Μέχρι χθες ήταν αόρατοι. Εγιναν ορατοί μόνο αφότου ανέβηκαν στα τρακτέρ και μπλόκαραν τους δρόμους.
Τα προβλήματα που τους εξώθησαν στα μπλόκα, όμως, δεν εμφανίστηκαν αιφνιδίως, ούτε οφείλονταν σε κάποιες αστοχίες της τελευταίας ώρας. Ηταν γνωστό ότι: α) Οι τιμές βασικών αγροτικών προϊόντων είχαν μειωθεί ή είχαν καταρρεύσει. β) Οι τιμές λιπασμάτων και άλλων αγροτικών εφοδίων αυξάνονταν – και δη ταχύτερα από την άλλη Ευρώπη. γ) Η ευλογιά των προβάτων ρήμαζε την κτηνοτροφία – πάνω από 400.000 ζώα θανατώθηκαν. Και, το κερασάκι, δ) μετά το πλιάτσικο των κομματικών οπλαρχηγών στον ΟΠΕΚΕΠΕ, η Κομισιόν απαιτούσε αυστηρούς ελέγχους για τις επιδοτήσεις. Ολα αυτά αποτελούσαν έναν εκρηκτικό συνδυασμό. Η κυβέρνηση το κατάλαβε μόνο μετά την έκρηξη – όταν τα μπλόκα της χάλασαν τη νιρβάνα. Ισως επέδρασε κι η συνήθεια, καθότι το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης καίει χρόνο εδώ κι έξι χρόνια.
Από το 2019 πέρασαν από αυτό έξι επισκέπτες υπουργοί. Ακόμα κι αν κάποιος ενδιαφερόταν να μάθει τη δουλειά και να κάνει έργο, δεν θα προλάβαινε στους λίγους μήνες (12 κατά μέσον όρο) που είχε στη διάθεσή του. Το κακό θα μετριαζόταν αν υπήρχε μια επεξεργασμένη αγροτική πολιτική προς άσκηση. Δεν υπήρξε. Εν τοις πράγμασι, η μόνη δουλειά του υπουργείου ήταν να μοιράζει τις επιδοτήσεις. Κι αυτό το έπραξε με υπερβάλλοντα ζήλο, με τον Μ. Βορίδη να ανοίγει τον δρόμο: Ως υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, το 2019 είχε βρει 352.000 στρέμματα επιδοτούμενα βοσκοτόπια, την πρώτη χρονιά τα «ανέπτυξε» σε 670.000 στρέμματα και τη δεύτερη, το 2020, τα εκτόξευσε σε 1.569.000 στρέμματα. Λίγο αργότερα έγινε δεκτός ως εσωτερικός στο Μέγαρο Μαξίμου.
Ωστόσο, ό,τι κι αν έγινε τα προηγούμενα χρόνια, παραξενεύει η απόλυτη αμεριμνησία τους προηγούμενους μήνες.
Ενώ τα πράγματα πήγαιναν με φόρα σε τοίχο, η κυβέρνηση αρκέστηκε σε business as usual.
Αφησε ανεξέλεγκτες τις ανατιμήσεις στα εφόδια, άφησε τις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες να παίζουν το κρυφτούλι με τα μέτρα για την ευλογιά των προβάτων, δεν έσπευσε (έγκαιρα, από πέρυσι, όταν ενημερώθηκε ότι με πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας θα βγει στον αέρα το σκάνδαλο) να επαναλειτουργήσει τον ΟΠΕΚΕΠΕ σε διαφορετική βάση, με διαφάνεια και αυστηρότητα. Ούτε, στο τέλος τέλος έτσι όπως εξελίσσονταν τα πράγματα, σκέφτηκε μήπως έπρεπε να πει μια κουβέντα στις τράπεζες για τις δόσεις των δανείων ή στις εφορίες και στα Ταμεία για τις οφειλές αγροτών που –όχι από δική τους ευθύνη– βρέθηκαν στο κόκκινο. Υπάρχει και κάτι άλλο αξιοπερίεργο: η επιλεκτική ακοή και όραση.
Η κυβέρνησή μας, αν και αφιερώνει άπειρα λεφτά και χρόνο σε συνεχείς έρευνες της κοινής γνώμης, δεν παίρνει έγκαιρα είδηση μεγάλα που κυοφορούνται, λες και ζει σε άλλη χώρα, σε άλλον πλανήτη και, πάντως, σε απόσταση από τους κοινούς θνητούς. Μέχρι χθες, αδυνατούσε να δει τους αγρότες. Οπως μέχρι τις 28 του περασμένου Φεβρουαρίου δεν μπορούσε να ακούσει την υπόκωφη βουή καταδίκης στα καμώματά της για την τραγωδία των Τεμπών. Αυτό που δυσκολεύεται να αντιληφθεί είναι τι γίνεται «εκεί έξω». Ισως γιατί δεν διαθέτει αυτό που λέγεται «έγνοια», νοιάξιμο για τον κόσμο της εργασίας. Κι όποιος δεν νοιάζεται, ξαφνιάζεται.
(Ο Κώστας Καλλίτσης είναι δημοσιογράφος- Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την εφημερίδα «Η Καθημερινή» της Κυριακής)
