Το Συμβούλιο της Επικρατείας με απόφαση του ακυρώνει Κοινή Υπουργική Απόφαση του 2021 η οποία χαρακτήριζε την Τουρκία ως ασφαλή χώρα. Σύμφωνα με αυτή άνθρωποι από το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές, τη Συρία, τη Σομαλία και το Αφγανιστάν πριν μπορέσουν να προχωρήσουν σε αίτημα ασύλου έπρεπε να αποδείξουν ότι η Τουρκία δεν είναι ασφαλής για αυτούς. Σε περίπτωση που δεν μπορούσαν έπρεπε να επιστραφούν στην Τουρκία αφού σύμφωνα με την ΚΥΑ είναι ασφαλής.
Βέβαια όλα αυτά είναι καλά στη θεωρία αφού η Τουρκία είχε σταματήσει να δέχεται ανθρώπους πίσω από την Ελλάδα ήδη από τον 3/2020. Έτσι οι προβλέψεις της ΚΥΑ είχαν καταστεί επί της ουσίας ανενεργές και συγκεκριμένα στο κομμάτι των επιστροφών.
Το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες (ΕΣΠ) και η Υποστήριξη Προσφύγων στο Αιγαίο (RSA) είχαν προσφύγει στο ΣτΕ ζητώντας την ακύρωση της ΚΥΑ τονίζοντας ότι με αυτό τον τρόπο η Ελλάδα άφηνε έκθετους, χωρίς χαρτιά και χωρίς καμία προστασία ανθρώπους, οι οποίοι φεύγουν από την πατρίδα τους για να αναζητήσουν προστασία σε μια ασφαλή χώρα, παρότι όλες οι επίσημες εκθέσεις και αναφορές καταγράφουν τις, συστηματικές και για πολλά χρόνια, κατάφωρες παραβιάσεις των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του κράτους δικαίου στην Τουρκία.
Το ΣτΕ, αφού ζήτησε από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης διευκρινήσεις σε σχέση με την εφαρμογή του Ευρωπαϊκού Δικαίου, εντέλει ακύρωσε την ΚΥΑ αναφέροντας ότι οι εξηγήσεις και η τεκμηρίωση για την ΚΥΑ από την πλευρά της Πολιτείας είναι ανεπαρκής και ατεκμηρίωτες.
Με την απόφαση αυτή το ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο βάζει τέλος σε μια αυθαίρετη πρακτική και επιφέρει ένα σημαντικό πλήγμα σε έναν από τους πυλώνες της πολιτικής της «δίκαιης αλλά αυστηρής πολιτικής» της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού προσωπικά.
Το δικαστήριο με την απόφαση του στέλνει ένα μήνυμα στην πολιτεία και την κυβέρνηση ότι τέτοιου είδους αποφάσεις πρέπει να είναι πολύ καλά τεκμηριωμένες και όχι να βασίζονται σε βολονταριστικές προσεγγίσεις ή στη λογική μιας πολιτικής εργαλειοποίησης τόσο σοβαρών ζητημάτων.
Είναι εξαιρετικά σημαντικό το ότι το ΣτΕ αναγνώρισε ότι η κυβέρνηση προσπάθησε επί της ουσίας να περιορίσει την πρόσβαση στο άσυλο με μια αυθαίρετη διαχειριστική λογική, η οποία δεν είχε την κατάλληλη τεκμηρίωση.
