Η πολιτική είναι πεδίο άσκησης πεποιθήσεων. Ποιες είναι οι πεποιθήσεις του κυρίου Μητσοτάκη και πού μπορούμε να τις διαβάσουμε; Ποιες της στρατιάς πειθήνιων παρατρεχάμενων, αυτοανακηρυγμένων αρίστων, που παπαγαλίζουν επικοινωνιακά σημειώματα, αλλά δεν απαντούν σε τίποτα; Γιατί επιτρέπεται ο Πρωθυπουργός να κινείται με όρους διαφημιστικού οδοντόκρεμας, να αποφασίζει δίχως να αποδεικνύει πως υπηρετεί το συμφέρον των πολιτών, εν κρυπτώ, ακόμα και από το κόμμα ή την κυβέρνησή του, όταν δεν μπαίνει καν στον κόπο να ανακοινώσει τις αποφάσεις του στο Υπουργικό Συμβούλιο. Και γιατί αποδέχονται αυτούς τους όρους οι βουλευτές και υπουργοί του;
Με αφορμή τα ενεργειακά ο λόγος, και της ξαφνικής καταδίκης ακόμα και της Κίνας από τον Πρωθυπουργό, δια στόματος Γκιλφόιλ, που για 4 χρόνια (2016-2019) κατήγγειλε πως η προηγούμενη κυβέρνηση δεν έτρεχε όσο έπρεπε την ιδιωτικοποίηση του λιμανιού του Πειραιά, ενώ ως Πρωθυπουργός αύξησε το ποσοστό της COSCO από 51% σε 67%. Πότε, πού, πώς αποφασίστηκε μία τέτοια αλλαγή που συμπαρασύρει εξωτερική πολιτική, γεωπολιτική ασφάλεια, κόστη για επιχειρήσεις και νοικοκυριά, επιχειρηματικά πλάνα και καθημερινή ζωή; Το non paper λέει στις οδηγίες του «τα κάναμε όλα τέλεια, το δουλέψαμε για μήνες και ιδού το θαύμα», και παραδέχεται εμμέσως την παρασκηνιακή και εν κρυπτώ λειτουργία του Μαξίμου - ουδείς άλλος ήξερε πλήν του αρμόδιου υπουργού, που τυγχάνει της απολύτου εμπιστοσύνης Μητσοτάκη.
Το περασμένο διάστημα, το Μαξίμου σταμάτησε βιαίως τον λιγνίτη στο όνομα της πράσινης μετάβασης, από μία καθαρότερη Πτολεμαΐδα, αλλά τον εξορύσσει ακόμα και τον στέλνει να καεί στην Βόρεια Μακεδονία για να εισάγουμε από την γείτονα το παραχθέν ηλεκτρικό ρεύμα ( δεύτερη χώρα προέλευσης με ποσοστό 17% των εισαγωγών σύμφωνα με το δελτίο της ΙΕΝΕ τον Γενάρη του 2025), λες και δεν αναπνέουμε τον ίδιο αέρα, δεν ζούμε στο ίδιο «θερμοκήπιο», δεν αφρικανοποιείται το κλίμα μας αν καεί στην άλλη πλευρά των συνόρων. Εισαγωγές από ελληνικών συμφερόντων εταιρείες, πίσω από πολύπλοκα επιχειρηματικά σχήματα τελικού δικαιούχου.
Το Μαξίμου γέμισε το ελληνικό τοπίο άναρχα, δίχως σχεδιασμό με ανεμογεννήτριες - υπάρχουν περιοχές που μοιάζουν πλέον με φουτουριστική δυστοπία με τους κατοίκους και τα σπίτια τους να μοιάζουν μυρμήγκια μπροστά στην πυκνότητα και το θηριώδες ύψος των μηχανών που υποσχέθηκαν ενεργειακή αφθονία αλλά έφεραν πολλαπλασιασμό του λογαριασμού - όχι γιατί δεν μπορούσαν, αλλά γιατί έτσι το υλοποίησε η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Πρέπει να είμαστε η μόνη χώρα στον πλανήτη που καταφέραμε να ανεβάσουμε τα κόστη, με δωρεάν πρώτη ύλη.
Το Μαξίμου δεν έχει κάνει τίποτα για το νερό, αλλά συζητάει για το νερό. Η χώρα έχει καλλιεργήσιμη γη, αλλά δεν έχει γεωργική παραγωγή ή μέριμνα. Η χώρα μπορεί να προχωρήσει σε ενεργειακή αναβάθμιση, αλλά εδώ παραμένουν απλήρωτα τα «εξοικονομώ» των περασμένων ετών με του πολίτες να απεντάσσονται για να κλείσουν τα τιμολόγια. Δεν βγαίνει νόημα, σε κανένα επίπεδο, ενώ κάθε κρίσιμη απόφαση και πληροφορία είναι θαμμένες κάτω από τόννους άχρηστης επικοινωνίας.
