Πιο συγκεκριμένα, ο Λευτέρης Λαζάρου σημείωσε χαρακτηριστικά πως «η απώλεια του πατέρα για το επάγγελμα… ευτυχώς διορθώθηκε με πολύ τσαγανό, θα έλεγα. Η απώλεια όμως του πατέρα είναι μεγάλη. Δεν ήταν ξαφνική αλλά ήταν έξι μηνών. Ήταν ένας καρκίνος που ξεκίνησε τον Απρίλιο και πέθανε τον Αύγουστο».
«Δεν μπορώ να πω ότι τον χάρηκα τον πατέρα μου, ή μάλλον δεν τον ευχαριστήθηκα. Δεν τον ευχαριστήθηκα γιατί ήμουν 16 χρονών όταν έφυγε. Εγώ πήρα μικρόβιο, δεν πήρα γνώση. Με κουβάλαγε από 13 χρονών, μετά από πίεση δική μου, στα σκάφη αλλά δεν πήρα γνώση. Προφανώς το μικρόβιο μόνο πήρα».
«Την απώλεια δεν μπόρεσα να την καταλάβω και δεν την χώνεψα. Δηλαδή νόμιζα ότι θα τον ξαναδώ, ρε παιδί μου, ότι έχει φύγει με ένα καράβι. Δεν μπόρεσα να το δεχθώ αυτό μέσα μου αλλά νομίζω ότι πείσμωσα» συμπλήρωσε, επίσης, ο Λευτέρης Λαζάρου.
«Με χτύπησε όμως γύρω στα 25 που άρχισα να καταλαβαίνω τι γίνεται και ένιωσα ότι δεν θα φάει αυτό που φτιάχνω. Δεν θα το δει, δεν θα το νιώσει, δεν θα το εισπράξει, δεν θα το καταλάβει, δεν θα το γευτεί. Αυτό με ενόχλησε πολύ, επειδή ήμουν πολύ επηρεασμένος από αυτό που ζούσα μαζί του σε πολύ μικρή ηλικία, ήθελα την γνώμη του».
