Η απόφαση του ΑΕΔ για τους σπαρτιάτες δεν είναι για πανηγυρισούς, για κλάματα είναι ή έστω για τα πανηγύρια. Έτσι φουντώνει ο τραμπισμός-κασιδακισμός. Σε σχέση με αυτόν τον απαράδεκτο πολιτικά- δεν έχω τις νομικές γνώσεις να τον κρίνω και συνταγματικά- αποκλεισμό των τριών βουλευτών από το Κοινοβούλιο, αποκλεισμό για τον οποίο επαίρονται στο ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, αντί να ντρέπονται, θυμίζω πως στο τελευταίο βιβλίο μου αφιερώνω ξεχωριστό κεφάλαιο στη δικαστικοκρατία, όπου μεταξύ άλλων γράφω γι' αυτήν :
"Υποστηρίζεται πως η δικαστική παρέμβαση στην πολιτική είναι δείγμα της υπερίσχυσης της φιλελεύθερης δημοκρατίας έναντι της λαϊκίστικης αντίληψης. Αν το δούμε αυτό από την πλευρά του ελέγχου και των ισορροπιών μέσω των οποίων υποχρεώνονται να νομοθετούν τα κοινοβούλια και να κυβερνούν οι κυβερνήσεις, είναι όντως έτσι. Αλλά «ποιος φυλάει τους φύλακες;», όπως ρωτούσε από το 1988 ο Martin Shapiro; Έκτοτε οι προκλήσεις, όπως είδαμε, πολλαπλασιάστηκαν. Η αυξανόμενη δικαστική παρέμβαση στην πολιτική συμβαδίζει με τη μείωση της ανεξαρτησίας των αντιπροσωπευτικών θεσμών. Αυτές οι αποφάσεις συρρικνώνουν τις Δημοκρατίες, αλλά δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Τα μηνύματα συνεχούς αλληλοεπικάλυψης των δράσεων των θεσμών της Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας (Γερουσία και Βουλή των Αντιπροσώπων) ήταν εμφανή με όλες τις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Ενώ ταυτοχρόνως είχαμε και τις επεμβάσεις Προέδρων, με αποκορύφωμα τον Τραμπ στις ΗΠΑ, τον Κατσίνσκι στην Πολωνία, και τον Όρμπαν στην Ουγγαρία με τον διορισμό ως ανώτατων δικαστών ανθρώπων που ουσιαστικά σκέπτονται «παλαβά», όπως οι ίδιοι. Καμία «αξιοκρατία» δεν ισχύει στον διορισμό αυτών των ανώτατων δικαστών. Το αντίθετο, όσο πιο κοντά πολιτικά βρίσκονται στην προεδρική εξουσία, τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες έχουν να διοριστούν".......Η πολιτική εξουσία, όσα και να τις καταμαρτυρούμε για τον τρόπο που λειτουργεί και για τον τρόπο που λαμβάνει τις αποφάσεις, όσα και να προσάπτουμε στον παλαιοκομματικό τύπο πολιτικού που το μόνο που κάνει καλά είναι να σφίγγει χέρια, να κάνει κουμπαριές και να κατακεραυνώνει τους αντιπάλους του σήμερα, γι’ αυτό που επαινούσε το κόμμα του χθες και θα ξανακάνει αύριο, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως αυτός είναι ο εκλεγμένος εκπρόσωπος. Αυτός είναι ο κύριος εκφραστής της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας.
Οι δικαστές δεν είναι εκλεγμένοι. Και κυρίως ο ρόλος τους δεν είναι να νομοθετούν, αλλά να ελέγχουν τους νομοθέτες και τους εκτελεστές της νομοθεσίας.
(Ο Γιώργος Σιακαντάρης είναι δρ κοινωνιολογίας και συγγραφέας)
