Το ΚΚΕ έχει την πιο πλατιά, την πιο ενωτική πολιτική «συνεργασιών», διαμηνύει ο Γιάννης Γκιόκας, εκπρόσωπος Τύπου και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και βουλευτής Ανατολικής Αττικής του ΚΚΕ, μιλώντας στο Dnews και στο αφιέρωμα αν υπάρχει σήμερα εναλλακτική κυβερνητική λύση.
«Τα σενάρια που επεξεργάζεται η άρχουσα τάξη και το σύστημα έχουν ως στόχο να εγκλωβίσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια μέσω μιας ακόμη 'μεταμφίεσης' του αστικού πολιτικού συστήματος. Αυτή μπορεί να αφορά τόσο την κυβέρνηση, ακόμη και το ίδιο το πρόσωπο του πρωθυπουργού, όσο και την 'συστημική' αντιπολίτευση και το rebranding που επιχειρείται στο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ κλπ, που έχει απαξιωθεί στη συνείδηση του λαού, αφού σε κρίσιμα στρατηγικά ζητήματα έχει ταυτιστεί με τη ΝΔ», τονίζει ο Γ. Γκιόκας.
Ο εκπρόσωπος Τύπου του ΚΚΕ, μεταξύ άλλων:
-Αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο κυβερνητικής συνεργασίας του ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ: «Καθόλου δεν αποκλείουμε, ίσα-ίσα, το ΠΑΣΟΚ να αποτελέσει συμπλήρωμα σε μια κυβέρνηση με τη ΝΔ, όπως το έχει κάνει παλιότερα, αλλά και όπως κάνουν τα 'αδελφά' του κόμματα σε μια σειρά από ευρωπαϊκές χώρες, με πιο χαρακτηριστική και πρόσφατη την περίπτωση του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας».
-Ασκεί σφοδρή κριτική στο ενδεχόμενο συμπόρευσης ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Αριστεράς: «Εμείς δεν θα το λέγαμε 'ανασύνθεση', θα το λέγαμε 'επανακόλληση' για να διασωθούν όσο είναι εφικτό τα εκλογικά τους ποσοστά και οι βουλευτικές έδρες. Είτε το ονομάσουν 'ανασύνθεση', είτε 'λαϊκό μέτωπο', είτε 'προοδευτικό ψηφοδέλτιο', η ουσία δεν αλλάζει, φανερώνοντας και τη βαθιά παρακμή αυτού του χώρου, εξαιτίας πρώτα και κύρια των πολιτικών του επιλογών».
-Επιτίθεται στη Ζωή Κωνσταντοπούλου: «Και μόνο το γεγονός ότι το ίδιο το Μαξίμου αναγορεύει σε 'αντίπαλο' την Κωνσταντοπούλου, αρκεί για να καταλάβουμε πολλά για την αξιοποίησή της από την κυβέρνηση και όχι μόνο. Από τη μία για να εκτρέπεται η λαϊκή δυσαρέσκεια σε ανώδυνα μονοπάτια και από την άλλη ως ένα βολικό 'σκιάχτρο' για να εμφανίζεται η κυβέρνηση ως δήθεν εγγυητής της σταθερότητας έναντι του λα̈́ικισμού και του τυχοδιωκτισμού».
-Επιτίθεται επίσης εναντίον του Αλέξη Τσίπρα: «Ο Τσίπρας έχει, κατά μια έννοια, το know-how στην παραπλάνηση του λαού. Το πρόβλημα γι’ αυτόν είναι ότι ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις έχουν και αυτές πλέον τη γνώση και την εμπειρία να αποφεύγουν τέτοιες παγίδες. Και σε αυτό θεωρούμε ότι υπήρξε σημαντική η συμβολή του ΚΚΕ, που προειδοποίησε τον λαό για αυτές τις παγίδες, ανέλαβε και το εκλογικό κόστος, κράτησε όμως ζωντανή την ελπίδα μιας πραγματικής ανατροπής».
