Οι ενδείξεις των προηγούμενων μηνών μετατρέπονται πλέον σε αδιαμφισβήτητες, εφιαλτικές αποδείξεις. Τα στατιστικά στοιχεία και οι διεθνείς εκθέσεις ξεσκίζουν το κυβερνητικό success story. H Ευρωζώνη βουλιάζει ολοένα και πιο βαθιά στην ύφεση κατά το δεύτερο τρίμηνο του έτους, συμπαρασύροντας την Ελλάδα σε μια σκληρή βιομηχανία οικονομικής επιβράδυνσης. Την ίδια ώρα, ο πληθωρισμός, τροφοδοτούμενος από τα γεωπολιτικά παιχνίδια και το πολεμικό μακελειό στη Μέση Ανατολή, επιδεικνύει επίμονα ανοδικές τάσεις. Αυτός ο νέος κύκλος λεηλασίας του εισοδήματος της πλειοψηφίας, που ξεκίνησε από τον Φεβρουάριο, πρόκειται να επεκταθεί μέχρι και τα μέσα του 2027, αφήνοντας βαθιά τα σημάδια της εξαθλίωσης τουλάχιστον έως το 2028.
Στον πολυετή δημοσιονομικό προγραμματισμό (ΠΔΠ) 2026-2029 που κατέθεσε η κυβέρνηση στην Κομισιόν, η δήθεν ισχυρή ανάπτυξη υποχώρησε, με την αύξηση της ΑΕΠ για το 2026 να προβλέπεται στο 2,4%. Σήμερα, η πραγματικότητα στέλνει στα τάρταρα, με τις αναθεωρήσεις να την κατεβάζουν στο 2% ή και οριακά κάτω από αυτό. Ακολουθεί μόνιμη πτώση, 1,7% το 2027, 1,6% το 2028 και ένα ισχνό 1,3% το 2029. Το κυριότερο; Ο ΠΔΠ ομολογεί ένα μνημόνιο διαρκείας, προβλέποντας ονομαστικές περικοπές δαπανών σε όλα τα βασικά υπουργεία. Στο εκρηκτικό μείγμα των άγριων περικοπών έρχονται τώρα να προστεθούν οι συνέπειες του πολέμου, ένα νέο πληθωριστικό κύμα, η πέλαση της κρίσης έναν χρόνο νωρίτερα.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, το να πανηγυρίζει προκλητικά ο πρωθυπουργός για τα εύσημα της Κομισιόν περί εξόδου της χώρας από τις δημοσιονομικές ανισορροπίες, αποτελεί μνημείο πολιτικού κυνισμού. Οι Λουδοβίκοι της εξουσίας διαφημίζονται στον λαό να φάει «δημοσιονομικές επιτυχίες» και νούμερα υπερκερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων. Όταν ο ελληνικός πληθωρισμός καλπάζει στο 5%, αφήνοντας πίσω τον μέσο όρο του 3,2%, η απάντηση της κυβέρνησης εξαντλείται σε επικοινωνιακά σόου, με τον πρωθυπουργό να δηλώνει «λυπημένος και θυμωμένος».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Η πραγματικότητα όμως δεν κρύβεται κάτω από το χαλί της κυβερνητικής προπαγάνδας. Η Ελλάδα παραμένει εγκλωβισμένη στο πανάκριβο ρεύμα, καταγράφοντας τη χειρότερη σχέση τιμών ηλεκτρικής ενέργειας και φυσικού αερίου στην Ευρώπη. Η παραγωγικότητα της οικονομίας παρουσιάζει χαώδη υστέρηση σε σχέση με τον μεγαλύτερο μέσο όρο, ενώ το έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών παραμένει σε εξαιρετικά υψηλό επίπεδο και επικίνδυνα επίπεδα. Η δημόσια Υγεία καταρρέει, με την Κομισιόν να προχωρά σε απελπισμένες συστάσεις για την πρωτοβάθμια περίθαλψη. Το δε ΔΝΤ μαζί με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή υπογραμμίζει το προφανές ότι τα ελληνικά νοικοκυριά δαπανούν μακράν το μεγαλύτερο ποσοστό του εισοδήματος τους απλά και μόνο για να κάνουν μια στέγη.
Για τους οικονομικά ισχυρούς και το πολιτικό τους προσωπικό, όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα. Για εκείνους που κερδοσκοπούν πάνω στις πλάτες της κοινωνίας, υπάρχει πάντα η επιλογή για δημόσιο παντεσπάνι. Η απάντηση στη φτωχοποίηση της κοινωνίας δεν βρίσκεται στις υποκλίσεις προς τις Βρυξέλλες ή στα παρακάλια στα σούπερ-μάρκετ, αλλά στη ρήξη με την πολιτική που θυσιάζει τις ζωές μας για τα κέρδη των λίγων.
(Η Ιωάννα Λιούτα είναι πολιτική και οικονομική αναλύτρια)
