«Μόνο αυτός ο πρόεδρος εγγυάται τη σταθερότητα και τα συμφέροντα του έθνους. Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης δεν μιλούν γι' αυτό που συμβαίνει στο Ντονμπάς», την αποσχισθείσα περιφέρεια της ανατολικής Ουκρανίας, της οποίας η Μόσχα αναγνώρισε την ανεξαρτησία πριν εισβάλει στη χώρα στις 24 Φεβρουαρίου, λέει αυτός ο 56χρονος εκπαιδευτικός, που έχει γεννηθεί στη Ρωσία.
«Κανένα από τα πρόσωπα με τα οποία μιλάω δεν συμφωνεί με τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, που κατ' εμέ δεν καταλαβαίνουν πολλά πράγματα, όταν λένε πως ο πρόεδρος κήρυξε αυτό τον πόλεμο χωρίς καμιά αιτία», προσθέτει ο Αντόνιο Γκράμσι, ο οποίος θεωρεί τον εαυτό του «μετριοπαθή υποστηρικτή» του ρώσου προέδρου.
«Ο διάβολος βρίσκεται πάντα στις λεπτομέρειες αυτών των οκτώ τελευταίων χρόνων συνεχούς έντασης με την Ουκρανία, μιας σύγκρουσης χαμηλής έντασης στο Ντονμπάς η οποία συνεχίσθηκε χωρίς η κυβέρνηση του Κιέβου να κάνει κάτι για να τη σταματήσει», συνεχίζει.
Ο ίδιος επικρίνει το παραμορφωτικό πρίσμα που λέει πως έχουν οι Δυτικοί, οι οποίοι ζουν στην πλειονότητά τους σε μεγάλες πλούσιες πόλεις, ενώ στη Ρωσία οι κάτοικοι της περιφέρειας «θεωρούν τους κατοίκους των πόλεων μικροαστούς που δεν παράγουν τίποτε».
«Η βαθιά Ρωσία είναι πολύ διαφορετική απ' αυτό που βλέπει κάποιος από τη Δύση (...) Η απομόνωση φοβίζει περισσότερο τους 'Δυτικοποιημένους', αυτούς τους νεαρούς Ρώσους που είναι συνηθισμένοι να ταξιδεύουν. Οι άλλοι, αυτοί που, όπως εγώ, μεγάλωσαν στη σοβιετική εποχή, έχουν ήδη ανοσία», αναλύει ο Αντόνιο Γκράμσι, ο οποίος έχει σπουδάσει φυσικές επιστήμες και στη συνέχεια αφιερώθηκε στη μουσική και διδάσκει στο ιταλικό σχολείο Ίταλο Καλβίνο της Μόσχας, σύμφωνα με τον ιστότοπο του ιδρύματος.
Ερωτηθείς αν ο παππούς του θα ενέκρινε κι αυτός τη δράση του Βλαντίμιρ Πούτιν, διευκρινίζει: «Θεωρώ τον εαυτό μου αναρχικό. Και ως τέτοιος βλέπω τον πόλεμο πάντα σαν μια καταστροφή. Αυτού περιλαμβανομένου».
Ο Αντόνιο Γκράμσι (1891-1937) πέθανε σε ηλικία 46 ετών στη Ρώμη, μέσα στις φασιστικές φυλακές. Είναι ένας από τους μεγάλους θεωρητικούς του μαρξισμού του 20ού αιώνα. Άφησε πίσω του ένα σημαντικό έργο, ιδιαίτερα τα «Τετράδια της φυλακής». Απέκτησε δύο γιους με την κόρη ενός αντιπολιτευόμενου τον τσάρο. Ο ένας απ' αυτούς ήταν ο πατέρας του Αντόνιο.
