Την ώρα που η κυβέρνηση μιλά για «ισχυρή ανάπτυξη», «δημοσιονομική σταθερότητα» και «υπεραπόδοση», τα νούμερα αποκαλύπτουν κάτι πιο ωμό, πιο κυνικό και πιο ταξικά ξεδιάντροπο.
H Ελλάδα μπαίνει σε έναν νέο κύκλο φορολογικής λεηλασίας εις βάρος των εργαζομένων και της κοινωνικής πλειοψηφίας.
Φορολογικά έσοδα 10,7 δισ. € επιπλέον και σχεδόν όλα από τις τσέπες των εργαζομένων
Από τα 71,15 δισ. € το 2025 στα 81,88 δισ. € το 2029.
+10,7 δισ. € σε 4 χρόνια.
Στο ΠΔΠ 2026–2029 (Πολυετές Δημοσιονομικό Πρόγραμμα 2026-2029 του Υπ. Οικονομικών) η χορογραφία της φοροεπέλασης είναι ακριβής σαν χειρουργείο:
2026: 73,645 δισ. €
2027: 75,463 δισ. €
2028: 78,881 δισ. €
2029: 81,880 δισ. €
Mόνο για το 2026,η αύξηση είναι +2,65 δισ. €, φτάνοντας τα 73,53 δισ. ευρώ σε συνολικά φορολογικά έσοδα.
Αυτό δεν λέγεται «ανάπτυξη». Λέγεται δημοσιονομική εξόρυξη από κοινωνικά στρώματα που βρίσκονται ήδη στα όρια αντοχής.
Έμμεσοι φόροι
Το 2026, οι έμμεσοι φόροι αντιπροσωπεύουν 60% της συνολικής φορολογικής βάσης.
Από 44,1 δισ. €,οι άμεσοι φόροι είναι 27,8 δισ. €.
Τι σημαίνει αυτό;
Ότι το κράτος δεν φορολογεί δίκαια. Δεν φορολογεί ανάλογα με το εισόδημα. Φορολογεί την ανάγκη. Την κατανάλωση. Την καθημερινότητα. Την επιβίωση.
Ο άνεργος, ο μισθωτός των 800€, ο συνταξιούχος των 700€,πληρώνουν το ίδιο ΦΠΑ στο γάλα, στο ψωμί, στη βενζίνη, στο ρεύμα, με εκείνον που βγάζει 30.000€ τον μήνα.
Αυτό δεν είναι απλώς άδικο. Είναι ορισμός ταξικής ληστείας .Και είναι απολύτως συνειδητή πολιτική επιλογή.
Την ίδια ώρα, ο παράδεισος των μερισμάτων μεγαλώνει
Την ώρα που οι πολλοί πληρώνουν το κράτος, οι λίγοι βλέπουν τα κέρδη τους να εκτοξεύονται και τη φορολογία τους να εξαφανίζεται.
Μερίσματα στο χρηματιστήριο 2025: 6 δισ. ευρώ (εκτίμηση).
Φορολόγηση; Μόλις 5%.
Όχι 15, όχι 10, αλλά 5%
Όταν ο μισθωτός και ο συνταξιούχος πληρώνει 22% από το πρώτο ευρώ, ο μέτοχος με εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ κέρδη πληρώνει φόρο σχεδόν διακοσμητικό.
Αν αυτό δεν είναι ταξικός πόλεμος από τα πάνω, τότε τι είναι;
Δεν πρόκειται για λάθος, αλλά για το στρατηγικό σχέδιο. Η διόγκωση των έμμεσων φόρων δεν είναι παρενέργεια. Είναι εργαλείο. Η χαμηλή φορολογία του κεφαλαίου δεν είναι “κίνητρο”. Είναι δώρο.
Τα 6 δισ. των μερισμάτων με φόρο 5% δεν είναι «επενδυτικό κλίμα».Είναι νόμιμη φοροαποφυγή με ευλογία του κράτους.
Το μοντέλο είναι ξεκάθαρο.
Η κυβέρνηση τα παίρνει από εκείνους που δεν μπορούν να ξεφύγουν. Οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να φορολογηθούν στην Κύπρο. Ο συνταξιούχος δεν μπορεί να κρύψει εισόδημα. Ο μισθωτός δεν έχει ούτε εταιρεία ούτε λογιστικά τρικ. Η κυβέρνηση χαρίζει στον πλούτο περισσότερο πλούτο και στην πλειοψηφία χαρίζει φτώχεια.
Ο μύθος της «κοινωνικά δίκαιης ανάπτυξης» πέθανε. Τα δεδομένα δείχνουν μια απλή αλήθεια. Την ανάπτυξη τους την πληρώνει ο εργαζόμενος. Τα οφέλη της τα καρπώνεται το κεφάλαιο. Και το κράτος λειτουργεί ως διανομέας κερδών προς τα πάνω.
Αν αυτό συνεχιστεί, η Ελλάδα δεν θα γίνει «ανταγωνιστική».Θα γίνει μια χώρα όπου οι πολλοί δουλεύουν για να συσσωρεύουν οι λίγοι.
Και τότε, το πραγματικό δημοσιονομικό ερώτημα δεν θα είναι «πώς αυξάνονται τα έσοδα», αλλά πόσο ακόμα αντέχει μια κοινωνία να πληρώνει για μια ανάπτυξη που δεν της ανήκει.
(Η Ιωάννα Λιούτα είναι πολιτική και οικονομική αναλύτρια)
