Οι διήμερες εργασίες της της Κεντρικής Επιτροπής της Νέας Αριστεράς επιβεβαίωσαν δύο πράγματα: Ότι το αδιέξοδο στις τάξεις του κόμματος, που συνεχίζει να κινείται σε ποσοστά εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, τείνει να οριστικοποιηθεί, αφού τα δύο σχέδια που προτείνονται είναι αντιπαραθετικά και ασυμβίβαστα. Και ότι το εσωκομματικό bras de fer όχι απλά δεν τελείωσε, αλλά μάλλον τώρα ξεκινάει.
Τα στρατόπεδα
Από τη μια πλευρά βρίσκεται ο Πρόεδρος του κόμματος, Αλέξης Χαρίτσης, σχεδόν το σύνολο της κοινοβουλευτικής ομάδας (Αχτσιόγλου, Τζανακόπουλος, Ηλιόπουλος, Τζούφη, Φωτίου, , Αναγνωστοπούλου, Οζγκιουρ, Ζεϊμπέκ), πρώην υπουργοί και σημαντικά στελέχη όπως οι Νίκος Βούτσης, Αριστείδης Μπαλτάς, Γιώργος Σταθάκης και Νίκος Μπίστης, καθώς και μερίδα της μεσαίας στελέχωσης της Πατησίων.
Από την άλλη, πίσω από τον γραμματέα Γαβριήλ Σακελλαρίδη συντάσσονται με κοινοβουλευτική εκπροσώπηση οι Ευκλείδης Τσακαλώτος, Πέτη Πέρκα, Θοδωρής Δρίτσας, καθώς και η πλειοψηφία των πάλαι ποτέ «53» σε επίπεδο στελεχών, μεταξύ των οποίων Πάνος Σκουρλέτης, Νίκος Φίλης, Πάνος Λάμπρου.
Ο συσχετισμός που καταγράφηκε στην ψηφοφορία της διήμερης συνεδρίασης ήταν 80 - 58, με την πρόταση της ηγεσίας να απορρίπτεται. Δεδομένου ότι είναι η δεύτερη φορά που η πρόταση που στηρίζει ο Πρόεδρος μπλοκάρεται στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος (και σε επίπεδο Πολιτικής Γραμματείας), μπορεί κανείς να πει με ασφάλεια πως ο εν λόγω συσχετισμός παγιώνεται. Συνεπακόλουθα το κορυφαίο κομματικό όργανο απορρίπτει στρατηγικά τη γραμμή της ηγεσίας του.
Το επίδικο
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, μπορεί η αντιπαράθεση στην Κεντρική Επιτροπή να έγινε φαινομενικά για πιο αόριστα διαδικαστικά θέματα, ωστόσο το πραγματικό επίδικο δεν είναι άλλο από το κατά πόσο θα συνεργαστούν με τον Αλέξη Τσίπρα, εφόσον προχωρήσει όπως όλα δείχνουν σε ίδρυση νέου πολιτικού φορέα, προκειμένου να υπάρξει ισχυρό ενιαίο ψηφοδέλτιο απέναντι στη ΝΔ και να υπερκεραστεί ο κατακερματισμός του προοδευτικού χώρου. Αυτό «φωτογραφίζει» εξάλλου και η επισήμανση για ευρύτερες συνεργασίες «χωρίς αποκλεισμούς» που υποστηρίζει η ηγεσία, την οποία απέρριψε πλειοψηφικά η ΚΕ.
Στον αντίποδα βρίσκεται το σχέδιο για ανασυγκρότηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς, η οποία περνά μέσα από τη συνεργασία με το Μέρα25 του Γιάνη Βαρουφάκη και ενδεχομένως μικρότερα σχήματα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Ωστόσο, καθαρά υπέρ ενός τέτοιου σχεδίου έχει ταχθεί ρητά μόνο ο γραμματέας, Γαβριήλ Σακελλαρίδης, καθώς τα πρωτοκλασσάτα στελέχη όπως κυρίως ο Ευκλείδης Τσακαλώτος αλλά και οι Πάνος Σκουρλέτης και Νίκος Φίλης δύσκολα μπορούν να μετακινηθούν στο κόμμα Βαρουφάκη λόγω της κυβερνητική τους θητεία στη δεύτερη περίοδο διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, μετά δηλαδή τον Σεπτέμβρη του 2015. Δεν πρέπει πάντως να παραγνωρίζεται πως για αρκετούς εκ της πλειοψηφίας ισχυρή συγκολλητική ουσία παραμένει μία διαρκής μομφή στον Αλέξη Τσίπρα.
Το νέο επίδικο
Με αυτά τα δεδομένα και παρά το γεγονός ότι η ΚΕ απέρριψε την διεξαγωγή δημοψηφίσματος για τις συνεργασίες χωρίς αποκλεισμούς και την πορεία του κόμματος, η διεξαγωγή του - τυπικά τουλάχιστον - δεν έχει ενταφιαστεί. Και τούτο, διότι το καταστατικό του κόμματος προβλέπει στο άρθρο 18 για τις «οριζόντιες καθολικές ψηφοφορίες» πως δύναται να διεξαχθεί δημοψήφισμα εάν το αιτηθεί το 25% των μελών του.
Ως εκ τούτου, εάν το «μπλοκ» Χαρίτση το αποφασίσει, κάτι που δεν έχει γίνει μέχρι τη συγγραφή του παρόντος, μπορεί να εκκινήσει διαδικασία συλλογής υπογραφών στις τάξεις των μελών του κόμματος για τη διενέργεια δημοψηφίσματος, με το 25% να μην θεωρείται απαγορευτικό ποσοστό, σύμφωνα με τους γνωρίζοντες τους συσχετισμούς στη βάση. Ένα τέτοιο σενάριο ωστόσο θα επέτεινε έτι περαιτέρω το κακό κλίμα που έχει διαμορφωθεί στο εσωτερικό, φέρνοντας την πλειοψηφία στην άβολη θέση να απορρίπτει με μία βραχμανική προσέγγιση τη συμμετοχή των μελών σε μία τόσο κρίσιμη απόφαση για το μέλλον του κόμματος και προκρίνοντας ως πεδίο της μάχης τους συσχετισμούς μηχανισμών στο σώμα των συνέδρων.
Θέμα χρόνου;
Η διαρκής κλιμάκωση της εσωκομματικής σύγκρουσης για το στρατηγικό προσανατολισμό του κόμματος δεν φαίνεται να μπορεί να κωπάσει, καθιστώντας όλο και πιο καθαρό πως η συγκατοίκηση κάτω από την ίδια κομματική στέγη γίνεται όλο και πιο αβίωτη. Το θέμα ωστόσο σε αυτό το ενδεχόμενο, είναι πως τυχόν αποχώρηση βουλευτών ή διάσπαση, θα σημάνει αυτοδικαίως και την παύση της κοινοβουλευτικής παρουσίας της ΝεΑρ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται και για τον ευρύτερο κομματικό μηχανισμό.
