Μία σημαντική νομική παράμετρος σχετικά με την εφαρμογή της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης αποδείχθηκε καθοριστική για την έκβαση φορολογικής διαφοράς που εξετάστηκε από τη Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ), οδηγώντας σε μερική δικαίωση φορολογουμένου, παρά το γεγονός ότι οι βασικοί ισχυρισμοί του δεν έγιναν δεκτοί.
Η υπόθεση αφορούσε επιχειρηματία, ο οποίος προσέφυγε κατά οριστικής πράξης διορθωτικού προσδιορισμού φόρου εισοδήματος για το φορολογικό έτος 2020. Η φορολογική αρχή, έπειτα από έλεγχο των τραπεζικών του λογαριασμών, είχε εντοπίσει μεγάλο αριθμό πιστώσεων για τις οποίες, σύμφωνα με τα πορίσματα του ελέγχου, δεν παρασχέθηκαν επαρκείς εξηγήσεις ούτε προσκομίστηκαν τα απαιτούμενα αποδεικτικά στοιχεία που να τεκμηριώνουν την προέλευσή τους.
Με βάση τα ευρήματα αυτά, οι επίμαχες κινήσεις χαρακτηρίστηκαν ως προσαύξηση περιουσίας αγνώστου προελεύσεως και αντιμετωπίστηκαν φορολογικά ως εισόδημα από επιχειρηματική δραστηριότητα. Παράλληλα, ο έλεγχος προχώρησε και σε άλλες φορολογικές προσαρμογές, κρίνοντας ότι συγκεκριμένες δαπάνες δεν μπορούσαν να αναγνωριστούν φορολογικά λόγω έλλειψης των απαραίτητων στοιχείων και παραστατικών.
Ο προσφεύγων υποστήριξε ότι οι τραπεζικές πιστώσεις δεν συνιστούσαν προσωπικό εισόδημα, αλλά συνδέονταν με δραστηριότητα χρηματικής διαμεσολάβησης που ασκούσε παράλληλα με την κύρια επιχειρηματική του δραστηριότητα. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, επρόκειτο για ποσά που αφορούσαν πληρωμές λογαριασμών και άλλες συναλλαγές τρίτων προσώπων. Ωστόσο, η ΔΕΔ έκρινε ότι οι ισχυρισμοί αυτοί παρέμειναν ατεκμηρίωτοι, καθώς δεν συνοδεύτηκαν από τα αναγκαία δικαιολογητικά ούτε κατά τη διάρκεια του φορολογικού ελέγχου ούτε κατά τη διαδικασία εξέτασης της ενδικοφανούς προσφυγής.
Παρά την απόρριψη των βασικών επιχειρημάτων του φορολογουμένου, η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών εντόπισε ουσιώδες νομικό σφάλμα στον τρόπο υπολογισμού της αρχικής επιβάρυνσης. Συγκεκριμένα, διαπίστωσε ότι είχε επιβληθεί ειδική εισφορά αλληλεγγύης, παρότι η νομοθεσία προέβλεπε απαλλαγή για τα συγκεκριμένα εισοδήματα κατά το φορολογικό έτος 2020.
Η συγκεκριμένη διαπίστωση αποτέλεσε το μοναδικό σημείο στο οποίο έγινε δεκτή η προσφυγή, οδηγώντας σε τροποποίηση της αρχικής πράξης και σε αντίστοιχη μείωση της συνολικής επιβάρυνσης.