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΓΚΙΟΚΑ ΕΧΕΙ ΩΣ ΕΞΗΣ:
Στις δημοσκοπήσεις υπάρχει για πρώτη φορά ως πλειοψηφικό αίτημα η διεξαγωγή πρόωρων εκλογών για να φύγει η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Κατά τη γνώμη σας ποια σενάρια είναι υπαρκτά για την επόμενη μέρα;
Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη έρχεται αντιμέτωπη με ένα διογκούμενο ρεύμα λαϊκής αμφισβήτησης που εκφράστηκε το τελευταίο διάστημα με τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις του λαού και της νεολαίας, ιδιαίτερα με την απεργιακή κινητοποίηση της 28ης Φλεβάρη. Αυτό το ρεύμα μπορεί να έχει στην «πρώτη γραμμή» το έγκλημα των Τεμπών, όμως εκφράζει συνολικότερη αγανάκτηση για την κυρίαρχη πολιτική που εκδηλώνεται σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής, από την επίθεση στο εισόδημα και τα εργασιακά δικαιώματα – να θυμίσουμε ότι υπάρχουν πάνω από 300 νεκροί εργάτες το τελευταίο διάστημα - μέχρι την εμπλοκή της χώρας μας στους πολεμικούς σχεδιασμούς που είναι σε εξέλιξη. Ο παρονομαστής είναι παντού και πάντα ο ίδιος, το κυνήγι του κέρδους και ένα εχθρικό κράτος που κάνει τα πάντα για να το θωρακίσει.
Είναι, επίσης, προφανές ότι αυτή η αγανάκτηση δεν μπορεί να καμφθεί με τους κυβερνητικούς «ανασχηματισμούς» ή με τα μεγάλα λόγια περί «επανεκκίνησης», αφού δεν απαντούν στο πολιτικό πρόβλημα που έχει η κυβέρνηση.
Συνεπώς, τα σενάρια που επεξεργάζεται η άρχουσα τάξη και το σύστημα έχουν ως στόχο να εγκλωβίσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια μέσω μιας ακόμη «μεταμφίεσης» του αστικού πολιτικού συστήματος. Αυτή μπορεί να αφορά τόσο την κυβέρνηση, ακόμη και το ίδιο το πρόσωπο του πρωθυπουργού, όσο και την «συστημική» αντιπολίτευση και το rebranding που επιχειρείται στο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ κλπ, που έχει απαξιωθεί στη συνείδηση του λαού, αφού σε κρίσιμα στρατηγικά ζητήματα έχει ταυτιστεί με τη ΝΔ.
Το λαϊκό συμφέρον είναι στην αντίπερα όχθη. Είναι να δυναμώσει και να βαθύνει την αμφισβήτηση του στην κυρίαρχη πολιτική, από όποιους κι αν αυτή εκφράζεται και να «κάψει» όλα τα σενάρια αναπαλαίωσης που καταλήγουν στο ίδιο αποτέλεσμα.
Εναλλακτική πρόταση μπορεί να είναι το ΠΑΣΟΚ; Να αναδειχθεί πρώτο κόμμα και να προχωρήσει σε κυβέρνηση συνεργασίας;
Προφανώς και δεν μπορεί να είναι εναλλακτική το ΠΑΣΟΚ από τη σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων. Μιλάμε για το ίδιο κόμμα που μέχρι πριν λίγα χρόνια συγκυβέρνησε 2 φορές με τη ΝΔ, τον Μητσοτάκη και αρκετούς από τους σημερινούς υπουργούς, για να εφαρμόσει ένα σωρό από αντιλαϊκά μέτρα που μέχρι σήμερα οι εργαζόμενοι και ο λαός τα βρίσκουν μπροστά τους. Ευτυχώς δεν έχουμε πάθει ομαδική αμνησία. Μιλάμε, επίσης, για το ίδιο κόμμα που και ως αντιπολίτευση στήριξε και στηρίζει κρίσιμα νομοσχέδια της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Αυτός είναι και ένας βασικός λόγος που το ΠΑΣΟΚ παραμένει καθηλωμένο και δεν μπορεί να εγκλωβίσει εργατικές-λαϊκές δυνάμεις, όπως στο παρελθόν.
