Το 2026 δεν μπορούσε να ξεκινήσει πιο άσκημα, ξεπερνώντας κατά πολύ τις ήδη πολύ απαισιόδοξες προβλέψεις και προαισθήματα.
Στην Βενεζουέλα επιβλήθηκε η pax americana. Ο νόμος της ζούγκλας και των κανονιοφόρων απέναντι στους ανυπάκουους επανήλθε χωρίς φτιασίδια πλέον. Είναι το λιγότερο αστείο ο Τραμπ να μιλάει για επέμβαση του Καλού [της “παρθενικής” και “αμόλυντης” χώρας του δηλαδή] κατά του κακού δικτατορικού καθεστώτος Μαδούρο. Ο δήθεν Πρόεδρος της ειρήνης που έχει καταπατήσει κάθε έννοια κράτους δικαίου και δημοκρατίας στην χώρα του καθώς και κάθε έννοια διεθνούς δικαίου, αποφάσισε ότι η Αμερική είναι ο ελέω Θεού χωροφύλακας του πλανήτη, και δικαιούται να κάνει ότι θέλει στην κυριολεξία, όπως αυτός αποφασίζει κάθε πρωί που ξυπνάει, όπως να επιβάλλει τις κυβερνήσεις που θέλει, να αρπάζει τις πλουτοπαραγωγικές πηγές των χωρών τις οποίες θεωρεί τσιφλίκι του, χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανένα. Επανέφερε έτσι τις χειρότερες και πιο απροσχημάτιστα ωμές στιγμές του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, που ξεκίνησε με το δόγμα Μονρόε και πέρασε μετά -με διάφορα κάθε φορά προσχήματα, συνήθως το πρόσχημα της μάχης κατά του κομμουνισμού- από όλες τις νοτιοαμερικάνικες χούντες και δικτατορίες, το Βιετνάμ, τη Χιλή, την Γουατεμάλα, την Κούβα, τον Παναμά, την Γρενάδα, την στήριξη της 21ης Απριλίου 1967 παρ' ημίν κ.ο.κ. Καλό θα ήταν επίσης να μην ξεχάσουμε την καταστροφική από κάθε άποψη αμερικανική επέμβαση στο Ιράκ.
Όποιος έχει καταδικάσει [και ορθότατα] την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, λογικά θα πρέπει, αν θέλει να είναι συνεπής, να καταδικάσει και την σημερινή ωμή παραβίαση της ανεξαρτησίας της Βενεζουέλας. Δεν υπάρχουν καλές [όταν τις κάνουν οι δικοί μας] και κακές [όταν τις κάνουν οι εχθροί μας] παραβιάσεις της εθνικής κυριαρχίας των κρατών και των κανόνων του διεθνούς δικαίου. Όποιος κάνει τη διάκριση αυτή, πρέπει τουλάχιστον να έχει συνείδηση ότι, υιοθετώντας την, χρησιμοποιεί δύο μέτρα και δύο σταθμά σε θέματα ηθικής και διεθνούς νομιμότητας. Και αυτό συνιστά θανάσιμο πλήγμα και στις δύο έννοιες. Συνέπεια δε αυτού είναι και ότι τα περί ηθικής και πολιτιστικής υπεροχής της δημοκρατικής Δύσης έναντι των “βαρβάρων” μετά πλέον και τα σημερινά γεγονότα δεν μπορούν πλέον, και ευλόγως, να γίνουν πιστευτά γενικώς και ειδικότερα από τους λαούς του ονομαζόμενου Τρίτου Κόσμου, που έχουν επιπλέον ήδη υποστεί την βάρβαρη ευρωπαϊκή αποικιοκρατία και διατηρούν την τραυματική ανάμνηση της. Και βεβαίως δίνουν επιχειρήματα στον Πούτιν για την Ουκρανία και στον Ξιζινπινγκ για την Ταϊβάν.
(Ο Χρήστος Ράμμος είναι πρώην πρόεδρος της ΑΔΑΕ)
