Οι επιστήμονες ίσως τελικά έλυσαν το αίνιγμα γιατί ο Τυραννόσαυρου Ρεξ, έχει μικροσκοπικά χέρια.
Για πάνω από έναν αιώνα σχετικά με τον σκοπό και την εξελικτική ιστορία των δεινοσαύρων έχουν υπάρξει εικασίες, ιστορίες και αστεία για τη μορφή τους.
Με μήκος λιγότερο από 1 μέτρο, τα χέρια του Τυραννόσαυρου Ρεξ ήταν λιγότερο από το ένα τρίτο του μήκους των ποδιών του και φαίνονταν αισθητά δυσανάλογα σε ένα σώμα που θα μπορούσε να φτάσει πάνω από 12 μέτρα ύψος.
Ο Τυραννόσαυρος Ρεξ ήταν ένας από τους πολλούς σαρκοφάγους δεινόσαυρους με μικροσκοπικά χέρια, και με την πάροδο των ετών οι επιστήμονες έχουν καταλήξει σε θεωρίες για τη λειτουργία των μπροστινών άκρων, συμπεριλαμβανομένης της συγκράτησης ή της ακινητοποίησης του θηράματος και της εντύπωσης σε πιθανούς συντρόφους κατά τη διάρκεια της ερωτοτροπίας. Πιο πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει ότι τα χέρια ήταν μικρότερα για να μειωθεί ο κίνδυνος δαγκώματος κατά τη διάρκεια της σίτισης, ενώ μια μακροχρόνια θεωρία είναι ότι είναι απλώς υποτυπώδη, δεν είχαν κανέναν πρακτικό σκοπό και επομένως συρρικνώθηκαν. Αλλά δεν υπάρχει συμφωνία στις θεωρίες.
Ωστόσο, μια νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Proceedings of the Royal Society B στοχεύει να διευθετήσει τη συζήτηση μια για πάντα. Βασισμένη σε μια ανάλυση 85 ειδών δεινοσαύρων, η μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα μικροσκοπικά χέρια ήταν μια εξελικτική ανταλλαγή, που προκλήθηκε από ένα άλλο μέρος του σώματος που γινόταν όλο και μεγαλύτερο, το κρανίο.
«Εάν είσαι δεινόσαυρος με ένα πολύ σφιχτά συναρμολογημένο κρανίο, πιθανότατα θα έχεις πολύ μικρά μπροστινά άκρα», δήλωσε ο Charlie Roger Scherer, διδακτορικός φοιτητής στο τμήμα Γεωεπιστημών στο University College London και επικεφαλής συντάκτης της μελέτης. «Και δεν έχει πραγματικά σημασία πόσο μεγάλος είσαι, θα μπορούσες να ζυγίζεις 1 τόνο ή 10 τόνους. Εάν έχεις ένα δυνατό κρανίο, θα έχεις σχετικά μικρά χέρια».
Ο λόγος είναι ότι «στην εξέλιξη δεν γίνονται τα πάντα ταυτόχρονα», όπως το έθεσε ο Scherer, επειδή τείνει να δίνει προτεραιότητα σε ένα πράγμα έναντι ενός άλλου. «Αν θέλεις να επικεντρωθείς στη χρήση του κρανίου για να πιάσεις μεγάλα θηράματα, δεν θέλεις πραγματικά να καταβάλλεις μεγάλη προσπάθεια για να διατηρήσεις τα χέρια σου μακριά και με νύχια, επειδή πιθανότατα δεν θα τα χρειαστείς πραγματικά, οπότε η εξέλιξη λέει: "Δεν χρειαζόμαστε πια τα χέρια, οπότε ας τα συρρικνώσουμε και ας αφιερώσουμε περισσότερη ενέργεια στη διατήρηση του κρανίου δυνατού και στη χρήση αυτού ως κύριου όπλου"».
Προηγούμενη έρευνα έχει ήδη υποδείξει μια σύνδεση μεταξύ της συρρίκνωσης των πρόσθιων άκρων και της ανάπτυξης κρανίων σε σαρκοφάγους δεινόσαυρους, αλλά η νέα μελέτη είναι η πρώτη, σύμφωνα με τον Scherer, που εντοπίζει αυτή την τάση σε πέντε διαφορετικές ομάδες δεινοσαύρων και προσθέτει στατιστική υποστήριξη στη θεωρία.