Φυσικά καθόλου δεν αποκλείουμε, ίσα-ίσα, το ΠΑΣΟΚ να αποτελέσει συμπλήρωμα σε μια κυβέρνηση με τη ΝΔ, όπως το έχει κάνει παλιότερα, αλλά και όπως κάνουν τα «αδελφά» του κόμματα σε μια σειρά από ευρωπαϊκές χώρες, με πιο χαρακτηριστική και πρόσφατη την περίπτωση του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας.
Ήθελα τη γνώμη σας για την «ανασύνθεση του προοδευτικού πόλου» που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Ήδη στο παρασκήνιο δείχνει να έχει ξεκινήσει η συζήτηση της Κουμουνδούρου και της Νέας Αριστεράς.
Αλήθεια, τι σόι «ανασύνθεση» είναι οι συζητήσεις μεταξύ δυο κομμάτων που μέχρι πριν λίγο καιρό ήταν ένα ενιαίο κόμμα και διασπάστηκαν με αλληλοκατηγορίες για να ξαναενωθούν; Εμείς δεν θα το λέγαμε «ανασύνθεση», θα το λέγαμε «επανακόλληση» για να διασωθούν όσο είναι εφικτό τα εκλογικά τους ποσοστά και οι βουλευτικές έδρες. Είτε το ονομάσουν «ανασύνθεση», είτε «λαϊκό μέτωπο», είτε «προοδευτικό ψηφοδέλτιο», η ουσία δεν αλλάζει, φανερώνοντας και τη βαθιά παρακμή αυτού του χώρου, εξαιτίας πρώτα και κύρια των πολιτικών του επιλογών.
Πάρτε για παράδειγμα τα ζητήματα της καθήλωσης των μισθών, της ενεργειακής ακρίβειας, των φόρων, των ιδιωτικοποιήσεων, όπως του ΟΣΕ, της πολεμικής εμπλοκής και των στρατηγικών συμφωνιών με τις ΗΠΑ, που τώρα φαίνονται πιο καθαρά τα ολέθρια αποτελέσματά τους. Όλα τα παραπάνω και πολλά ακόμη έχουν την σφραγίδα και του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ. Δεν έχουν καμία σχέση με «πρόοδο» και γι αυτό συνεχίστηκαν και από τις κυβερνήσεις της ΝΔ. Μόλις πριν λίγο καιρό ο ΣΥΡΙΖΑ ψήφισε τους υπέρογκους εξοπλισμούς της κυβέρνησης Μητσοτάκη για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ.
Δημοσιεύματα αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο να επανέλθει με κόμμα ο Αλέξης Τσίπρας. Μπορεί να αλλάξει τους συσχετισμούς;
Ο Αλέξης Τσίπρας προσέφερε πολύτιμες υπηρεσίες στην άρχουσα τάξη σε μια πολύ κρίσιμη για αυτήν στιγμή. Δηλαδή, σε μια περίοδο μεγάλων αγώνων και λαϊκών κινητοποιήσεων, όπως είναι άλλωστε και η σημερινή, ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ ακρωτηρίασαν τον ριζοσπαστισμό υποσχόμενοι, με το μανδύα του «καινούριου», κατάργηση των μνημονίων και ανακούφιση του λαού από τα βάρη, χωρίς καμία σύγκρουση με εκείνες τις αιτίες που τα προκάλεσαν. Δηλαδή την ΕΕ και την ανάγκη του κεφαλαίου να φορτώσει την κρίση στις πλάτες του λαού για να βγει το ίδιο αλώβητο. Προσπάθησαν να νομιμοποιήσουν τις αντιλαϊκές πολιτικές στο όνομα της «αριστεράς» κι οδήγησαν ριζοσπαστικό κόσμο στην απογοήτευση και την αποστράτευση.
Αλλά και σήμερα προσπαθεί να κάνει το ίδιο. Για παράδειγμα η «νέα εθνική πυξίδα» που παρουσίασε προσπαθεί, μεταξύ άλλων, να εμφανίσει ως κάτι θετικό το σχέδιο Ντράγκι που είναι το «εγχειρίδιο πολέμου» της ΕΕ και η στροφή στην πολεμική οικονομία που επιζητούν τα ευρωπαϊκά μονοπώλια.
