Την εκτίμηση αυτή, πραγματοποίησε η αναπληρώτρια υπουργός Εργασίας, Ράνια Αντωνοπούλου κατά την ομιλία της στο συνέδριο, με τίτλο «Study Days» που διοργανώνει στην Αθήνα η Ευρωπαϊκή Αριστερά, προσθέτοντας ότι η πολιτική της βαθμιαίας αύξησης των μισθών, μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση σε ένα χρόνο κατά 1,5% το ΑΕΠ της ΕΕ και έτσι να προκύψουν οι νέες θέσεις απασχόλησης. Η κα Αντωνοπούλου υποστήριξε την ανάγκη δημιουργίας ενός Ειδικού Ταμείου Ανεργίας το οποίο θα μπορεί να χρηματοδοτήσει χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης με υψηλό ποσοστό ανεργίας, προκειμένου να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας. Όπως ανέφερε η κ. Αντωνοπούλου υπάρχουν περισσότερες από 8 χώρες εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης οι οποίες παρουσιάζουν ποσοστά ανεργίας υψηλότερα κατά 4% του ευρωπαϊκού μέσου όρου.
Η κ. Αντωνοπούλου στηλίτευσε τις περιοριστικές πολιτικές λιτότητας που έχουν επικρατήσει μετά το 2010 στην Ευρώπη, λέγοντας ότι η σφιχτή δημοσιονομική πολιτική και η μείωση των μισθών είχαν ως αποτέλεσμα την πρωτοφανή αύξηση των ποσοστών ανεργίας. Ταυτόχρονα, ανέφερε ότι οι μακροχρόνιοι άνεργοι ξεπερνούν το 50%, επί του συνόλου των ανέργων στην ΕΕ ενώ σε ορισμένες χώρες, όπως είναι η Ελλάδα, αυτό το ποσοστό εκτοξεύεται στο 75%.
«Η κρατούσα νεοφιλελεύθερη άποψη στην ΕΕ ότι οι κοινωνίες των κρατών-μελών πρέπει να «πονέσουν» επιτυγχάνοντας πρωτογενή πλεονάσματα στους εθνικούς προϋπολογισμούς, έχει οδηγήσει σε υποβάθμιση των βιοτικών συνθηκών του πληθυσμού και των προοπτικών απασχόλησης», τόνισε η αναπληρώτρια υπουργός.
«Υπάρχει μία εμμονή ότι δεν πρέπει να αυξηθούν οι δημόσιες δαπάνες», ανέφερε η κ. Αντωνοπούλου, όταν πλέον είναι διαπιστωμένο ότι στις παρούσες συνθήκες ο ιδιωτικός τομέας δεν μπορεί από μόνος του να δημιουργήσει τις απαιτούμενες θέσεις εργασίας. «Η μόνη αποτελεσματική απάντηση στο πρόβλημα της ανεργίας είναι η συντεταγμένη πολιτική των δημοσίων επενδύσεων με ταυτόχρονη υποστήριξη του ιδιωτικού τομέα», υποστήριξε η αναπληρώτρια υπουργός και συνέχισε: «Την περίοδο 2008-2009, στο ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης, οι ΗΠΑ για την αντιμετώπισης της πραγματοποίησαν δημόσιες επενδύσεις δαπανώντας το 2,5% του ΑΕΠ τους. Το ίδιο έπραξε και η Γερμανία διοχετεύοντας το 4% του ΑΕΠ της σε προγράμματα δημοσίων επενδύσεων. Μετά το 2010 η ΕΕ έκανε στροφή στην πολιτική αντιμετώπισης της κρίσης, απέρριψε τις αντικυκλικές πολιτικές και από τότε έως σήμερα προκρίνει την περιοριστική πολιτική της λιτότητας.
