Η Ελλάδα φλέγεται για ακόμη ένα καλοκαίρι. Από άκρη σε άκρη, σπίτια, χωράφια, δάση, ζώα και ανθρώπινες ζωές βρίσκονται στο έλεος των πυρκαγιών. Και η Κυβέρνηση; Κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα, επικοινωνιακή διαχείριση της κατακραυγής, αντί για ουσιαστική προετοιμασία.
Δεν υπάρχει πια τίποτα «πρωτότυπο» σε αυτές τις τραγωδίες. Το μόνο που επαναλαμβάνεται ασταμάτητα είναι η οργή γιατί η καταστροφή δεν είναι ούτε «απρόβλεπτη» ούτε «αναπόφευκτη». Είναι το αποτέλεσμα πολιτικής επιλογής. Ξέρουμε πότε θα έρθουν οι φωτιές. Ξέρουμε ότι θα απειλήσουν ζωές και περιουσίες. Κι όμως, η ίδια κυβέρνηση που ξοδεύει δισεκατομμύρια για αμυντικούς εξοπλισμούς και φανταστικούς «κινδύνους εισβολών», αφήνει τους πολίτες εκτεθειμένους στον πιο προβλέψιμο εχθρό, τη φωτιά.
600 έμπειροι πυροσβέστες εκτός σώματος.
Εποχικοί σε καθεστώς μόνιμης ομηρίας. Δασικές υπηρεσίες διαλυμένες, πρόληψη σχεδόν ανύπαρκτη. Γιατί; Γιατί η πρόληψη δεν βγάζει φωτογραφίες και βίντεο «ηρωικής» διάσωσης στα δελτία των 8. Γιατί η ασφάλεια των πολιτών δεν μετριέται για αυτούς με τις ζωές,τις περιουσίες και τα δάση που σώζονται, αλλά με το πόσο καλά θα κουκουλωθεί η πολιτική τους ανικανότητα.
Και φτάνουμε πάλι να ακούμε το προκλητικό και προσβλητικό αφήγημα: «Ξαναγίνονται». Όχι, δεν ξαναγίνονται. Δεν ξαναγίνεται το σπίτι του μεροκαματιάρη που έχτισε με δάνειο και ιδρώτα δεκαετιών. Δεν ξαναγίνονται οι καλλιέργειες και τα κοπάδια του μικρού αγρότη. Δεν ξαναγίνονται τα δάση που χάθηκαν, ούτε η άγρια ζωή που κάηκε ζωντανή.
Η ασφάλεια δεν είναι οι φράχτες στον Έβρο και οι θεαματικές παρελάσεις. Η ασφάλεια κρίνεται στο πώς προλαμβάνεις και πώς αντιδράς στις πραγματικές απειλές. Και σ’ αυτό, η Κυβέρνηση απέτυχε έξι καλοκαίρια στη σειρά.
Η χώρα δεν χρειάζεται άλλες δικαιολογίες. Χρειάζεται πολιτική βούληση, σχέδιο και επένδυση στην πρόληψη. Αλλιώς, η μόνη συνέπεια αυτής της πολιτικής «ασφάλειας» θα είναι περισσότερη στάχτη, περισσότερη οργή, περισσότερες χαμένες ζωές.
(Η Ιωάννα Λιούτα είναι Πολιτική και Οικονομική Αναλύτρια)
