Μπορεί να θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες ιδιοφυίες της ιστορίας, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως ο Άλμπερτ Αϊνστάιν τα πήγαινε πάντα καλά στο σχολείο.
Δεν είχε κακούς βαθμούς - αυτό είναι ένας μύθος - όμως δεν άντεχε τη ρουτίνα και την αυστηρότητα της παραδοσιακής γερμανικής εκπαίδευσης. Παρέλειπε μαθήματα, διαφωνούσε με τους δασκάλους του και τελικά, σε ηλικία 15 ετών, εγκατέλειψε το σχολείο, επιλέγοντας να μορφωθεί μόνος του.
Ο ίδιος είχε γράψει ότι «είναι, στην πραγματικότητα, ένα θαύμα ότι οι σύγχρονες μέθοδοι διδασκαλίας δεν έχουν πλήρως στραγγαλίσει την ιερή περιέργεια της αναζήτησης». Για τον Αϊνστάιν, η πειθαρχία, η υπακοή και οι ατελείωτες ώρες απομνημόνευσης δεν ήταν ο δρόμος για την ανάπτυξη ενός δημιουργικού νου.
Τι πρότεινε αντίθετα; Τα παραμύθια.
Σε ένα άρθρο του 1958, η Ρίτα ΜακΝτόναλντ περιέγραψε μια ιστορία που άκουσε για τον διάσημο φυσικό: μια μητέρα ήθελε το παιδί της να γίνει επιστήμονας και ζήτησε από τον Αϊνστάιν συμβουλές για βιβλία που θα έπρεπε να διαβάσει.
Εκείνος της πρότεινε «παραμύθια, και ακόμα περισσότερα παραμύθια». Όταν η μητέρα ζήτησε μια πιο σοβαρή απάντηση, εκείνος επέμεινε: η δημιουργική φαντασία είναι το θεμέλιο της σκέψης του αληθινού επιστήμονα, και τα παραμύθια καλλιεργούν αυτή την ικανότητα στην παιδική ηλικία.
Αν και δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για την αυθεντικότητα της ιστορίας, η συμβουλή ταιριάζει με πολλά άλλα σχόλια του Αϊνστάιν για την εκπαίδευση: έδινε έμφαση στην ελεύθερη σκέψη, τη χαρά της μάθησης και την ανάπτυξη της προσωπικότητας αντί για τυφλή υπακοή και απομνημόνευση.
Σε μια επιστολή προς ένα παιδί, τόνισε ότι η ανεξάρτητη δράση και η προσωπική ευθύνη υπερτερούν της αυστηρής εξάσκησης και της πίεσης για επιτυχία. Σε άλλη επιστολή προς τον γιο του, που μάθαινε πιάνο, τον προέτρεψε να παίζει κυρίως ό,τι τον ευχαριστεί, ακόμη κι αν δεν του είχε ανατεθεί από τον δάσκαλο, γιατί η μάθηση με χαρά είναι η πιο αποτελεσματική.
Σύγχρονοι ειδικοί συμφωνούν: τα παραμύθια βοηθούν τα παιδιά να κατανοήσουν τον κόσμο, να επεξεργαστούν συγκρούσεις, να αναπτύξουν τη φαντασία τους και να αντιμετωπίσουν δυσκολίες.
Η ανάγνωση παραμυθιών έχει αποδειχθεί ότι ενισχύει την ενσυναίσθηση, την κριτική σκέψη και τη δημιουργικότητα, ενώ ο εγκέφαλος των παιδιών μιμείται τις καταστάσεις των χαρακτήρων, βοηθώντας στην κατανόηση συναισθημάτων και κοινωνικών καταστάσεων.
Επιπλέον, η πρώιμη επαφή με βιβλία συνδέεται με καλύτερη επίδοση στα μαθηματικά και τις τεχνολογίες αργότερα. Τα παιδιά που διαβάζουν και απολαμβάνουν ιστορίες μαγείας και φαντασίας μαθαίνουν καλύτερα και θυμούνται περισσότερα, καθώς η χαρά της μάθησης ενισχύει την απορρόφηση γνώσεων.
Συνολικά, τα παραμύθια καλλιεργούν τη δημιουργικότητα, την ανεξάρτητη σκέψη και την ενσυναίσθηση των παιδιών. Ο Αϊνστάιν πιθανότατα είχε δίκιο: για να αξιοποιήσει κανείς πλήρως το πνευματικό δυναμικό των παιδιών, η ανάγνωση παραμυθιών είναι ένας από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους.
Πηγή: Inc.