Το πιο κρίσιμο, η χώρα έχει το πιο μορφωμένο ανθρώπινο δυναμικό από δημιουργίας του ελληνικού κράτους, που την εγκαταλείπει τρέχοντας για το εξωτερικό, ανεπιστρεπτί. ‘Ο,τι έχουν να δώσουν νέοι και όχι τόσο νέοι επιστήμονες και τεχνίτες κάθε ειδικότητας το προσφέρουν σε κράτη που δεν χρηματοδοτούν ιδιωτικούς ουρανοξύστες και τουριστικές εγκαταστάσεις με δουλειές χαμηλής εξειδίκευσης, αλλά υπηρεσίες, παραγωγή και έρευνα υψηλής αξίας και εξειδίκευσης. Ποια είναι η θέση της σημερινής κυβέρνησης, την ώρα που φλυαρεί για το δημογραφικό και αναζητεί καλλιεργητές και ιδιοκτήτες τρίτων χωρών για την γεωργία; Όποιος έχει μάτια βλέπει. Πότε αποφασίστηκε πως η χώρα πρέπει να πουληθεί; Σε ποιούς; Με τι όρους; Και το σημαντικότερο, γιατί αυτό το ξεπούλημα ιδιωτικής και κρατικής περιουσίας σχεδόν 8 χρόνια από την έξοδο από το μνημόνιο και 15 από την χρεοκοπία;
Σε αυτό το πλαίσιο, ανακοινώθηκαν ως τετελεσμένο τεκτονικές αλλαγές στην εξωτερική και ενεργειακή πολιτική δίχως μελέτες, αποφάσεις θεσμικών οργάνων, διαφάνεια, έγγραφα, συμβάσεις, διαβούλευση ή λογοδοσία από έναν πρωθυπουργό που αναζητεί τρίτη θητεία για να «διασφαλίσει πως οι αλλαγές δεν θα αναστραφούν». Όλα σε επίπεδο εικόνας - κεφαλές που υπογράφουν έγγραφα που ουδείς εκπρόσωπος του έθνους γνωρίζει το περιεχόμενο και τις δεσμεύσεις τους. Κι από κοντά ‘δημοσιογράφοι’ που ανακρίνουν όποιον αποτολμά κρίσιμες ερωτήσεις: «είστε εναντίον της γεωπολιτικής αναβάθμισης της χώρας», με την καταδίκη να επικρέμεται από τον μηχανισμό προπαγάνδας του Μαξίμου (δεν υπάρχει κυβέρνηση ούτε κυβερνητικό κόμμα πλέον). Απλά θα σερβιριστεί το δια ταύτα για να ψηφιστεί το τυπικό στην Βουλή, λες και το Κοινοβούλιο είναι κάτι σαν το Πρωτόκολλο του Μαξίμου και ο ρόλος του είναι να βάζει «σφραγίδες».
Οι ερωτήσεις είναι πιεστικές. Έχουν καταργηθεί τα όργανα της Δημοκρατίας, ξεκινώντας με το Υπουργικό Συμβούλιο, το Κοινοβούλιο και τις Επιτροπές του, όταν τεκτονικές αλλαγές στην χώρα ανακοινώνονται με όρους λαγού που βγαίνει από το καπέλο της Αμερικανίδας πρέσβειρας; Δεσμευόμαστε ακόμα από τις αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όσα συνδιαμορφώσαμε και συναποφασίσαμε, όταν μία ωραία πρωία έχουμε στροφή 180 μοιρών; Και κάπου εδώ, ω του θαύματος, μία καθόλα σκηνοθετημένη δήλωση Τασούλα για να έχουμε κάτι να ασχολούμαστε όταν οι δημοσκοπήσεις κουράζουν· όταν ο Άγνωστος Στρατιώτης παλιώνει σαν θέμα.
Υπάρχουν βουλευτές που να λογοδοτούν ακόμα σε λαό, δημοσιογράφους, θεσμικά όργανα και αν απαιτείται στη Δικαιοσύνη, ή έχουμε τελειώσει «με αυτά» στο όνομα της ανάπτυξης; Και τίνος την ανάπτυξη πλην του μεγάλου κεφαλαίου όταν το λεγόμενο 99% αιμορραγεί πάνω από κόστη διαβίωσης και λογαριασμούς. Αν υπάρχουν, μήπως ήρθε η ώρα να κάνουν τη δουλειά τους, ξεκινώντας με τον νόμο για το Επιτελικό Κράτος που κατάργησε στην πράξη ακόμα και το Υπουργικό Συμβούλιο, αφού οι υπογραφές των Υπουργών δεν τους ανήκουν πια; Μήπως ήρθε η ώρα να μελετήσουν με σοβαρότητα τους μηχανισμούς προπαγάνδας και επικοινωνιακής καταιγίδας; Όχι για να καταγγείλουν εύκολα και στείρα στο πλαίσιο ενός κύκλου δημοσιότητας, αλλά για να ελέγξουν την νομιμότητα, να ασκήσουν κοινοβουλευτικό έλεγχο, και τέλος να δεσμευτούν πως αυτό το καθεστωτικό μοντέλο θα καταργηθεί και αν χρειαστεί θα οδηγηθεί στη Δικαιοσύνη όταν υπάρξει πολιτική αλλαγή; Έχουν την διάθεση να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους, ή αρκούνται στην αναζήτηση πρόσκλησης για την επόμενη βραδιά που θα οργανώσει η νέα πρέσβειρα των Ηνωμένων Πολιτειών στα μπουζούκια, την πρεσβευτική κατοικία, ή όπου αλλού επιλεγεί από το επιτελείο της;
(Ο Κωνσταντίνος Αλεξάκος είναι αρχιτέκτονας, πολιτικός αναλυτής)
