Αντισυνταγματικά δύο άρθρα για τους συμψηφισμούς οφειλών

α) τονίζει ότι στο άρθρο 144 υπάρχει «ευνοϊκότερη μεταχείριση του Δημοσίου ως οφειλέτη, έναντι του ιδιώτη οφειλέτη», η οποία «θίγει την αρχή της ισότητας, χωρίς, ούτε από την αιτιολογική έκθεση του νομοσχεδίου, ούτε από αυτή του ν. 2362/1995, να προκύπτει ο λόγος δημοσίου συμφέροντος που καθιστά συνταγματικώς ανεκτή την προνομιακή μεταχείριση».
Η συγκεκριμένη ρύθμιση του άρθρου 144 ορίζει ότι «η παραγραφείσα απαίτηση κατά του Δημοσίου δεν αντιτάσσεται για συμψηφισμό», ενώ στο άρθρο 139 ορίζεται ότι «η απαίτηση του Δημοσίου που έχει παραγραφεί αντιτάσσεται σε συμψηφισμό και για 3 έτη μετά τη συμπλήρωση της παραγραφής».
β) εγείρει προβληματισμό για άλλη ρύθμιση του άρθρου 144, στην οποία αναφέρεται ότι «κάθε ποσό που κατέβαλε το Δημόσιο μετά την παραγραφή της απαιτήσεως κατ' αυτού, έστω και αν γνώριζε την παραγραφή, δικαιούται να το αναζητήσει». «Στον ιδιώτη δεν παρέχεται τέτοια δυνατότητα από τις κείμενες διατάξεις», υπογραμμίζει.
γ) στην παράγραφο 4 του άρθρου 137 ορίζεται, μεταξύ άλλων, ότι, σε περίπτωση ακύρωσης κατάσχεσης ή άλλης πράξης της διοικητικής εκτέλεσης, εφόσον, εντός προθεσμίας 1 έτους από την κοινοποίηση της απόφασης στο Δημόσιο, επαναληφθεί η ακυρωθείσα πράξη ή εκδοθεί άλλη πράξη «αναγκαστικής (διοικητικής) εκτέλεσης, επί του ιδίου ή άλλου περιουσιακού στοιχείου, του ιδίου ή άλλου προσώπου κατά το νόμο ευθυνομένου, η με την ακυρωθείσα πράξη επελθούσα διακοπή της παραγραφής λογίζεται ως μηδέποτε εξαλειφθείσα, και οι λοιπές συνέπειες της ακυρωθείσας πράξης αναβιώνουν αναδρομικά».
Η Επιστημονική Υπηρεσία προειδοποιεί ότι αντίκειται στα άρθρα 20 παρ. 1 και 26 του Συντάγματος η ρύθμιση κατά την οποία, «οι λοιπές συνέπειες της ακυρωθείσας πράξης αναβιώνουν αναδρομικά», εφόσον κατ' αποτέλεσμα, άγει σε αναδρομική αναβίωση πράξεων που ακυρώθηκαν με διαπλαστική δικαστική απόφαση.