Τη μετάθεση της συζύγου του Νικόλα Φαραντούρη, στη Μόνιμη Ελληνική Αντιπροσωπεία της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σχολίασε με επίσημη ανακοίνωση η Νέα Αριστερά, ζητώντας να ανακληθεί αλλά και την παραίτηση του ευρωβουλευτή.
Όπως τονίζεται στην ανακοίνωση: «Η υπόθεση αναδεικνύει μάλιστα τις αδιαφανείς σχέσεις συνεργασίας που διατηρούν στελέχη της κυβέρνησης με εκλεγμένους της αντιπολίτευσης. Όταν πρόκειται για δημόσιο χρήμα οι πολιτικές αντιπαλότητες ξεθωριάζουν».
Αναλυτικά:
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
«Στην Ελλάδα που οι μισθοί στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα δεν επαρκούν ούτε για τα βασικά, που η ακρίβεια σαρώνει τα εισοδήματα και οι εργαζόμενοι αναζητούν δεύτερη και τρίτη δουλειά, η υπόθεση της μετάθεσης της συζύγου του ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ Νικόλα Φαραντούρη στην Μόνιμη Ελληνική Αντιπροσωπεία στις Βρυξέλλες συνιστά πραγματική πρόκληση.
«Καλά βιογραφικά» μπορεί να βρει κανείς κατά χιλιάδες στην Ελλάδα. Ωστόσο νέοι και νέες που μόχθησαν για τις σπουδές τους δεν έχουν τη δυνατότητα να «τρυπώσουν» σε θέσεις που εξασφαλίζουν (παραπάνω από) αξιοπρεπή διαβίωση, σαν αυτή που εξασφάλισε για την σύζυγο του ο καλά αμειβόμενος ευρωβουλευτής Νικόλας Φαραντούρης. Η υπόθεση αναδεικνύει μάλιστα τις αδιαφανείς σχέσεις συνεργασίας που διατηρούν στελέχη της κυβέρνησης με εκλεγμένους της αντιπολίτευσης.
Όταν πρόκειται για δημόσιο χρήμα οι πολιτικές αντιπαλότητες ξεθωριάζουν. Η απόφαση για τη μετάθεση, όσο νομότυπη κι αν παρουσιάζεται δεν βαρύνει μόνο τον ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ, αλλά και την ίδια την ηγεσία της ΜΕΑ, δηλαδή την κυβέρνηση και το Μέγαρο Μαξίμου.
Προκειμένου να μην καλλιεργείται άλλο το κλίμα συνδιαλλαγής, που απομακρύνει τους πολίτες από την πολιτική, πρέπει:
- Να ανακληθεί άμεσα η προκλητική μετάθεση και να λογοδοτήσει η ηγεσία της ΜΕΑ
- Ο ευρωβουλευτής να παραιτηθεί μετά την συμπαιγνία που αποκαλύφθηκε
- Αν δεν το πράξει, το κόμμα του να τον απομακρύνει άμεσα από τις τάξεις του
ΥΓ: Θα συνιστούσαμε στον κ. Μακάριο Λαζαρίδη να παύσει να προσπαθεί να βγει κι από πάνω. Τουλάχιστον οι εμπλεκόμενοι στην υπόθεση είχαν πραγματικά πτυχία και όχι χαρτιά από κάτι «ξεχασμένα» κέντρα σπουδών που στεγάζονταν σε διαμερίσματα τη δεκαετία του ’80.
