Οι εργαζόμενοι δικαιούνται -κατά την άδειά τους- τον μισθό τους, σα να δούλευαν κανονικά, ενώ δικαιούνται και το επίδομα αδείας (ή επίδομα διακοπών, όπως είθισται επίσης να αποκαλείται).
Τι ισχύει για την καλοκαιρινή άδεια και το επίδομα διακοπών
Ο χρόνος χορηγήσεως των αδειών καθορίζεται κατόπιν συμφωνίας μεταξύ μισθωτών και εργοδότη.
1) Οι μισοί τουλάχιστον από τους μισθωτούς πρέπει να πάρουν άδεια μέσα στο χρονικό διάστημα από 1 Μαΐου μέχρι 30 Σεπτεμβρίου.
2) Ο εργοδότης υποχρεούται να χορηγήσει την άδεια εντός δύο μηνών από το χρονικό σημείο κατά το οποίο διατυπώθηκε το σχετικό αίτημα. 3) Επίσης υποχρεούται να χορηγήσει την άδεια οπωσδήποτε πριν τη λήξη του ημερολογιακού έτους, έστω και αν δεν του την ζήτησε ο μισθωτός .
4) Η κατάτμηση της ετήσιας άδειας, ιδιαίτερα σε χρονικά διαστήματα κάτω των 6 ημερών, απαγορεύεται ρητά από το νόμο.
Συνεπώς οι εργαζόμενοι οι οποίοι αναγκάζονται από τον εργοδότη σε τέτοιου τύπου «άδειες» μπορούν να απαιτήσουν τις ημέρες αυτές σε άδεια και σε περίπτωση άρνησης του, να γνωρίζουν ότι, τον αμέσως επόμενο χρόνο θα πρέπει οι συγκεκριμένες ημέρες να καταβληθούν ως αποζημίωση στον εργαζόμενο με προσαύξηση 100%.
Ο εργαζόμενος δικαιούται στη διάρκεια της άδειάς του τις αποδοχές, που θα έπαιρνε αν εργαζόταν κανονικά με πλήρη απασχόληση.
Στις αποδοχές αυτές συμπεριλαμβάνονται όλα τα καταβαλλόμενα μηνιαία επιδόματα και οι προσαυξήσεις.
Δικαιούται επίσης επίδομα αδείας, το οποίο είναι ίσο με τις αποδοχές των ημερών άδειας, με ανώτατο όριο το ½ του μισθού, για τους αμειβόμενους με μισθό ή τα 13 ημερομίσθια για τους αμειβόμενους με ημερομίσθιο.
Ο εργοδότης υποχρεούται να προκαταβάλλει τις αποδοχές και το επίδομα άδειας στον εργαζόμενο στην αρχή της άδειας.
