Η νόσος Αλτσχάιμερ είναι μια πάθηση για την οποία πολλοί από εμάς ανησυχούμε καθώς εμείς ή οι αγαπημένοι μας γερνάμε. Επηρεάζει σταδιακά τη μνήμη, τη σκέψη και την ικανότητα εκτέλεσης καθημερινών εργασιών, ενώ δεν υπάρχει ακόμη θεραπεία και υπάρχουν πολλοί παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη αυτής της πάθησης που είναι εκτός ελέγχου μας, η έρευνα δείχνει ότι σχεδόν οι μισές από όλες τις περιπτώσεις παγκοσμίως θα μπορούσαν να συνδέονται με τροποποιήσιμους παράγοντες κινδύνου, που σημαίνει ότι είναι πράγματα που μπορεί να έχουμε κάποιο έλεγχο.
Όπως αναφέρει το eatingwell, ένας από τους πιο σημαντικούς παράγοντες είναι η σωματική αδράνεια.
Οι επιστήμονες υποψιάζονται εδώ και καιρό μια σχέση μεταξύ άσκησης και υγείας του εγκεφάλου, αλλά πολλά από τα στοιχεία προήλθαν από μελέτες σε ζώα ή από άτομα που ανέφεραν τα επίπεδα δραστηριότητάς τους, κάτι που μπορεί να είναι αναξιόπιστο. Μια πρόσφατη, μακροπρόθεσμη μελέτη από τη Μελέτη Γήρανσης του Εγκεφάλου του Χάρβαρντ είχε ως στόχο να αποκτήσει μια πιο σαφή εικόνα.
Οι ερευνητές ήθελαν να μάθουν εάν η αντικειμενικά μετρούμενη σωματική δραστηριότητα, όπως ο αριθμός των βημάτων που κάνετε κάθε μέρα, θα μπορούσε να επιβραδύνει τις αλλαγές στον εγκέφαλο που σχετίζονται με τη νόσο Αλτσχάιμερ, ακόμη και πριν εμφανιστούν τα συμπτώματα. Τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης δημοσιεύθηκαν στο Nature Medicine.
Τι διαπίστωσε η μελέτη;
Η μελέτη διαπίστωσε ότι η σωματική δραστηριότητα δεν φάνηκε να επηρεάζει τη συσσώρευση αμυλοειδικών πλακών. Ωστόσο, είχε αντίκτυπο στην εξάπλωση των συστάδων tau και στον ρυθμό γνωστικής παρακμής, ειδικά σε άτομα που είχαν ήδη αμυλοειδές στον εγκέφαλό τους.
Ακολουθούν τα βασικά συμπεράσματα:
Βραδύτερη συσσώρευση Tau: Σε άτομα με υψηλά επίπεδα αμυλοειδούς, η μεγαλύτερη σωματική δραστηριότητα συσχετίστηκε με βραδύτερη συσσώρευση συστάδων tau στον εγκέφαλο. Αυτό είναι ένα κρίσιμο εύρημα επειδή η tau συνδέεται στενότερα με την απώλεια μνήμης και άλλα συμπτώματα της νόσου Αλτσχάιμερ.
Βραδύτερη γνωστική παρακμή: Οι πιο ενεργοί συμμετέχοντες έδειξαν βραδύτερη μείωση στις γνωστικές τους βαθμολογίες. Αυτή η προστατευτική επίδραση ήταν πιο αισθητή σε όσους διατρέχουν υψηλό κίνδυνο για Αλτσχάιμερ. Η συσσώρευση ταυ αντιπροσώπευε ένα μεγάλο μέρος αυτού του οφέλους, μεσολαβώντας στο 84% της σύνδεσης μεταξύ της δραστηριότητας και της βραδύτερης γνωστικής παρακμής.
