Η μελέτη των οπλισμών σιδήρου που χρησιμοποιήθηκαν στην κατασκευή της Notre-Dame de Paris προσφέρει μια ματιά στην καινοτομία που έλαβε χώρα σε αυτό το εργοτάξιο στα μέσα του 12ου αιώνα, προσαρμόζοντας το μέταλλο για να δημιουργήσει μια νέα αρχιτεκτονική.
Η Παναγία των Παρισίων είναι ο πρώτος γνωστός καθεδρικός ναός γοτθικής αρχιτεκτονικής για την κατασκευή του οποίου χρησιμοποιήθηκε μαζικά σίδερο στη σύνδεση των λίθων μεταξύ τους. Η πυρκαγιά του 2019 που κατέστρεψε σημαντικά τον καθεδρικό ναό επέτρεψε αναλύσεις που οδήγησαν τον Maxime L'Héritier του Université Paris, σε αυτή την ανακάλυψη. Ο ίδιος και οι συνάδελφοί του παρουσίασαν χθες αυτά τα ευρήματα στο PLOS ONE .
Την εποχή της κατασκευής της, στα μέσα του 12ου αιώνα, η Notre-Dame ήταν το ψηλότερο κτίριο που ανεγέρθηκε ποτέ, φτάνοντας σε ύψος τα 32 μέτρα. Προηγούμενη έρευνα υποδηλώνει ότι αυτό το ύψος ρεκόρ επιτεύχθηκε με το συνδυασμό μιας σειράς αρχιτεκτονικών καινοτομιών. Ωστόσο, παρά την εκτεταμένη χρήση σιδερένιων ενισχύσεων σε πιο πρόσφατους καθεδρικούς ναούς και στις προσπάθειες αποκατάστασης παλαιών κτιρίων, δεν είχε γίνει σαφές τι ρόλο θα μπορούσε να είχε διαδραματίσει ο σίδηρος στην αρχική κατασκευή της Notre-Dame.
Η πυρκαγιά του 2019 και η επακόλουθη αποκατάσταση επέτρεψαν στον L'Héritier και στους συνεργάτες του να αποκτήσουν πρόσβαση σε προηγούμενα κρυμμένα τμήματα του ναού που αναδεικνύουν την πιθανή χρήση σιδήρου στην κατασκευή του οδηγώντας σε μια καλύτερη κατανόηση της σκέψης των μαστόρων της εποχής.
Οι ερευνητές έλαβαν δείγματα υλικού από 12 σιδερένιους συνδέσμους που χρησιμοποιούνται για το δέσιμο των λίθων μεταξύ τους σε διάφορα μέρη του κτιρίου, συμπεριλαμβανομένων των κερκίδων, των διαδρόμων του σηκού και των άνω τοίχων. Έξι από αυτά χρονολογήθηκαν με ραδιενεργό άνθρακα καθώς και με μικροσκοπικές, χημικές και αρχιτεκτονικές αναλύσεις για την καλύτερη κατανόηση των βασικών στοιχείων.
Από τις αναλύσεις επιβεβαιώθηκε ότι οι σιδερένιοι σύνδεσμοι χρησιμοποιήθηκαν πράγματι στις πρώτες φάσεις κατασκευής της Notre-Dame στη δεκαετία του 1160, καθιστώντας τη το πρώτο κτίριο με δομή που βασίστηκε σε σιδερένιους συνδέσμους.
Σε συνδυασμό με άλλες αρχαιολογικές και ιστορικές γνώσεις για εκείνη την περίοδο, οι αναλύσεις παρέχουν επίσης πληροφορίες που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην εμβάθυνση της κατανόησης του εμπορίου, της κυκλοφορίας και της σφυρηλάτησης σιδήρου στο Παρίσι τον 12ου και 13ου αιώνα. Για παράδειγμα, πολλοί από τους συνδέσμους φαίνεται να προέρχονται από συγκόλληση κομματιών σιδήρου που ελήφθησαν από διάφορες πηγές. Η επισήμανση πολυάριθμων συγκολλήσεων σε όλα τα συνδετικά σιδήρου και οι πολλαπλές προελεύσεις ρίχνουν φως στη δραστηριότητα της αγοράς σιδήρου σε αυτή τη μεγάλη μεσαιωνική ευρωπαϊκή πόλη και στη φύση των αγαθών που κυκλοφορούσαν και διεγείρει ερωτήματα για την πιθανή σημασία της ανακύκλωσης.
Οι ερευνητές σημειώνουν ότι απαιτούνται περαιτέρω αναλύσεις δειγμάτων και μια ολοκληρωμένη βάση ιστορικών δεδομένων για την παραγωγή σιδήρου στην περιοχή προκειμένου να επιβεβαιωθούν και να επεκταθούν τα νέα τους ευρήματά σχετικά με τη μεσαιωνική παριζιάνικη αγορά σιδήρου.
«Η χρονολόγηση με ραδιενεργό άνθρακα αποκαλύπτει ότι η Παναγία των Παρισίων είναι αναμφισβήτητα ο πρώτος γοτθικός καθεδρικός ναός όπου ο σίδηρος θεωρήθηκε πραγματικό οικοδομικό υλικό για τη δημιουργία μιας νέας μορφής αρχιτεκτονικής. Οι μεσαιωνικοί οικοδόμοι χρησιμοποίησαν αρκετές χιλιάδες σιδερένια συνδετικά υλικά σε όλη την κατασκευή του», καταλήγουν οι συγγραφείς.
