«Η λιτότητα δεν είναι ένας επιθυμητός στόχος, αλλά συχνά αποτελεί μια απαραίτητη πορεία. Η αποτυχία της Ελλάδας για πολλά χρόνια να ζήσει με τα μέσα που είχε πυροδότησε μια κρίση χρέους το 2009-2010 που διαδόθηκε σε άλλα μέλη της ευρωζώνης. Παρά το σύντομο φλερτάρισμα με τη χίμαιρα του σοσιαλιστικών οικονομικών πολιτικών, η Ελλάδα έχει ευθυγραμμίσει αποφασιστικά τις δαπάνες της με το εισόδημά της. Δεν υπήρχε άλλη ρεαλιστική πολιτική. Είτε ακολουθούν είτε όχι τους περιορισμούς του ευρώ, η ελευθερία των εθνικών κυβερνήσεων πάντα θα περιορίζεται από τους νόμους της αριθμητικής». υποστηρίζει η βρετανική εφημερίδα.
«Η Ελλάδα παρέμεινε πιστή στο πρόγραμμα διάσωσης. Η οικονομία αναπτύσσεται και έχει πρωτογενές πλεόνασμα. Η είσοδός της στο ενιαίο νόμισμα το 2001 ήταν μια τρομερή απόφαση. Η κρίση χρέους του 2009-2010 που έπληξε τις οικονομίες της Πορτογαλίας, Ιρλανδίας, Ιταλίας έλαβε διαφορετικές μορφές, αλλά είχε ένα κοινό αποτέλεσμα: οι διεθνείς επενδυτές έχασαν την εμπιστοσύνη τους σε αυτές τις χώρες. Η θεραπεία που προώθησε ο Βαρουφάκης και οι αριστεροί υποστηριστές του ήταν η αντίσταση προς τις περικοπές προϋπολογισμού και η ώθηση της εσωτερικής ζήτησης. Αν η Ελλάδα έμενε εκτός ευρώ θα μπορούσε όντως να προβεί σε ανταγωνιστική υποτίμηση του εθνικού μας νομίσματος. Ωστόσο, δεν υπήρχε βιώσιμη λύση από την αναδιάρθρωση του κράτους πρόνοιας, του δημόσιου τομέα και του φορολογικού συστήματος. Η εγκατάλειψη του ευρώ το 2015 και το 2016 θα πυροδοτούσε μια άνοδο των μισθολογικών απαιτήσεων, υψηλότερο πληθωρισμό, διαρροή κεφαλαίων και κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος. Από την έναρξη της κρίσης, τα πολιτικά άκρα της Ελλάδας προσπάθησαν να επωφεληθούν από την κατάρρευση του βιοτικού επιπέδου. Η κυβέρνηση και οι ψηφοφόροι αντιστάθηκαν στην αβελτηρία τους με σοφό τρόπο», καταλήγει το άρθρο των Times.
