Δύο χρόνια συμπληρώθηκαν από την ημέρα που η σύντροφος και μητέρα των παιδιών του, Αναστασία, έφυγε χτυπημένη από τον καρκίνο. Μια αρρώστια που την πολέμησε ως το τέλος δίνοντας δύναμη, όπως έκανε πάντα, σε όλη την οικογένεια.
Μόνο κάποια στιγμή λύγισε: «Είχε γίνει το χειρουργείο και κάθε βράδυ έκλαιγε. Ξύπνησα ένα βράδυ και της είπα: “Αυτό δεν μπορούμε να το συνεχίσουμε άλλο”. Μα, μου λέει, θα πεθάνω. Λέω, κανένας δεν ξέρει πότε θα πεθάνουμε. Έχουμε τέσσερα παιδιά. Πες μου, τι κάνουμε. Και εκείνη την ώρα μου απαντά “θα το παλέψουμε”. Και από τότε, μέχρι το τέλος, ήταν παλικάρι. Τώρα που βρίσκομαι σπίτι, θυμάμαι μόνο τις καλές στιγμές. Πολλές φορές νομίζω ότι θα τη δω μπροστά μου».
Ακόμα, ξαναζεί τις σπουδαίες στιγμές του ως αθλητής και στην ερώτηση αν υπάρχει περίπτωση να ξαναδούμε μετάλλια και επιτυχίες όπως στο παρελθόν, απαντά: «Έχουμε τη δυνατότητα να ζήσουμε ξανά αυτές τις στιγμές, όμως ας μην ξεχνάμε ότι η κινητήρια δύναμη του αθλητισμού είναι το χρήμα. Παλαιότερα υπήρχε προϋπολογισμός 3 εκατομμύρια σε μια ομοσπονδία, τώρα είναι 300.000 ευρώ. Ούτε το ένα δέκατο».
Ο Πύρρος Δήμας μοιράζει πλέον τη ζωή του ανάμεσα στο Σικάγο όπου εργάζεται ως τεχνικός διευθυντής της Ομοσπονδίας Άρσης Βαρών των ΗΠΑ και την Ελλάδα, καθώς είναι πρόεδρος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Άρσης Βαρών.
Σήμερα, όλη η ζωή του είναι τα τέσσερα παιδιά του. Η Ελένη, ο Βίκτωρας, η Μαρία και ο Νικόλας: «Όλα αυτά που περάσαμε, τα περάσαμε μαζί, σαν μια γροθιά, και έτσι έχουμε μείνει. Μέρα παρά μέρα, έχουμε συνάντηση στο Skype. Βλεπόμαστε και τα λέμε όπως θα ήταν μια οικογένεια στο ίδιο σπίτι. Κι ας είμαστε μακριά», είπε ο Πύρρος Δήμας.
