Ένα κλίμα φόβου και ανασφάλειας πλανάται πάνω από την Ευρώπη. Δεν έχει υπάρξει πόλεμος χωρίς την κατάλληλη προετοιμασία των λαών μέσω ψυχολογικών επιχειρήσεων. Οι κυβερνήσεις θέλουν. Πρέπει να ακολουθήσουν και οι λαοί, όσο δύσπιστοι και αν είναι.
Πριν τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οι λαοί διάνυαν την περίοδο της belle epoque, της ωραίας εποχής. Πείσθηκαν ότι ο πόλεμος θα διαρκούσε λίγους μήνες, μετά τον Ιούλιο του 1914. Τα Χριστούγεννα θα ήταν σπίτι τους. Διήρκεσε τέσσερα χρόνια, με εκατομμύρια νεκρούς.
Το 2024 η έκθεση Ντράγκι, που συντάχθηκε μετά από παραγγελία της φον ντερ Λαιεν, «διαπίστωσε» το προφανές έλλειμμα ανταγωνιστικότητας και την ύπαρξη «απειλής» και πρότεινε σαν πρώτο μέτρο την ενίσχυση της αμυντικής βιομηχανίας. Η Ε.Ε. πήρε την έκθεση και κήρυξε την ΄’έναρξη της «οικονομίας πολέμου». Δυο χρόνια μετά δεν έχει επιτευχθεί καμία ανάκαμψη της ευρωπαϊκής παραγωγικότητας. Έπρεπε να βρεθεί άλλη λύση για τους λαούς της Ευρώπης. Η συνταγή είναι δοκιμασμένη από παλιά, ο ‘’φόβος’’. Ο Μακιαβέλι το είχε γράψει ωμά: ο ηγεμόνας που δεν μπορεί να κυβερνήσει με έργα, κυβερνά με φόβο.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κάλεσε τα νοικοκυριά των Ευρωπαίων να έχουν βασικά αποθέματα για 72 ώρες για περίπτωση πολέμου, φυσικών καταστροφών και κυβερνοεπιθέσεων.
Στην Βρετανία γίνονται τα ίδια, μαζί με την προτροπή στις ένοπλες δυνάμεις για ετοιμότητα αντιμετώπισης μεγάλου πολέμου σε διάστημα 1.000 ημερών.
Στις ΗΠΑ το Πεντάγωνο έδωσε οδηγίες στις αμερικανικές βάσεις να προετοιμαστούν για διεξαγωγή επιχειρήσεων διάρκειας 90 ημερών, χωρίς υποστήριξη από εξωτερικές πηγές ανεφοδιασμού ή ενεργειακές.
Η προσέγγιση αυτή αντικατοπτρίζει μια αντίληψη ‘’ολοκληρωτικής άμυνας’’ όπου ολόκληρη η κοινωνία κινδυνεύει να έχει απώλειες ακόμη και μακριά από τα πολεμικά μέτωπα.
Κυβερνοεπιθέσεις, σαμποτάζ, υποθαλάσσια καλώδια επικοινωνιών και ηλεκτρικά, αγωγοί μεταφοράς φυσικού αερίου, ανεφοδιαστικές αλυσίδες, ημιαγωγοί, φαρμακευτικές βιομηχανίες, ορυχεία κρίσιμων πρώτων υλών, μπορούν να βρεθούν στην πρώτη γραμμή των εχθρικών προσβολών, όπως συμβαίνει τώρα στην Ουκρανία.
Το ΝΑΤΟ υπολογίζει ότι το 75% μιας στρατιωτικής επιχείρησης υποστηρίζεται από τον τοπικό εμπορικό εφοδιασμό. Υπονοεί ότι υπάρχει ανάγκη ολικής προστασίας των υποδομών, όλων των χωρών.
Είναι η μεγάλη χαρά των προμηθευτών μέσων ασφάλειας και προστασίας για υπέρογκα κέρδη. Και φυσικά οι μυστικές υπηρεσίες βοηθούν με αόριστες απειλές και ατεκμηρίωτους κινδύνους, για να βγάλουν και αυτές το ‘’ψωμί’’ τους.
Και η απλή ερώτηση. Αφού στο σύγχρονο κόσμο υπάρχει τέτοια διασύνδεση υπηρεσιών, ανεφοδιαστικών αλυσίδων καθώς και πολλαπλές απειλές και κίνδυνοι γιατί οι κυβερνήσεις των κυρίαρχων κρατών δεν προσπαθούν για μείωση των απειλών και τροφοδοτούν την ένταση; Απάντηση: τα ανταγωνιστικά συμφέροντα είναι μεγάλα.
