Το μόνο που περισσεύει σε αυτήν την χώρα είναι, το ανάθεμα και οι ευθύνες για τον άλλον.
Θρηνήστε ως κοινωνία. Αλλά ως οργανωμένη πολιτεία κάντε επιτέλους κάτι! Κάτι από όλα αυτά που κάθε μέρα, συσσωρεύονται ως ιδέες, προτάσεις, αγωνίες στα γραφεία των εκάστοτε υπευθύνων. Κάτι τέλος πάντων!
Η οδήγηση, όλοι το κραυγάζουν, είναι η πλέον πολύπλοκη, σοβαρή και επικίνδυνη πράξη, που σε καθημερινή βάση εκτελεί όλο και περισσότερο πλήθος ανθρώπων, με διαφορετικές πολιτισμικές προσεγγίσεις και σταθερές. Αφουγκραστείτε την Κοινωνία της Κυκλοφορίας (ΚτΚ), θεσμοθετήστε το μάθημα της κυκλοφοριακής αγωγής και της αρμονικής συνύπαρξης στους δρόμους του μέλλοντος, ως υποχρεωτικό μάθημα σε όλη την εκπαιδευτική διαδικασία, αξιολογείστε τους χρήστες των δρόμων με σύγχρονα μέσα και κριτήρια και όχι με παραδοχές του 1980.
Και αν αυτά που σας λέμε είναι «δύσκολα», βάλτε τουλάχιστον «χειρόφρενο» στην τυμβωρυχία.
Δεν μπορεί κάθε φορά που συμβαίνει ένα «πιασιάρικο» για τα ΜΜΕ γεγονός, να βγαίνουν όλοι αυτοί οι αυτόκλητοι κήνσορες της οδικής ασφάλειας και να «μπουρδολογούν» ασύστολα.
Αναλύσεις από το σαλόνι τους, αναθεματισμοί, δάκρυα, ευθύνες παντού και πουθενά!
Και να εξαντλούνται όλα εκεί…
Υπάρχει, όμως, και η αλήθεια για τα τροχαία συμβάντα, που μερικές φορές ταξινομούνται ως ατυχήματα και μερικές φορές ως δυστυχήματα και έχει να κάνει με την Αντίληψη των τυχαίων περιστατικών, την Αξιολόγηση του κινδύνου και την Αποδοχή ρίσκου.
Το τι είναι ικανοί να κάνουν οι οδηγοί, κυρίως οι νέοι, και το τι επιλέγουν να κάνουν είναι δυο διαφορετικά πράγματα.
Η γνώση για το πώς ελέγχουν ένα αυτοκίνητο δεν είναι τόσο αποφασιστική για την ασφαλή κυκλοφορία και την Οδική Ασφάλεια όσο το προσωπικό κίνητρο.
Ο εγωισμός, είναι ίσως το πιο δυνατό κίνητρο. Αντισταθμίζει τις αδύναμες ικανότητες καλύτερα, από ό,τι οι ικανότητες αντισταθμίζουν τα αδύναμα κίνητρα.
Η αποδοχή του κινδύνου δεν είναι το ίδιο με την αποδοχή του δυστυχήματος.
Λίγοι οδηγοί θα αναλάμβαναν μια επικίνδυνη δράση αν γνώριζαν ότι θα κατέληγε σε δυστύχημα.
Αντί για αυτό, οι επικίνδυνες επιλογές που προκύπτουν από τη μηδενική αντίληψη του κινδύνου και η ανικανότητα να διερευνήσουν τυχαία περιστατικά, συνδέονται συχνά με την υπερβολική αυτοπεποίθηση, η οποία πολλαπλασιάζεται αν το αντικείμενο της επιλογής, του πόθου είναι μια Porsche!
Έχει όμως «πρόσημο» το συγκεκριμένο δυστύχημα; Έχει!
Σε μια απάνθρωπη κοινωνία, όπου κυρίαρχη ιδεολογία είναι το κέρδος, η επίδειξη, ο ατομικισμός και η αδιαφορία για τα κοινά σημεία αναφοράς, ένα από τα οποία είναι και ο δρόμος και μέσα από αυτό προσπαθούμε να οριοθετήσουμε ανθρώπινες συμπεριφορές, τέτοια φαινόμενα θα συνεχίζουν να υφίστανται.
Στο παραπάνω πλαίσιο δεν μπορεί να υπάρξει αλληλεγγύη και σεβασμός για τον συνάνθρωπο χρήστη, στον χώρο που πρέπει να κατακτηθεί!
Εννοείται ότι κάτι ανάλογο θα μπορούσε να συμβεί, με οιοδήποτε όχημα και με οιασδήποτε κοινωνικής τάξης οδηγό! Το κυρίαρχο όμως στην άποψή μας έχει να κάνει με το αν ΔΕΝ θα μπορούσε, να συμβεί το συγκεκριμένο δυστύχημα, χωρίς την ψευδαίσθηση ισχύος στην άσφαλτο, η σε αυτό που ονομάζουμε κοινό σημείο αναφοράς και συνύπαρξης, στην Κοινωνία της Κυκλοφορίας.
Υ.Γ.
Επιτέλους STOP! Δεν έχει κανένας δικαίωμα να κουνάει το δάκτυλο στα φέρετρα!
Το να ξοδεύει κάποιος ό,τι πολυτιμότερο, τη ζωή του, έτσι, είναι που μας τρελαίνει, μας ξεπερνάει, δεν μπορούμε να το χωνέψουμε!
Γιατί; Γιατί δεν έχουμε δημιουργήσει αξίες και σταθερές να το ανατρέψουμε! Γιατί αναλωνόμαστε στο αποτέλεσμα και κρύβουμε επιλεκτικά την αιτία!
Γιατί καλυπτόμαστε και ορισμένοι στοιχιζόμαστε πίσω από το αβάστακτο λαϊκισμό των media που μας λυτρώνει!
Ε, όχι, δεν φταίμε όλοι! Οι ευθύνες είναι διακριτές κι εκεί πρέπει να αποδοθούν!
* Ο Άρης Ζωγράφος είναι πρόεδρος του Πανελλήνιου Συλλόγου Εκπαιδευτών Οδήγησης και Κυκλοφοριακής Αγωγής