Βραδύτερη Λειτουργική Παρακμή: Ομοίως, η υψηλότερη σωματική δραστηριότητα συνδέθηκε με βραδύτερη λειτουργική παρακμή, που σημαίνει ότι οι άνθρωποι διατήρησαν την ικανότητά τους να διαχειρίζονται την καθημερινή ζωή για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Σε σύγκριση με τα ανενεργά άτομα, όσοι είχαν τουλάχιστον χαμηλά επίπεδα δραστηριότητας είδαν μια βραδύτερη μείωση της λειτουργίας κατά 34% έως 51% σε μια περίοδο εννέα ετών.
Ένα φαινόμενο «Δόσης-Απόκρισης»: Η μελέτη εξέτασε επίσης πόση δραστηριότητα ήταν απαραίτητη. Τα μεγαλύτερα οφέλη παρατηρήθηκαν όταν οι άνθρωποι πέρασαν από την αδράνεια (λιγότερο από 3.000 βήματα την ημέρα) σε χαμηλή δραστηριότητα (3.001-5.000 βήματα). Τα θετικά αποτελέσματα συνέχισαν να αυξάνονται έως ένα μέτριο επίπεδο δραστηριότητας (5.001-7.500 βήματα) πριν από την σταθεροποίηση.
Αυτό υποδηλώνει ότι δεν χρειάζεται να τρέξετε μαραθώνιο για να δείτε διαφορά. Για άτομα με αυξημένο επίπεδο αμυλοειδούς, η μετάβαση από έναν ανενεργό τρόπο ζωής σε έναν τρόπο ζωής χαμηλής δραστηριότητας εκτιμήθηκε ότι καθυστερεί σημαντική γνωστική επιδείνωση κατά περίπου τρία χρόνια (από 6,5 χρόνια σε 9,6 χρόνια). Η επίτευξη ενός μέτριου επιπέδου δραστηριότητας θα μπορούσε ενδεχομένως να προσθέσει ακόμη περισσότερο χρόνο, καθυστερώντας την επιδείνωση σε πάνω από 13 χρόνια.
Πώς εφαρμόζεται αυτό στην πραγματική ζωή;
Τα ευρήματα αυτής της μελέτης δεν αφορούν μόνο τους επιστήμονες. Έχουν άμεσες, πρακτικές επιπτώσεις για όλους μας. Τα πιο ενθαρρυντικά νέα είναι ότι δεν χρειάζεται να γίνετε υπερ-αθλητής για να προστατεύσετε τον εγκέφαλό σας.
Ο δημοφιλής στόχος των 10.000 βημάτων την ημέρα μπορεί να φαίνεται τρομακτικός, ειδικά για ηλικιωμένους ή για όσους κάνουν καθιστική ζωή για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Αυτή η μελέτη υποδηλώνει ότι ένας πιο προσιτός στόχος περίπου 5.000 έως 7.500 βημάτων την ημέρα μπορεί να προσφέρει σημαντικά οφέλη. Ακόμη και μια μέτρια αύξηση των καθημερινών βημάτων για τα πιο ανενεργά άτομα μπορεί να κάνει τεράστια διαφορά.
Για κάποιον με υψηλό κίνδυνο νόσου Αλτσχάιμερ, αυτό σημαίνει ότι η προσθήκη ενός καθημερινού περπατήματος στη ρουτίνα του θα μπορούσε ενδεχομένως να καθυστερήσει την έναρξη των συμπτωμάτων κατά αρκετά χρόνια.
Το μήνυμα είναι σαφές και ενδυναμωτικό: η περισσότερη κίνηση μετράει. Αν και μπορεί να μην είναι η μαγική λύση, η ενσωμάτωση περισσότερης σωματικής δραστηριότητας στην καθημερινή σας ζωή είναι μια πρακτική και αποτελεσματική στρατηγική για την οικοδόμηση ανθεκτικότητας του εγκεφάλου. Για όσους διατρέχουν κίνδυνο Αλτσχάιμερ, η λήψη αυτών των επιπλέον βημάτων κάθε μέρα θα μπορούσε να είναι ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που κάνετε για να προστατεύσετε το μυαλό σας και το μέλλον σας.