Η τελευταία κατάρρευση των συστημάτων επικοινωνιών των αμερικανικών αεροδρομίων αποδεικνύει ότι δεν χρειάζεται καν πόλεμος ή δολιοφθορά από κάποιο εχθρό για να αποδιοργανωθούν ολόκληρα συστήματα μεταφορών και επικοινωνιών Αρκεί η έλλειψη συντήρησης και η αλόγιστη επέκταση δικτύων και αγωγών, με σκοπό το γρήγορο κέρδος, μαζί με την βιαστική στήριξη στην Τεχνητή Νοημοσύνη, για να αποσυντονισθεί το σύστημα.
Το εύθραυστο σύστημα της Ευρώπης λόγω των τυχοδιωκτικών πολεμικών ενεργειών, της στέρησης φτηνής ενέργειας κατόπιν αμερικανικών εντολών ή της καταστροφής του περιβάλλοντος λόγω του χωρίς όρια κυνηγιού κέρδους, δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί με τον φόβο των λαών ούτε με ένα σακίδιο ειδών πρώτης ανάγκης.
Τα υλικά αυτά για άμεση χρήση (ένας φακός, κυτίο πρώτων βοηθειών κλπ) χρειάζονται σε κάθε σπίτι ή αυτοκίνητο αλλά αυτό είναι ανεξάρτητο με τις ψευδαισθήσεις ή με την εξάπλωση κλίματος φοβίας.
Η αντίληψη της ‘’απειλής από 360°’’ και της αντίστοιχης ‘’ολοκληρωτικής άμυνας’’ είναι σαφής υπαινιγμός για ύπαρξη εσωτερικού εχθρού.
Μέχρι τώρα οι στρατοί αντιμετώπιζαν μόνο εξωτερικές απειλές και η αστυνομία εσωτερικούς κινδύνους.
Η ταύτιση εξωτερικών απειλών και εσωτερικών κινδύνων και η συνεχής στρατιωτικοποίηση της αστυνομίας με μέσα, νοοτροπίες και τακτικές, είναι το προστάδιο για μεγαλύτερη καταπίεση, απαγόρευση αριστερών κομμάτων και κυνήγι ατόμων με ‘’επικίνδυνες’’ για το σύστημα ιδέες.
Αν προκύψει εκτεταμένος πόλεμος στην Ευρώπη θα είναι με ευθύνη των ηγεσιών και των κυρίαρχων οικονομικών κύκλων, που κυβερνούν, χωρίς να υπολογίζουν τη βούληση των λαών και ειδικά της νεολαίας και των εργαζόμενων, όπως εκφράστηκε στις τεράστιες διαδηλώσεις στις ευρωπαϊκές πόλεις.
Σε τέτοια περίπτωση, συμβατικού ή πολύ χειρότερο πυρηνικού πολέμου, κανένα σακίδιο με κονσέρβες δεν θα σώσει την κατάσταση γιατί οι καταστροφές θα περιλαμβάνουν τα αποθέματα πόσιμου νερού και τις ανεφοδιαστικές αλυσίδες και υποδομές, σε ανυπολόγιστο βαθμό, που δεν θα είναι δυνατό να επανέλθουν σε 72 ώρες. Και μετά τις 72 ώρες ποιοι θα ζήσουν; Οι πλούσιοι με τα πυρηνικά καταφύγια για λίγες παραπάνω μέρες ή οι υπόλοιποι;
Στον τελευταίο πόλεμο στον Περσικό κανείς δεν πρόσβαλε τις εγκαταστάσεις αφαλάτωσης πόσιμου νερού (εκτός από μια περίπτωση ισραηλινού πλήγματος) γιατί ήξεραν ότι αυτό θα σήμαινε την καταστροφή ολόκληρων πληθυσμών σε αμοιβαία βάση, για τις χώρες του Κόλπου και το Ισραήλ.
Αντί οι Βρετανοί να ετοιμάζονται για πόλεμο σε 1.000 μέρες ή αντίστοιχα οι Γερμανοί για πόλεμο μέχρι το 2029, θα έπρεπε να συζητούν για αποκατάσταση κλίματος ειρήνης και ύφεσης, όπως έγινε με τη συμφωνία του Ελσίνκι το 1975.
Δυστυχώς, οι ανταγωνισμοί των κυρίαρχων χωρών, δηλαδή των κυρίαρχων οικονομικών κύκλων και η διάλυση των διεθνών Οργανισμών και των κανόνων που καθόριζαν τις διεθνείς σχέσεις, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για ελπίδες σύντομης σταθεροποίησης της Ειρήνης. Παραμένει η «σταθερότητα» των πολέμων και της οικονομικής φτωχοποίησης από τις οποίες κανένα «σακίδιο με κονσέρβες» δεν μας σώζει…
(Ο Νίκος Τόσκας είναι υποστράτηγος ε.α. και πρώην υπουργός)

