Ένα βασικό όπλο
Για να καταλήξουν στο συμπέρασμά τους, οι ερευνητές μέτρησαν τα πρόσθια άκρα και τα οστά του κρανίου από το σύνολο 85 ειδών δεινοσαύρων, χρησιμοποιώντας τόσο απολιθώματα όσο και δεδομένα από την υπάρχουσα επιστημονική βιβλιογραφία. Επίσης, επινόησαν έναν νέο τρόπο ποσοτικοποίησης της δύναμης του κρανίου, εξετάζοντας παράγοντες όπως το συνολικό μέγεθος, τον τρόπο με τον οποίο τα οστά ταιριάζουν μεταξύ τους και τη δύναμη δαγκώματος. Με αυτόν τον τρόπο, τους επέτρεψαν να τοποθετήσουν κάθε κρανίο σε κλίμακα. Σύμφωνα με τους ερευνητές δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ο Τυραννόσαυρου Ρεξ, σημείωσε την υψηλότερη βαθμολογία, ακολουθούμενος από τον Τύραννο Τιτάννα, έναν άλλο τεράστιο σαρκοφάγο που έζησε στην περιοχή της σημερινής Αργεντινής κατά την Πρώιμη Κρητιδική Περίοδο, ή περίπου 30 εκατομμύρια χρόνια πριν από τον Τυραννόσαυρο Ρεξ.
Εκτός από τους τυραννόσαυρους, την ομάδα που περιλαμβάνει τον T. rex και τους ξαδέλφους του, οι ερευνητές βρήκαν τη συσχέτιση μεταξύ μεγάλων, ισχυρών κρανίων και μικρών πρόσθιων άκρων σε τέσσερις άλλες ομάδες δεινοσαύρων, κερατόσαυρους, μεγαλόσαυρους, αβελίσαυρους και καρχαροδοντόσαυρους. ¨ολοι ήταν μεγάλα δίποδα σαρκοφάγα. Το είδος του Τυραννόσαυρου Ρεξ, έζησε σε όλο τον κόσμο από την αρχή της εποχής των δεινοσαύρων, την Τριαδική Περίοδο, έως το τέλος της Κρητιδικής, όταν μια μεγάλη πρόσκρουση αστεροειδούς εξαφάνισε τους περισσότερους δεινόσαυρους που δεν πετούσαν, ένα χρονικό διάστημα περίπου 180 εκατομμυρίων ετών.
Η νέα ανάλυση υποδηλώνει ότι η συρρίκνωση των άκρων δεν ήταν τυχαία, αλλά ένα εξελικτικό χαρακτηριστικό που εμφανίστηκε σε διαφορετικά, άσχετα είδη σε μια εκτεταμένη περίοδο. Η διαδικασία συρρίκνωσης ήταν διαφορετική μεταξύ των ομάδων, με ορισμένους δεινόσαυρους να μειώνουν πρώτα το μέγεθος των δακτύλων, ενώ άλλοι να δίνουν προτεραιότητα στη μείωση του αντιβραχίου.
«Υπάρχει πάντα ένας κοινός λόγος», είπε ο Scherer, «ότι όλοι ήταν θηρευτές ζώων που απαιτούσαν λίγο περισσότερη δύναμη για να κυριαρχήσουν, γι' αυτό και ανέπτυξαν αυτό το πολύ δυνατό κρανίο».
Καθώς το θήραμά τους γινόταν μεγαλύτερο, αυτά τα ζώα αύξησαν τον πήχη κάνοντας το κύριο όπλο τους μεγαλύτερο και πιο ισχυρό, απορροφώντας πόρους από τα χέρια και τα νύχια. «Όλα προσεγγίζονταν με το κεφάλι, έτσι το κεφάλι γινόταν το σημείο που ερχόταν σε επαφή με το θήραμα», είπε ο Scherer, «και αυτός ήταν ο ευκολότερος τρόπος για να τα καταρρίψουν, σε αντίθεση με το να πολεμούν για παράδειγμα με τα νύχια».
Τα χέρια, ωστόσο, δεν ήταν εντελώς άχρηστα, σύμφωνα με τον Scherer. «Προφανώς εξυπηρετούσαν κάποιο είδος λειτουργίας, αλλιώς δεν θα τα είχαν», είπε. «Ποια είναι ακριβώς αυτή η λειτουργία, δεν ξέρω, αλλά ελπίζω να μπορέσουμε να το ανακαλύψουμε με λίγη περισσότερη δουλειά».
