Αυτό είναι το συμπέρασμα της πρώτης μεγάλης κλινικής δοκιμής-ορόσημο που έγινε στις ΗΠΑ και διαπίστωσε ότι τελικά η αυτομέτρηση του σακχάρου δεν προσθέτει κάτι χρήσιμο στη θεραπεία του διαβήτη τύπου 2, αν ο ασθενής δεν παίρνει ινσουλίνη.
Οι ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Β. Καρολίνα, με επικεφαλής την καθηγήτρια Κατρίνα Ντόναχιου, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό ιατρικό περιοδικό "JAMA Internal Medicine" και ανάλογη ανακοίνωση σε διαβητολογικό συνέδριο στις ΗΠΑ, χώρισαν 450 ασθενείς σε τρεις ομάδες: η μία δεν έκανε καθόλου καθημερινή μέτρηση του σακχάρου με τη συσκευή, η δεύτερη έκανε καθημερινά την μέτρηση και η τρίτη έκανε το ίδιο με πρόσθετη ενθάρρυνση ή καθοδήγηση μέσω Ίντερνετ.
Η κλινική δοκιμή, που διήρκεσε επί ένα έτος, έδειξε ότι:
- Δεν υπήρχαν σημαντικές σημαντικές διαφορές στον έλεγχο της γλυκόζης (του σακχάρου) στο αίμα των ασθενών στις τρεις ομάδες, όπως έδειξαν οι μετρήσεις της γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης.
- Δεν υπήρχαν σημαντικές διαφορές στην ποιότητα ζωής σε σχέση με το διαβήτη.
- Δεν υπήρχαν αξιοσημείωτες διαφορές στην πιθανότητα υπογλυκαιμίας (πολύ χαμηλού σάκχαρου) ή εισαγωγής στο νοσοκομείο.
- Δεν υπήρχε διαφορά στον αριθμό των ασθενών οποιασδήποτε από τις τρεις ομάδες, οι οποίοι έπρεπε να αρχίσουν τη θεραπεία με ινσουλίνη για να ελέγξουν καλύτερα το σάκχαρό τους.
Εν ολίγοις, εφόσον κανείς δεν έχει φθάσει στο σημείο να κάνει χρήση ινσουλίνης, είτε κάνει καθημερινά χρήση του μετρητή σακχάρου στο αίμα του, είτε όχι, δεν έχει καμία ουσιαστική διαφορά.
Αντίθετα, για όσους παίρνουν ινσουλίνη, ο έλεγχος με τον μετρητή στο σπίτι βοηθά στη θεραπεία τους. Όμως, όπως επισημαίνουν οι ερευνητές, η πλειονότητα των διαβητικών τύπου 2 δεν θεραπεύονται με έξτρα ινσουλίνη, παρόλα αυτά οι περισσότεροι γιατροί τους συστήνουν την καθημερινή μέτρηση του σακχάρου τους.
