Μέσα σε δάσος από μάσκες ζήτησε να ζήσεις

Μέσα σε δάσος από μάσκες ζήτησε να ζήσεις.

«Η ενεργητική αποστασιοποίηση».

Είναι η εποχή μας μία εποχή αναπαραγωγής αυταρχικών ειδώλων, όπως υποστηρίζουν κάποιοι Έλληνες ιστορικοί;

Επαρκεί μία τέτοια ανάλυση;

Κατηγορηματικά όχι.

Οι εφεδρίες του αυταρχισμού, δεν έλειψαν ποτέ από την ανθρωπότητα.

Απλά τους έφεραν στο προσκήνιο οι συνθήκες.

Η ομοιότητα με το τότε, είναι οι συνθήκες που οδηγούν κάθε φορά στον κόσμο του Λεβιάθαν.

Της Χομπεσιανής θεώρησης του εξανθρωπισμού της βαρβαρότητας.

Της πεποίθησης πως η γεννησιουργός αιτία των δεινών της ανθρωπότητας οφείλεται στο γενετικό κληροδότημα της επιθετικότητας.

Πως η ανοχή των υποτελών στον ηγέτη-Θεό- δεν είναι τίποτα περισσότερο από το καθρέφτισμα της ατέλειας της ανθρώπινης φύσης στο είδωλο της εξουσίας.

Αυτό που συμβαίνει στο σήμερα δεν είναι η γέννηση μιας νέας τραγωδίας που ακολουθεί παρόμοια εξέλιξη με βάση το οικονομικό κραχ και τις επιπτώσεις του στις ευάλωτες κοινωνίες.

Σήμερα γνωρίζουμε το ιστορικό παρελθόν, και μόνο αυτή η παραδοχή δεν μας επιτρέπει τις παρανοήσεις.

Η εποχή της καπιταλιστικής ασυδοσίας, σηματοδοτεί τη τελματοποίηση της καπιταλιστικής ανάπτυξης που μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη συντέλεια του γνωστού σε μας κόσμου.

Τον εγκλωβισμό των επικυρίαρχων στον εξαντλητικό πόλεμο του οικονομικού μετασχηματισμού, των δανειακών εξαρτήσεων, της εξάντλησης του ορυκτού πλούτου.

Κανένας νοήμων άνθρωπος δεν μπορεί να είναι αισιόδοξος.
Γ'αυτό και δεν μπορώ μέσα στον ορυμαγδό της καταστροφής που βιώνουμε να επικροτήσω τα ποταπά ένστικτα των νάρκισσων του μεσσιανισμού, είτε ανήκουν στη Δεξιά, είτε ανήκουν στην Αριστερά.

Νομίζω πως η επανάσταση σήμερα δεν αφορά ούτε τις διατροφικές αξίες, αλλά ούτε και τον κόσμο των ταυτοτήτων.

Πως η μόνη διέξοδος για τον άνθρωπο που επιθυμεί τον δρόμο της αξιοπρέπειας και της συμπόνιας, είναι η "ενεργητική αποστασιοποίηση".

Δικός μου ο όρος ναι.

Είμαι εφευρέτης εννοιών κατά Ντελέζ-Γκαταρί, στο έργο τους «Τι ειναι Φιλοσοφία;»

Η «ενεργητική αποστασιοποίηση» αφορά τον άνθρωπο που αντιλαμβάνεται την σημασία της συμμετοχής, την ίδια ώρα που αναγνωρίζει τη ψυχολογική φθορά που φέρει στα υποκείμενα η συναναστροφή με δραματουργικες απεικονίσεις εύκολα αναγνωρίσιμες.

Η «ενεργητική αποστασιοποίηση» είναι ένα εργαλείο που απαλύνει τον ψυχικό πόνο που μας δημιουργούν οι ανταγωνισμοί και οι συγκρούσεις των δραματουργικών μας εαυτών, στη φιλία, τη πολιτική, την εργασία.

Η ενίσχυση της αυτοπεποίθησης προϋποθέτει τη γνώση για το Είναι, κάτι εξαιρετικά επισφαλές και δύσκολο για ανθρώπους που δεν έχουν παιδευτεί πνευματικά.

Η «ενεργητική αποστασιοποίηση» έχει ξεπεράσει το στάδιο της επισφάλειας.

Γνωρίζει, αισθάνεται, συμπεραίνει, και επιλέγει.

Ναι, στη συμμετοχή και τη δράση.

Όχι, στις αυταπάτες και τη δραματουργική απεικόνιση της πραγματικότητας.

Γιατί όπως στοχαστικά σημειώνει ο Κώστας Καρυωτάκης στο ποίημα του ο κήπος της αχαριστίας.

Απόσπασμα

«Στη νοσηρή ατμόσφαιρα ορθώνονται φίδια.

Οι εγκέφαλοι, εργαστήρια κιβδηλοποιών.

Τερατώδη νήπια τα έργα, υπάρχουν στις γυάλες.

Και μέσα σε δάσος από μάσκες, ζήτησε να ζήσεις».

* Το άρθρο αποτελεί μετάφραση από τα αγγλικά, της εργασίας μου στη κριτική θεωρία των σύγχρονων δυτικών κοινωνιών των απογοητεύσεων, και της απομάγευσης της πολιτικής και κοινωνικής δράσης, "active distancing - a new form of revolt"

«Ενεργητική Αποστασιοποίηση

Μία νέα μορφή εξέγερσης».

(Ο Ηλίας Τζαννετουλάκος είναι Κοινωνιολόγος-Ψυχοθεραπευτής -Θεωρητικός της Πολιτικής- Μέλος της Ο.Β Νέας Αριστεράς Νεάπολης-Εξαρχείων)