Όταν η ιστορία καλεί, κάποιοι επιλέγουν τη φυγή. Όταν η κοινωνία στενάζει και ζητά καθαρό λόγο, ρήξη, αγώνα, κάποιοι κάνουν πίσω. Και το χειρότερο: το κάνουν φορώντας τον μανδύα της «ευθύνης», της «διαφωνίας», της «ηθικής αποχώρησης». Δεν υπάρχει όμως τίποτα ηθικό στην παραίτηση, όταν ο λαός περιμένει να σε δει να μάχεσαι.
Η Αριστερά δεν είναι για τους άνετους. Δεν είναι για εκείνους που μετρούν την προσωπική φθορά και δειλιάζουν μπροστά στη σύγκρουση. Η Αριστερά είναι για αυτούς που μένουν και πολεμούν ακόμα κι όταν όλα γύρω καταρρέουν. Για εκείνους που ξέρουν ότι δεν υπάρχει πιο σπουδαίος ρόλος από το να είσαι παρών στη δύσκολη στιγμή.
Το να φεύγεις όταν οι συσχετισμοί είναι εναντίον σου δεν είναι πράξη αντίστασης. Είναι πράξη υποταγής. Είναι φυγομαχία. Είναι εγκατάλειψη του λαού που σε εμπιστεύτηκε. Κι αυτό, όσο κι αν ωραιοποιείται, δεν αλλάζει χαρακτήρα: είναι προδοσία των αρχών που κάποτε υπερασπίστηκες.
Η Αριστερά έχει μάθει να χάνει. Έχει μάθει να διαφωνεί. Αλλά δεν έχει μάθει να εγκαταλείπει. Ούτε να λιποψυχά. Το να μείνεις, να παλέψεις, να αλλάξεις από μέσα, να χτίσεις αντί να καταστρέψεις, αυτό είναι πράξη πίστης. Το να μείνεις ακόμη κι όταν διαφωνείς, να δώσεις μάχη για τις ιδέες σου, αυτό είναι αριστερό.
Η κοινωνία δεν χρειάζεται άλλους «σωτήρες» που αποχωρούν με δηλώσεις. Χρειάζεται στρατιώτες που μένουν. Αν ήθελες την εύκολη διαδρομή, δεν έπρεπε να μπεις ποτέ στην πολιτική. Η κοινωνία θέλει μαχητές. Θέλει αυτούς που, ακόμα και όταν διαφωνούν, θα σηκώσουν το μανίκι, θα μπουν στην Οργάνωση, θα πείσουν, θα αγωνιστούν για να αλλάξει η γραμμή, όχι να εγκαταλείψουν το πεδίο.
Η Αριστερά δεν μπορεί να είναι χώρος πολιτικής καριέρας. Δεν μπορεί να είναι σκαλοπάτι. Είναι αγώνας. Είναι βάρος. Είναι πόνος. Και είναι καθήκον. Όποιος δεν αντέχει τις μάχες , ας μην δηλώνει «αριστερός», γιατί δεν τον αντέχει η Ιστορία.
Η ιστορία δεν γράφεται από όσους αποχωρούν. Γράφεται από αυτούς που μένουν και μάχονται, με κόστος, με ήττες, με λάθη, αλλά με πίστη στην κοινωνία και όχι στον εαυτό τους.
Αρκετά λοιπόν με τις «έντιμες αποχωρήσεις». Η Αριστερά δεν χρειάζεται ευγενείς λιποτάκτες. Χρειάζεται μαχητές.
(Η Ιωάννα Λιούτα είναι Πολιτική και Οικονομική Αναλύτρια)
