«Εγώ αγαπούσα υπερβολικά τον πατέρα μου. Ο Καζαντζίδης ήταν μια ιδιόμορφη περίπτωση, είχε τις καλές του στιγμές, στην παρέα ήταν πολύ καλός, με χιούμορ… Αλλά είχε και κάποια προβλήματα ψυχολογικά, κάποιες ανθρωποφοβίες, κάποιες έντονες υποψίες για πάρα πολλούς ανθρώπους και κάποιες φορές και εναντίον μου, υποψίες, ότι είμαι άνθρωπος του Μάτσα, τότε που είχε την κόντρα με την εταιρεία.
Εγώ, αντιθέτως, κάποια στιγμή του είχα πει κάνε μου πληρεξούσιο να κάνω εγώ μήνυση στον κύριο Μάτσα για να απελευθερωθείς. Μέχρι σε αυτό το σημείο τον αγαπούσα, να χαλάσω εγώ τη σχέση μου με την εταιρεία.
Και κάποια στιγμή, κάποιοι δημοσιογράφοι τον τσίγκλησαν και άρχισε να λέει λόγια για μένα και αυτό που με πείραξε ήταν ότι έλεγε άσχημα λόγια για τον πατέρα μου, προσέβαλε τον πατέρα μου. Κάποια στιγμή, άνθρωπος είμαι κι εγώ, είπα κι εγώ κάτι, μετά πήρε φόρα αυτός και άρχισε να λέει χειρότερα.
Αυτό που έκανα εγώ και δεν το γνωρίζει ο κόσμος είναι ότι έκανα ασφαλιστικά μέτρα να σταματήσει να με βρίζει. Γιατί μετά έβριζε και την οικογένειά μου και μένα προσωπικά. Δικαιώθηκα δικαστικά και δεν το χρησιμοποίησα καν. Έχω δύο συμβολαιογραφικές πράξεις του Καζαντζίδη που μου ζητάει συγγνώμη. Φαντάζομαι ότι ο περίγυρός του δημιούργησε αυτό το πρόβλημα.
Μετά δεν ξαναμιλήσαμε. Λίγο πριν πεθάνει, είχε ζητήσει να με δει, αλλά δεν πήγα. Πιστεύω ότι έκανα λάθος τότε και δεν πήγα, έπρεπε να πάω», είπε ο Χρήστος Νικολόπουλος.
