Τα ΑμεΑ πραγματοποιούν συνεχείς παραστάσεις διαμαρτυρίας τόσο στο υπουργείο Εργασίας, όσο και στο υπουργείο Οικονομικών για να πετύχουν να διασώσουν τα εισοδήματα, αλλά ακόμα περισσότερο, την αξιοπρέπειά τους. Μια αξιοπρέπεια, που την τελευταία πενταετία, έχει «τσαλαπατηθεί» ουκ ολίγες φορές από τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Οι περικοπές που υπέστησαν στα χρόνια των Μνημονίων, αλλεπάλληλες και άδικες. Άνθρωποι πρακτικά ανήμποροι να βοηθήσουν τον εαυτό τους, είδαν μια Πολιτεία να τους «γυρνά την πλάτη» και να τους αφήνει στο έλεος του προβλήματος υγείας που αντιμετωπίζουν. Θα περίμενε κανείς, από μια κυβέρνηση της Αριστεράς, να μην γίνεται τέτοια συζήτηση και να μην αναγκάζονται τα ΑμεΑ να βγουν, κυριολεκτικά, στον δρόμο. Πόσο δύσκολο είναι αλήθεια, να πραγματοποιεί συλλαλητήριο, ένας τυφλός, ή ένας ανάπηρος σε καροτσάκι. Σε μια πόλη, που η προσβασιμότητα στους δρόμους και τις πλατείες για τα ΑμεΑ, είναι πραγματικά μηδαμινή, το να μπαίνουν στη διαδικασία των συγκεντρώσεων και των παραστάσεων διαμαρτυρίας, είναι πραγματικά οδυνηρό και επώδυνο.
Και όμως δεν σταματούν, συνεχίζουν να επιμένουν και να πιέζουν για να μην περιοριστούν και άλλο τα επιδόματά τους, για να μην αυξηθούν και σε εκείνους τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης. Δεν είναι πραγματικά κρίμα, να μην αντιδράει η κοινωνία, όταν διαπιστώνει πως από την αύξηση των ορίων ηλικίας, δεν θα γλιτώσουν ούτε τα ΑμεΑ; Αλήθεια πόσο μεγάλη είναι η επιβάρυνση για τα Ασφαλιστικά Ταμεία, που η κυβέρνηση επιλέγει να κρατήσει στην εργασία του τα ΑμεΑ, θεωρώντας ότι είναι εργαζόμενοι ίδιας κατηγορίας με τους υπόλοιπους. Πόσο ανάλγητη είναι μια κοινωνία που επιτρέπει στις πιο ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού, να υπόκεινται σε διαδοχικά μαρτύρια...
