Στη χώρα όπου η ασύμμετρη λογοδοσία επιβάλλει εδώ και χρόνια να απολογείται η αντιπολίτευση που ελέγχει την κυβέρνηση, αλλά όχι η κυβέρνηση για τα πεπραγμένα της, οφείλουμε να αντιστρέψουμε το ερώτημα. Και να το θέσουμε στη σωστή κατεύθυνση.
Άλλαξε ο Κυριάκος Μητσοτάκης από το 2014;
Υποστηρίζει και αισθάνεται δικαιωμένος για τη μεγαλύτερη θεσμοθετημένη συμπίεση εισοδήματος της μεταπολίτευσης; Για τη μείωση μισθών 22-32%; Για την εξαΰλωση των κύριων και επικουρικών συντάξεων (αθροιστικά), σε 3 …γενναίες φάσεις, 12, 10 και 5%;
Διότι ο σημερινός πρωθυπουργός, που εμφανίζεται ως εκπρόσωπος της σταθερότητας και της μετεξέλιξης του Κράτους, είναι ο ίδιος άνθρωπος που το 2013 ανέλαβε την εφαρμογή των πιο σκληρών μνημονιακών παρεμβάσεων σε ολόκληρο το Δημόσιο.
Ο ίδιος Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν ο υπουργός που:
• Έθεσε χιλιάδες δημόσιους υπαλλήλους σε καθεστώς διαθεσιμότητας, με μειωμένες αποδοχές και πλήρη επαγγελματική αβεβαιότητα.
• Υλοποίησε απολύσεις στο Δημόσιο στο πλαίσιο της μνημονιακής δέσμευσης για 15.000 αποχωρήσεις την περίοδο 2013-2014.
• Οδήγησε στην απόλυση σχολικών φυλάκων, εργαζομένων του ΕΟΠΥΥ, δημοτικών αστυνομικών και εκπαιδευτικών των ΕΠΑΛ.
• Προχώρησε στην κατάργηση ειδικοτήτων της τεχνικής εκπαίδευσης, προκαλώντας σοβαρές αναταράξεις σε μαθητές και εκπαιδευτικούς.
• Εφάρμοσε συγχωνεύσεις και καταργήσεις δημόσιων οργανισμών και φορέων.
• Εισήγαγε αξιολόγηση με ποσοστώσεις, η οποία αντιμετωπίστηκε από μεγάλο μέρος των εργαζομένων ως προθάλαμος νέων απολύσεων.
• Επέβαλε ένα εκτεταμένο σύστημα κινητικότητας και υποχρεωτικών μετατάξεων, αλλάζοντας βίαια τη ζωή χιλιάδων οικογενειών.
• Υπερασπίστηκε δημοσίως την ανάγκη των απολύσεων, δηλώνοντας ότι αυτές «θα γίνουν» γιατί αποτελούσαν κυβερνητική δέσμευση.
Και ακόμη πιο πίσω, ως βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, στήριξε όλες τις βασικές επιλογές της κυβέρνησης Καραμανλή:
• Το ασφαλιστικό Πετραλιά με αυξήσεις ορίων ηλικίας και περιορισμό πρόωρων συνταξιοδοτήσεων.
• Την πολιτική συμπίεσης των πραγματικών μισθών στο Δημόσιο.
• Τις αυξήσεις έμμεσων φόρων.
• Την ενίσχυση των ελαστικών μορφών εργασίας.
• Τις ιδιωτικοποιήσεις και τις αναδιαρθρώσεις στις ΔΕΚΟ (με τα τραγικά σε βάθος χρόνου αποτελέσματα)
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι ένας καινούργιος πολιτικός που εμφανίστηκε ξαφνικά το 2019. Έχει συγκεκριμένο πολιτικό βιογραφικό, συγκεκριμένες επιλογές και συγκεκριμένες υπογραφές.
Ακόμη ακόμη και η πρωτοφανής «εντολή» προς Μέρκελ-Σόιμπλε, όντας αρχηγός της αξ. Αντιπολίτευσης «μη διανοηθείτε να χαριστείτε στον Τσίπρα για τις συντάξεις».
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης λοιπόν άλλαξε; Ή είναι ακόμη ο ίδιος Μητσοτάκης του 2013, που θεωρούσε τις διαθεσιμότητες, τις απολύσεις και τη συρρίκνωση του Δημοσίου αναγκαίο εργαλείο διακυβέρνησης;
Γιατί στην πολιτική, στην Ιστορία, η μνήμη δεν μπορεί να είναι επιλεκτική. Σε πείσμα των καιρών δηλαδή.
Κωνσταντίνος Παπαστάμκος (συμβ. Πολιτικής Στρατηγικής)