Μια ευρέως διαδεδομένη τάση
Εκτός από την παλαιοντολογία, δεν είναι πολλοί οι άνθρωποι που γνωρίζουν την εξελικτική τάση των όπλων στον T. rex και άλλων δεινοσαύρων, σύμφωνα με τον Stephan Lautenschlager, παλαιοντολόγο σπονδυλωτών και λέκτορα παλαιοβιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας, ο οποίος ωστόσο δεν συμμετείχε στην μελέτη.
«Στα ζώα, η επένδυση ενέργειας στην ανάπτυξη διαφόρων οργάνων και τμημάτων του σκελετού είναι πολύ δαπανηρή. Εάν ορισμένα όργανα, όπως τα πρόσθια άκρα, παίζουν μικρότερο ρόλο, μπορεί να είναι πιο ωφέλιμο να μειωθεί το μέγεθός τους και να επενδυθεί σε άλλα όργανα», έγραψε ο Lautenschlager. «Τα μεγάλα θηρόποδα όπως ο T. rex ακολούθησαν την πιο αποτελεσματική στρατηγική, επενδύοντας κυρίως στη δύναμη του δαγκώματος και στις δυνατές σιαγόνες». Τα μεγάλα φυτοφάγα δεν ακολούθησαν το παράδειγμά τους και διατήρησαν τα μακριά τους χέρια, πρόσθεσε, πιθανώς επειδή αυτά τα άκρα ήταν σημαντικά για την σύλληψη της βλάστησης και σε ορισμένες περιπτώσεις και για την άμυνα ενάντια στους θηρευτές.
Ο T. rex ήταν ουσιαστικά ένας γιγάντιος καρχαρίας ξηράς που έκανε όλη τη δουλειά με το τεράστιο κεφάλι του, δήλωσε ο Steve Brusatte, καθηγητής παλαιοντολογίας και εξέλιξης στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου της Σκωτίας, ο οποίος επίσης δεν συμμετείχε στην έρευνα.
«Όταν εξετάζουμε την πορεία της εξέλιξης των τυραννόσαυρων, βλέπουμε ότι τα κεφάλια μεγαλώνουν καθώς τα χέρια μικραίνουν, επομένως υπήρχε κάποιο είδος ανταλλαγής, με τα κρανία να αναλαμβάνουν τις λειτουργίες που κάποτε εκτελούσαν τα χέρια, όπως το να αρπάζουν και να σκοτώνουν το θήραμα», έγραψε ο Brusatte.
«Και φαίνεται ότι μια παρόμοια τάση συνέβη και σε άλλους γιγάντιους σαρκοφάγους δεινόσαυρους, οπότε ήταν ένα επαναλαμβανόμενο θέμα στην εξέλιξη των δεινοσαύρων, οι μεγάλοι θηρευτές, φούσκωναν το σώμα τους, «έπρηζαν» τα κρανία τους σε τεράστια μεγέθη, αφήνοντας τα χέρια τους να μαραθούν», πρόσθεσε.
Ο Andre Rowe, παλαιοβιολόγος και ανώτερος ερευνητικός συνεργάτης στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ στην Αγγλία, συμφώνησε ότι το πιο ενδιαφέρον εύρημα της μελέτης είναι το πόσο διαδεδομένη ήταν η τάση των μικρών πρόσθιων άκρων. «Οι τυραννόσαυροι συνήθως τραβούν όλη την προσοχή, αλλά ορισμένες ομάδες όπως οι αβελίσαυροι είχαν ακόμη πιο μειωμένα χέρια σε σχέση με το μέγεθος του σώματός τους», δήλωσε ο Rowe.
«Αυτό που το κάνει ιδιαίτερα συναρπαστικό είναι ότι δεν ακολούθησαν όλοι οι αρπακτικοί δεινόσαυροι την ίδια εξελικτική πορεία. Ορισμένες γενεαλογικές γραμμές διατήρησαν μεγάλα λειτουργικά χέρια αβελισαύρων, ενώ άλλες ανέπτυξαν τεράστια κεφάλια και μικροσκοπικά μπροστινά άκρα», πρόσθεσε.
«Αυτή η μελέτη υπογραμμίζει πόσο διαφορετικοί και εξελικτικά καινοτόμοι ήταν στην πραγματικότητα οι δεινόσαυροι», τόνισε. «Επανειλημμένα ανέπτυξαν πολύ διαφορετικές λύσεις για τις ίδιες οικολογικές προκλήσεις, γεγονός που είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους παραμένουν τόσο συναρπαστικοί για τους επιστήμονες και για το κοινό».
Με πληροφορίες του CNN
