«Υπάρχει διαφθορά γιατί δεν υπάρχει τιμωρία», σημειώνει. «Από όλες τις υποθέσεις που έστειλα εγώ στον εισαγγελέα, είναι ζήτημα ένα 10% να έχει τελειώσει δικαστικά. Ολες οι άλλες εκκρεμούν. Αρχίζουν οι αναβολές και μετά σου λέει ο άλλος, ό,τι και να κάνω δεν θα τιμωρηθω. Οπότε...».
«Εγώ βλέπω από μέσα πού πάσχει το σύστημα και κάνω προτάσεις διαρθρωτικές», λέει ο κ. Ρακιντζής. «Πέρα από το να τιμωρήσω τον φταίχτη, προσπαθώ να βελτιώσω τους νόμους. Πάρτε, ας πούμε, το κόλλημα εντοπιότητας. Δεν μπορείς να κάνεις το δικαστή ή τον εφοριακό στον τόπο σου. Γιατί φτάνουμε να έχουμε στη μια γωνιά του δρόμου μια εφορία και απέναντι να έχει ανοίξει η γυναίκα του διευθυντή φορολογικό γραφείο.».
«Θυμάμαι», αναφέρει χαρακτηριστικά, «τις προσλήψεις στο Μετρό το 2009. Προσέλαβαν οδηγούς υποτίθεται, ο ένας ήταν μάγειρας, ο άλλος μουσικός, ο τρίτος κάτι άλλο και κανένας δεν ήταν οδηγός».
Μερικές φορές, σημειώνει, «αναρωτιέται κανείς πού μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος. Μια φορά, ας πούμε, ήταν ένας υπουργός Συγκοινωνιών και διαπίστωσα πως έδωσε τρεις άδειες βυτιοφόρων αυτοκινήτων σε μια εταιρία και στο χαρτί έγραψε πως το κάνει για "ανθρωπιστικούς λόγους". Τελικά ανακαλύψαμε πως η γραμματέας του την είχε κάνει τη δουλειά.»
«Θυμάμαι και έναν άλλον αθεόφοβο, αυτόν τον είχα στείλει κανονικά στον εισαγγελέα. Αυτός ήταν διευθυντής σε μια υγειονομική υπηρεσία στην επαρχία. Εβγαλε λοιπόν βεβαίωση για τον εαυτό του και την υπέγραψε ο ίδιος πως έχει 80% αναπηρία. Και όλο αυτό, για να πάρει φθηνό αναπηρικό αυτοκίνητο», σημειώνει.
