Εμείς τεκμήρια μιας λάμψης
Εμείς ριμέικ και τίποτα
Εμείς με την υπόδειξη;
Γιώργος Βέλτσος, Γέρας
Είναι πολύ σπάνια η πολιτική συγκυρία, όπου συμπίπτουν πολλά Σύνδρομα, όπως συμβαίνει σήμερα στη χώρα.
Το Σύνδρομο της εκδικητικής ρεβάνς (απέναντι σε ποιους; στους δικούς σου «μη-χρήσιμους [άχρηστους;] ηλίθιους»; στους προαιώνιους [;] ταξικούς σου αντιπάλους;)
Το Σύνδρομο της Στοκχόλμης [όσο με ‘βασανίζεις και μ’ ευτελίζεις’, τόσο σε υμνώ].
Το Σύνδρομο του Ιθακίσιου Τίποτα [α-τοπικά κι α-χρονικά αφηγήματα χωρίς αρχή και τέλος].
Το Σύνδρομο της Αχαριστίας και της Αν-εύθυνης διακυβέρνησης[για όλες τις αποτυχίες φταίνε οι άλλοι].
Το Σύνδρομο της αιώνιας Παλινόρθωσης [πάλι με χρόνια και καιρούς, πάλι δικά μας θά’ναι].
Το Σύνδρομο της Αφέλειας[ο Μεσσίας αγαπάει το λαό και ποτέ δεν κάνει λάθη].
Το Σύνδρομο των Πολιτικών ανα-λύσεων [όλα τα σφάζουν κι όλα τα μαχαιρώνουν, χωρίς να καταλήγουν πουθενά].
Δεν θ’ ασχοληθώ με τους διαγκωνιζόμενους παραγκωνισμένους, που θέλουν να ξανασώσουν την Πατρίδα [sic],ούτε με τους κορδωμένους διανοούμενους της παρεούλας, που τα βρίσκουν "όλα ο.κ", ούτε με τους μετόχους του Χρηματιστηρίου Διαπλοκής που ποντάρουν και ξεποντάρουν συνεχώς στα πουλέν τους.
Πιστεύω όμως ότι η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο αβανταδόρικο παίγνιον και την εθνική στρατηγική, όπως κι αυτή ανάμεσα στο οικονομικό marketing και το πολιτικό rebranding, το ρητορικό replay και το ιδεολογικό reverse,δεν είναι άλλη από την ηθική αντίληψη για τα δημόσια πράγματα που δια-κρίνει το κάθε δρων υποκείμενο.
Τα υπόλοιπα ανήκουν στο πεδίο των Συνδρόμων.
ΥΓ: Αν ήταν να υπογραμμίσω μία λέξη, για τον μεν θα ήταν ΜΕΤΡΙΟ-ΦΡΟΣΥΝΗ και για τους δε ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ.
ΥΓ2: Το νέο κόμμα σε Αποστολή και η Αριστερά σε υπό όρους Αναστολή: ο τελευταίος σπασμός του ηθικού πλεονεκτήματος.
(Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής εγκληματολογίας, πρώην υπουργός)
