Η οργάνωση ζητά την άμεση μεταφορά ανθρώπων στην ηπειρωτική Ελλάδα, ιδιαίτερα εκείνων που ανήκουν σε ευάλωτες ομάδες.
Την εντατικοποίηση των μετεγκαταστάσεων και των προσπαθειών οικογενειακής επανένωσης, με στόχο τη μετακίνηση των προσώπων σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Σημειώνεται πως, βάσει του Ευρωπαϊκού Δικαίου, οι πρόσφυγες έχουν το δικαίωμα της οικογενειακής επανένωσης.
Διασφάλιση της ταχείας καταγραφής των αιτούντων άσυλο, οι οποίοι είναι αποκλεισμένοι στα νησιά.
Καθιέρωση ασφαλών και νόμιμων οδών, όπως είναι η ανθρωπιστική βίζα, η οικογενειακή επανένωση και η φοιτητική βίζα, ως τρόπου προστασίας των ανθρώπων που χρήζουν διεθνούς προστασίας και διαχείρισης της μετανάστευσης με μεθοδικό και προβλέψιμο τρόπο.
Στις προτάσεις συμπεριλαμβάνεται και ένα μεγάλης κλίμακας πρόγραμμα επανεγκατάστασης από την Τουρκία και στήριξη της Τουρκίας για την ανάπτυξη ενός συστήματος ασύλου και του νομικού πλαισίου, τα οποία θα συμμορφώνονται πλήρως προς τις διεθνείς υποχρεώσεις της Τουρκίας έναντι των προσφύγων, ανεξαρτήτως εθνικότητας. Τέλος, η Διεθνής Αμνηστία, καλεί, για μια ακόμα φορά, να σταματήσουν οι επιστροφές που διενεργούνται στο πλαίσιο της Συμφωνίας Ε.Ε.-Τουρκίας, καθότι η Τουρκία δεν είναι «ασφαλής τρίτη χώρα».
«Οι Ευρωπαίοι ηγέτες θέλουν να κρατήσουν τους πρόσφυγες και τους μετανάστες στα ελληνικά νησιά - μακριά από το οπτικό τους πεδίο και ως εκ τούτου μακριά από τη συνείδησή τους. Αλλά με την κατάσταση να επιδεινώνεται, καθώς ξεκινά ο χειμώνας, με το να τους αγνοούν θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή και την αξιοπρέπεια αυτών των ανθρώπων», τονίζει η Ιβέρνα ΜακΓκούαν, διευθύντρια της Διεθνούς Αμνηστίας στο Γραφείο των Ευρωπαϊκών Θεσμών στην ανακοίνωση.
«Τα βήματα για να αντιμετωπιστεί αυτή η δυστυχία είναι ξεκάθαρα, αλλά αυτό που λείπει είναι η πολιτική βούληση. Εάν οι ηγέτες μας δεν αλλάξουν πορεία, η απαράδεκτη προσέγγιση του - διαχειρίσιμου -αριθμού των ανθρώπων που φτάνουν στα σύνορα της Ευρώπης, θα μείνει στην ιστορία ως ένα μελανό σημείο στη συλλογική συνείδησή μας».
Μερικοί πρόσφυγες βρίσκονται στα νησιά για αρκετούς μήνες χωρίς να έχουν πρόσβαση στη διαδικασία ασύλου, αναφέρει η οργάνωση. 'Άλλοι επέλεξαν να επιστρέψουν εθελοντικά, ώστε να ξεφύγουν από τις συνθήκες υπό τις οποίες κρατούνται και από την αβεβαιότητα για το μέλλον τους. Η Διεθνής Αμνηστία έχει επίσης τεκμηριώσει, όπως επισημαίνει, περιπτώσεις προσφύγων, οι οποίοι επέστρεψαν παρά τη θέλησή τους, ενώ είχαν εκφράσει την επιθυμία τους να ζητήσουν άσυλο.
«Το ανθρώπινο κόστος της Δήλωσης- "Συμφωνίας" Ε.Ε.-Τουρκίας πρέπει να λειτουργήσει ως προειδοποίηση για μελλοντικές συμφωνίες με άλλες χώρες. Ωστόσο, οι ηγέτες υπογράφουν όλο και περισσότερες συμφωνίες κάθε εβδομάδα, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη το κόστος τους σε ζωές και τον ευτελισμό των αξιών της Ευρώπης», προσθέτει η κ. Μακ Γκούαν. «Η μετακίνηση των αιτούντων άσυλο εκτός των ευρωπαϊκών συνόρων, μεταθέτοντας σε άλλες χώρες την ευθύνη, απλά δεν λειτουργεί. Θέτει σε κίνδυνο τα ανθρώπινα δικαιώματά των προσφύγων και εσκεμμένα αγνοεί τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψαν αρχικά τα σπίτια τους».
