«Τραγούδι και αγώνας θα γίνουν ένα» δήλωσε από την συναυλία στο Καλλιμάρμαρο για τα 100 χρόνια Μίκης Θεοδωράκης, ο γ.γ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας.
«Στη σημερινή κρίσιμη συγκυρία - χωρίς να το έχουμε προβλέψει, άλλοι, βλέπετε, φρόντισαν γι’ αυτό- γιορτάζουμε τα 100 χρόνια του Μίκη, όπως εκείνος θα το ‘θελε» είπε κατά την ομιλία του και συμπλήρωσε πως πρόκειται για «δύο έννοιες, απόλυτα συγχωνευμένες σε μια ιστορική συναυλία που, αντικειμενικά, παίρνει το νόημα μιας ιστορικής διαδήλωσης, ενός ιστορικού λαϊκού συλλαλητηρίου, για την καταδίκη του πολέμου και των δυνάμεων που πουλάνε τους λαούς “στο παζάρι του ληστή” και “του φονιά”. Των δυνάμεων που “παίζουν ζάρια τις ζωές μας”, “στα παζάρια όλης της γης”, για να θυμηθούμε το τόσο επίκαιρο τραγούδι των Μίκη Θεοδωράκη και Μάνου Ελευθερίου».
Πρόσθεσε πως η «σημερινή συναυλία αποκτά διάσταση διατράνωσης της απαίτησης να μπει τέλος στην απανθρωπιά των χιλιάδων ξεριζωμένων, πνιγμένων, αφανισμένων των πολέμων που οι περισσότεροι είναι στη γειτονιά μας. Να μπει τέλος στην κτηνωδία απέναντι στους Παλαιστίνιους της Δυτικής Όχθης και της μαρτυρικής Γάζας».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
{https://www.youtube.com/watch?v=YjovZ5LEyq0}
Ζήτησε να σταματήσουν, «έστω την ύστατη στιγμή», αυτές οι αλυσιδωτές εκρήξεις πολεμικών συρράξεων και επεισοδίων, «που με μαθηματική ακρίβεια οδηγούν στον όλεθρο ολόκληρη την ανθρωπότητα».
Ο Δημήτρης Κουτσούμπας χαρακτήρισε τη συναυλία για τον Μίκη Θεοδωράκη «μια νίκη του πολιτισμού, των πραγματικά πολιτισμένων ανθρώπων που δεν μπορούν να μένουν αδιάφοροι, όταν η αδικία αλωνίζει και το ψέμα θριαμβεύει, που δεν μπορούν να κοιτάζουν τη δουλειά τους, όταν γύρω τους υπάρχουν άλλοι άνθρωποι που βογκούν, ταπεινώνονται, πεινούν, τσακίζονται, βομβαρδίζονται. Ο Μίκης Θεοδωράκης έλεγε πως απ’ όλα τα είδη ζωής το πιο ανθεκτικό μέσα στον χρόνο είναι το πνευματικό δημιούργημα. Κι εμείς, δικαιολογημένα, παρηγοριόμαστε με την ιδέα, πως οι μεγάλοι δημιουργοί που φεύγουν από τη ζωή, εξακολουθούν να ζουν μέσα από το έργο τους» είπε ο Δημήτρης Κουτσούμπας.
Διευκρίνισε όμως πως στην περίπτωση του Μίκη, «παρότι το τρανό έργο του έχει κατά κράτος νικήσει τον θάνατο, αυτό δεν αρκεί. Τα γεγονότα που ζούμε, τα τέσσερα χρόνια που λείπει, είναι λες και έχουν βαλθεί να υπογραμμίσουν την απουσία του. Όχι ως σκέτο καλλιτέχνη-δημιουργό, αλλά και ως τον δημιουργό-λαϊκό καθοδηγητή. Γιατί το ειδοποιό χαρακτηριστικό του Μίκη Θεοδωράκη, αυτό που τον ξεχωρίζει από τους άλλους κορυφαίους δημιουργούς μας, είναι η συνείδηση του χρέους που ένοιωθε ότι έχει ο καλλιτέχνης απέναντι στον λαό, να τον βοηθήσει, να γίνει μπροστάρης και οδηγητής του στον δρόμο για την κοινωνική απελευθέρωση. Κι αυτό όχι μόνο με την τέχνη του, αλλά και με τη δράση του μέσα στο λαϊκό κίνημα».
Χαρακτήρισε τον Μίκη Θεοδωράκη ως «έναν ιδιοφυή και βαθιά μορφωμένο δημιουργό» και μίλησε για τα χρόνια του στην Αντίσταση. «Νοσταλγούμε τη βροντερή παρουσία του» είπε ο Δημήτρης Κουτσούμπας και συμπλήρωσε πως «τον φανταζόμαστε με την παλαιστινιακή μαντήλα στους ώμους, να μας καλεί σε πανστρατιά για να αποτρέψουμε το έγκλημα του αιώνα που συντελείται στην Παλαιστίνη. Όπως το έκανε πάντα όσο ζούσε, με κόστος να δεχτεί επιθέσεις για δήθεν αντισημιτισμό από την Ισραηλινή και ελληνική κυβέρνηση μέχρι και από την αμερικανική πρεσβεία».
«Ο Θεοδωράκης δεν έπαψε ποτέ να πιστεύει ότι τα ιδανικά της ειρήνης, του δίκιου, της ελευθερίας είναι κατορθωτά» είπε ο Δημήτρης Κουτσούμπας και πρόσθεσε «Τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις, εκεί που πάει να σκύψει… Να τη πετιέται από ξαρχής” είναι η απάντησή του στην πίκρα και την απογοήτευση από τους αδικαίωτους αγώνες και τα ανεκπλήρωτα ιδανικά...Γενναίος, φλογερός, αλλά και ευαίσθητος καθώς ήταν, έσμιγε στη μουσική του “τους τρανούς αητούς με τους χρυσούς αγγέλους”. Ο Θεοδωράκης είχε εμπιστοσύνη στον λαό. Πίστευε πώς μόνο ο λαός είχε την ικανότητα να εισχωρήσει στις ανώτερες μορφές της ανθρώπινης δημιουργίας, αρκεί να του δώσει κάποιος τα κλειδιά. Αυτός το πέτυχε. “Έφερε την ποίηση στο τραπέζι του λαού, πλάι στο ποτήρι και το ψωμί του”, όπως έγραφε ο Ρίτσος» είπε μεταξύ άλλων στην ομιλία του.
