Μετά τις δηλώσεις Μακρόν εναντίον «της νεοαποικιακής επιθετικότητας των ΗΠΑ» χρήσιμο είναι να τοποθετηθεί κανείς και να θυμίσει μερικά ιστορικά ζητήματα του πρόσφατου παρελθόντος στον γαλλικό, αλλά και σε όλους του λαούς της Ευρώπης.
Η Γαλλία του Διαφωτισμού, των δικαιωμάτων και του Διεθνούς Δικαίου, όπως και η ΕΕ στο σύνολό της, σιώπησε επανηλλειμένως σε παραβιάσεις των διεθνών κανόνων, που ίσχυσαν μετά τον όλεθρο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τον προκάλεσαν οι Ναζιστοφασιστικές δυνάμεις κυρίως της Γερμανίας αλλά και των συμμάχων της ( Ιταλίας, Ιαπωνίας, Τουρκίας, Βουλγαρίας κ.α.). Σιώπησε στους βομβαρδισμούς χωρίς την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας στη Γιουγκοσλαβία.
Σιώπησε στην ανατροπή του εκλεγμένου ηγέτη Μοσαντέκ στο Ιράν επειδή έθιξε τα συμφέροντα των πετρέλαιο - κολοσσών της Αγγλίας και των ΗΠΑ. Σιώπησε στις συνεχείς επεκτάσεις και εποικισμούς του Ισραήλ στα Παλαιστινιακά εδάφη. Σιώπησε στη δημιουργία εκατοντάδων βάσεων του ΝΑΤΟ γύρω από τη Ρωσία περικυκλώνοντάς την (από τη Βαλτική μέχρι τη Γεωργία και την Ουκρανία όπου πάλι σιώπησε στην ανατροπή του, νόμιμα εκλεγμένου, το 2014 Γιανουκόβιτς ).
Σιώπησε σε όλες τις επεμβάσεις στην Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή που έφεραν το χάος για τους λαούς τους και την κλοπή της περιουσίας τους ( από τη Λιβύη μέχρι το Αφγανιστάν).
Σιώπησε στην στήριξη των ισλαμοφασιστικών καθεστώτων αλλά και των τρομοκρατών με πρόσχημα την ανατροπή των μη αρεστών στη Δύση καθεστώτων, όπως πρόσφατα στη Συρία, φτάνοντας στο σημείο να συναλλάσσεται στο Παρίσι με τον αρχηγό και μέλος του ISIS που είναι σήμερα κυβερνήτης της
Σιώπησε στην διάλυση του Ιράκ με σκοπό την «απαλλοτρίωση» του φυσικού του πλούτου, αλλά με αφορμή κάποιους «πυρηνικούς σωλήνες» που αποδείχτηκε ότι ήταν για πότισμα. Σιώπησε στην εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο και την κατοχή της μέχρι σήμερα.
Το τέρας χτυπάει πλέον και τη δική της πόρτα και δυστυχώς είναι αργά να το αντιμετωπίσει ίσως γιατί λησμόνησε την εμπειρία του ολοκαυτώματος που κατεγράφη με γλαφυρό τρόπο ( μερικώς παραφρασμένο) «ήρθαν να πάρουν τον ξένο αλλά δεν ανησύχησα, δεν παρενέβην και δεν τον υπερασπίστηκα γιατί δεν ήμουν ξένος, ήρθαν να πάρουν τον κομμουνιστή αλλά δεν ανησύχησα γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής… , όταν ήρθαν να πάρουν εμένα δεν υπήρχε κανείς να ανησυχήσει και να με υπερασπιστεί».
Κάπως έτσι βαδίζουμε σταθερά και με γοργό ρυθμό στην περιθωριοποίηση του διεθνούς δικαίου και της διεθνούς τάξης και η Ευρώπη που δεν φρόντισε να στεριώσει την πολιτική ενοποίησή της και την άμυνά της ( έναντι όλων), βρίσκεται σήμερα ( παρόλο που ακόμη διατηρεί μεγάλα οικονομικά μεγέθη) σε δεινή θέση έναντι του καινούργιου κόσμου που αναδύεται.
Ο πολυπολικός κόσμος είναι γεγονός αλλά η μεγάλη μάχη δίνεται ( άλλοτε με κρότο, άλλοτε σιωπηρώς) μεταξύ κυρίως ΗΠΑ, Ρωσία και Κίνας. Οι ΗΠΑ βιάζονται να περιχαρακώσουν την κυριαρχία τους κυρίως στον Δυτικό κόσμο και στην Λατινική Αμερική. Η Ρωσία προσπαθεί να διατηρήσει την επιρροή της στον γύρω απ΄ αυτή κόσμο, όχι με ιδιαίτερη επιτυχία κυρίως μετά την εισβολή στην Ουκρανία, αλλά παραμένει πολύ ισχυρός παράγοντας. Η Κίνα αυτός ο νέος παγκόσμιος κολοσσός απλά δεν βιάζεται. Ο χρόνος δουλεύει γι αυτήν.
Κατά την άποψή μου ( κι αυτό με την αίρεση ότι δεν θα οδηγηθούμε σε τελικές- καταστροφικές λύσεις) η Κίνα θα αποτελέσει τον κύριο πόλο των παγκόσμιων εξελίξεων και αυτό οι ΗΠΑ το καταλαβαίνουν γι αυτό οι κινήσεις τους είναι γρήγορες και μοιάζουν σπασμωδικές.
Η Ευρώπη αν θέλει να επιβιώσει αξιοπρεπώς σε αυτό το νέο περιβάλλον, πρέπει να αφήσει τις μονομερείς πολεμοχαρείς δράσεις και αναλύσεις και να προχωρήσει ταχέως στην πολιτική ενοποίησή της και στην στενότερη συνεργασία με όλα τα Ευρωπαϊκά κράτη (και με τη Ρωσία κυρίως, αφού φροντίσει σύντομα να λήξει τον πόλεμο).
Άλλος δρόμος επιβίωσης όχι μόνο για την ΕΕ αλλά και για την Ανθρωπότητα εκτός από αυτόν της διεθνούς συνεννόησης δεν υπάρχει.
Οι πόλεμοι δεν έλυσαν ποτέ κανένα πρόβλημα.
(Ο Βασίλης Μαστρογιάννης είναι Διδάκτωρ Δημοσίου Δικαίου)
