Η δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη για την αμερικανική επίθεση στη Βενεζουέλα σηματοδοτεί την ταύτιση της ελληνικής κυβέρνησης με την πολιτική Τραμπ. Ο πρωθυπουργός ανέφερε ότι «ο Νικολάς Μαδούρο ήταν επικεφαλής μιας βάναυσης και καταπιεστικής δικτατορίας που προκάλεσε αδιανόητο πόνο στον λαό της Βενεζουέλας. Το τέλος του καθεστώτος του προσφέρει νέα ελπίδα για τη χώρα. Δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών».
Ο Μητσοτάκης προσέθεσε ότι «προτεραιότητα αυτή τη στιγμή πρέπει να είναι η διασφάλιση ειρηνικής και ταχείας μετάβασης σε μία νέα, συμπεριληπτική κυβέρνηση που θα έχει πλήρη δημοκρατική νομιμοποίηση. Η Ελλάδα θα δράσει σε συντονισμό με τους εταίρους της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για το ζήτημα. Η προσοχή μας παραμένει επικεντρωμένη στη διασφάλιση της ασφάλειας των Ελλήνων πολιτών στη χώρα».
Καμία κριτική
Η δήλωση του πρωθυπουργού δεν έχει στοιχεία κριτικής στην αμερικανική στρατιωτική επιχείρηση που οδήγησε στην απαγωγή του Μαδούρο. Αντιθέτως, κάνει λόγο για «μια νέα ελπίδα για το λαό της Βενεζουέλα». Σε ό,τι αφορά την κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου, ο Μητσοτάκης περιορίζεται να πει «ότι δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα αυτών των ενεργειών». Δηλαδή, ούτε νύξη διαφωνίας.
Πρόκειται για μια από τις πιο φιλοαμερικανικές δηλώσεις διεθνών ηγετών, σε μια στιγμή που η επιχείρηση Τραμπ εγείρει σοβαρές αιτιάσεις ακόμα και στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Οι σημερινοί New York Times επισημαίνουν ότι «η σύλληψη του προέδρου της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο, από τις Ηνωμένες Πολιτείες και η δήλωση του προέδρου Τραμπ ότι οι ΗΠΑ θα «διοικήσουν τη χώρα» προσωρινά, εγείρουν μια σειρά από εξαιρετικά νομικά ζητήματα στο σημείο τομής του διεθνούς δικαίου και της προεδρικής εξουσίας».
Από τον πάγο στην ταύτιση
Η στήριξη στην αμερικανική επίθεση στη Βενεζουέλα αποτελεί τον τελευταίο κρίκο σε μια αλυσίδα κινήσεων ενσωμάτωσης της ελληνικής κυβέρνηση στο τραμπικό
στρατόπεδο. Αρχικά ο τραμπικός Λευκός Οίκος είχε βάλει το Μαξίμου στον πάγο, λόγω της εξαιρετικά καλής σχέσης της κυβέρνησης Μητσοτάκη με τη διοίκηση Μπάιντεν.
Ευθυγραμμιζόμενη με την νέα πολιτική των ΗΠΑ, με αποκορύφωμα τη μετατροπή της χώρα σε διαμετακομιστικό κέντρο για το αμερικανικό LNG, η κυβέρνηση κατάφερε να αναθερμάνει τη σχέση της με το σύστημα Τραμπ. Παράλληλα, γαλάζια στελέχη όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης εμφανίζονται ως οι αυθεντικοί εκφραστές του τραμπισμού στη χώρα μας. Ωστόσο, ο Μητσοτάκης δεν έχει ακόμα λάβει πρόσκληση για συνάντηση με τον Αμερικανό πρόεδρο.
Οι δύο στόχοι
Αναμφίβολα, η τωρινή στήριξη της επίθεσης στη Βενεζουέλα στέλνει καθαρό μήνυμα ότι η ελληνική κυβέρνηση αποτελεί έναν από τους πιο πιστούς συμμάχους της διοίκησης Τραμπ.
Η επιλογή αυτή του Μαξίμου έχει δύο στόχους:
Πρώτον, μέσα από την πολιτική της ταύτισης με τις ΗΠΑ εκτιμάται ότι θα εξυπηρετηθεί καλύτερα η ελληνική εξωτερική πολιτική. Η λογική είναι ότι αυτοί που προσφέρουν τις καλές υπηρεσίες τους στο τέλος ανταμείβονται -λογική που έχει διαψευστεί στην Κύπρο.
Δεύτερον, μέσα από την καλλιέργεια μιας πολύ καλής σχέση με το σύστημα Τραμπ ο Μητσοτάκης θέλει να αποτρέψει την αμερικανική στήριξη σε κάποιο σχήμα στα δεξιά της ΝΔ, όπως έχει συμβεί με το AfD στη Γερμανία.
Οι κίνδυνοι
Πέρα από το ηθικό ζήτημα που εγείρει η συναίνεση στις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου εγείρει επίσης σοβαρές ανησυχίες για την ελληνική εξωτερική πολιτική. Η καθηγήτρια Συγκριτικής Πολιτικής στο Πάντειο Μαριλένα Κοππά επισημαίνει: «Ας θυμηθούμε τη δήλωση Μητσοτάκη αν η Τουρκία παραβιάσει την κυριαρχία της Κύπρου ή και της Ελλάδας.
Η μυωπική, καταστροφική στάση υποτέλειας θα είναι φοβάμαι μοιραία για τη χώρα. Ποτέ το Διεθνές Δίκαιο δεν μπορεί να είναι à la carte». Από την πλευρά του, ο καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο πανεπιστήμιο Πελοποννήσου Σωτήρης Ρούσσος υπογραμμίζει: «Τελικά έκανα λάθος όταν χαρακτήρισα δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών για τους διεθνείς θεσμούς καφενοβιακές και προϊόντα αβυσσαλέας άγνοιας.
Μετά την απαράδεκτη χθεσινή δήλωση του πρωθυπουργού για την αμερικανική επέμβαση στη Βενεζουέλα αντιλαμβάνεται κανείς ότι πρόκειται για εσκεμμένη αλληλουχία που προσπαθεί να περάσει στην κοινωνία ότι το διεθνές δίκαιο και η τήρηση του είναι ζήτημα ειδικών συνθηκών».
Η διεθνής νομιμότητα είτε εφαρμόζεται σε κάθε περίπτωση είτε δεν υφίσταται.
