές ώρες απαιτούν συνεχή αναδιαμόρφωση του προγράμματος, που αλλάζει συνεχώς, με αποτέλεσμα κάποιοι μαθητές να μπερδεύονται, να υπάρχει συνεχής αναστάτωση και να ξεκινά η απαξίωση του σχολείου στα μάτια των μαθητών και των γονιών τους με το καλημέρα. Σκέφτονται οι γονείς τι σχολείο είναι αυτό που αλλάζει το πρόγραμμα κάθε εβδομάδα. Δεν μπορεί να κερδίσει το σεβασμό σου κάτι που εμφανώς δεν λειτουργεί σωστά. Δεν μπορείς να το πάρεις σοβαρά» σημειώνει.
Η απαξίωση του σχολείου πηγάζει από την αδιαφορία του Υπουργείου
«Το μάθημα που δίνουμε στα παιδιά μας είναι ότι η κοινωνία είναι ένα μπάχαλο που κάνει ότι λειτουργεί. Αυτό εισπράττουν από τη λειτουργία του σχολείου, αυτό θεωρούν ότι είναι η κοινωνία. Τέτοια μαθήματα τους δίνουμε και μετά απορούμε γιατί απαξιώνουν και απορρίπτουν τα πάντα» σύμφωνα με τον κ. Στρατηγάκη.
Υπό το πρίσμα όλων αυτών η παιδεία όχι μόνον δεν μπορεί να οδηγηθεί σε καινούργια μονοπάτια όπως ευαγγελίζεται η υπουργός αλλά αντίθετα δινεται μάχη ακόμη και για τα πιο αυτονόητα όπως η στελέχωση των σχολείων. Ας ξεκινήσουμε από τα θεμέλια της εκπαίδευσης και ας αφήσουμε στην άκρη τα όνειρα θερινής νυκτός γιατί οι οικονομίες κλίμακας δείχνουν ότι οι διαθέσιμοι πόροι δεν επαρκούν για να οικοδομηθεί σωστά ό,τι εξαγγέλεται σε συνεντεύξεις.
