Στις περισσότερες κοινωνίες επικρατεί η αντίληψη ότι η μοναξιά συνδέεται άμεσα με τη φυσική απομόνωση: με τους ανθρώπους που ζουν μόνοι, χωρίς οικογένεια ή σύντροφο. Ωστόσο, αυτή η εικόνα είναι συχνά παραπλανητική.
Στην πραγματικότητα, οι πιο μοναχικοί άνθρωποι μέσα σε μια οικογένεια δεν είναι απαραίτητα εκείνοι που μένουν μόνοι, αλλά συχνά εκείνοι που ζουν περιτριγυρισμένοι από άλλους, χωρίς όμως ουσιαστική επικοινωνία και συναισθηματική σύνδεση.
Η μοναξιά δεν είναι απλώς η απουσία ανθρώπων γύρω μας.
Είναι κυρίως η απουσία κατανόησης, αποδοχής και αληθινής επαφής. Ένα άτομο μπορεί να ζει μέσα σε μια πολυμελή οικογένεια, να συμμετέχει σε καθημερινές δραστηριότητες και συζητήσεις, αλλά να νιώθει ότι δεν το ακούει κανείς πραγματικά.
Όταν τα συναισθήματα παραμένουν ανείπωτα ή υποτιμούνται, τότε δημιουργείται ένα εσωτερικό χάσμα που ενισχύει τη μοναξιά.
Συχνά, σε οικογένειες όπου επικρατούν εντάσεις, παρεξηγήσεις ή έλλειψη επικοινωνίας, κάποια μέλη αποσύρονται συναισθηματικά. Μπορεί να είναι το παιδί που δεν εκφράζει τις σκέψεις του από φόβο κριτικής ή ο ενήλικας που αισθάνεται ότι οι ανάγκες του αγνοούνται.
Αυτοί οι άνθρωποι, αν και βρίσκονται καθημερινά δίπλα σε άλλους, βιώνουν μια βαθιά απομόνωση, ίσως πιο έντονη από εκείνη κάποιου που ζει μόνος αλλά έχει ουσιαστικές σχέσεις εκτός σπιτιού.
Αντίθετα, κάποιος που ζει μόνος μπορεί να έχει επιλέξει αυτή την κατάσταση και να τη βιώνει ως ελευθερία και ηρεμία.
Αν διατηρεί στενές φιλίες, κοινωνικές επαφές και μια αίσθηση σκοπού, τότε δεν είναι απαραίτητα μοναχικός. Η ποιότητα των σχέσεων έχει μεγαλύτερη σημασία από την ποσότητα ή τη φυσική εγγύτητα.
Η μοναξιά είναι ένα βαθιά προσωπικό συναίσθημα που δεν καθορίζεται από το αν κάποιος ζει μόνος ή με άλλους.
Για να αντιμετωπιστεί αυτό, απαιτείται ειλικρινής επικοινωνία, ενσυναίσθηση και διάθεση για ουσιαστική σύνδεση, στοιχεία που μπορούν να γεφυρώσουν ακόμη και τα πιο σιωπηλά χάσματα.
Πηγή artfulparent.com