Από αυτή την άποψη ο Τσίπρας έχει, κατά μια έννοια, το know-how στην παραπλάνηση του λαού. Το πρόβλημα γι’ αυτόν είναι ότι ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις έχουν και αυτές πλέον τη γνώση και την εμπειρία να αποφεύγουν τέτοιες παγίδες. Και σε αυτό θεωρούμε ότι υπήρξε σημαντική η συμβολή του ΚΚΕ, που προειδοποίησε τον λαό για αυτές τις παγίδες, ανέλαβε και το εκλογικό κόστος, κράτησε όμως ζωντανή την ελπίδα μιας πραγματικής ανατροπής.
Το «φαινόμενο Ζωή» μέχρι πού μπορεί να φτάσει; Και μπορεί να αποτελέσει τον «αντίπαλο του Μητσοτάκη» όπως αφήνει και το Μαξίμου να εννοηθεί;
Και μόνο το γεγονός ότι το ίδιο το Μαξίμου, όπως είπατε, αναγορεύει σε «αντίπαλο» την Κωνσταντοπούλου, αρκεί για να καταλάβουμε πολλά για την αξιοποίησή της από την κυβέρνηση και όχι μόνο. Από τη μία για να εκτρέπεται η λαϊκή δυσαρέσκεια σε ανώδυνα μονοπάτια και από την άλλη ως ένα βολικό «σκιάχτρο» για να εμφανίζεται η κυβέρνηση ως δήθεν εγγυητής της σταθερότητας έναντι του λα̈́ικισμού και του τυχοδιωκτισμού.
Από αυτή την άποψη δεν μας κάνει καμία εντύπωση που τα συστημικά ΜΜΕ και οι εταιρίες δημοσκοπήσεων έχουν πάρει «αγκαλιά» την «αντισυστημική» Ζωή. Ο ψευδεπίγραφος «αντισυστημισμός» είναι κι αυτός πολύ χρήσιμος για τη σταθερότητα του συστήματος για να κρύβει τι είναι τελικά «σύστημα», δηλαδή τις εκμεταλλευτικές σχέσεις και την εξουσία, το κράτος του κεφαλαίου.
Επίσης, δεν συμφωνούμε με αυτό που λέγεται ότι δεν έχει θέσεις. Έχει θέσεις που είτε τις κρύβει, είτε αποκαλύπτονται με την στήριξη της σε νομοσχέδια της ΝΔ, όπως αυτό για τα «Ωνάσεια σχολεία» που πλήττει τον δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης.
Με δεδομένο ότι το ΚΚΕ δεν δείχνει να έχει κυβερνητική προοπτική, δεν θα μπορούσε να συνεργαστεί με κάποια από τα κόμματα αριστερά της ΝΔ ώστε να συγκροτηθεί μια κυβερνητική λύση σε πιο φιλολαϊκή -κατ΄ εσάς- κατεύθυνση..
Το ΚΚΕ έχει πρόταση εξουσίας, πρόταση διεξόδου, συνεπώς και κυβερνητική πρόταση, μόνο που αυτή κινείται έξω από τις συμπληγάδες του σημερινού καπιταλιστικού συστήματος και των διεθνών συμμαχιών του κεφαλαίου, όπως είναι το ΝΑΤΟ και η ΕΕ. Και φυσικά παλεύουμε για να πείσουμε το λαό ότι αξίζει να αγωνιστεί ο ίδιος για αυτή την προοπτική, που είναι η μόνη πραγματική εναλλακτική. Δεν του προτείνουμε εύκολες λύσεις, ούτε τον κοροϊδεύουμε ότι το πολιτικό πρόβλημα της χώρας είναι «η απόκλιση από την κανονικότητα της ΕΕ που εφαρμόζει η κυβέρνηση ΝΔ», όπως έλεγε το κοινό κείμενο ΠΑΣΟΚ -ΣΥΡΙΖΑ - Νέα Αριστερά - Κωνσταντοπούλου, που κατατέθηκε ως δήθεν πρόταση δυσπιστίας. Το πρόβλημα είναι αυτή ακριβώς η «κανονικότητα», που σήμερα -πέρα από την ένταση της εκμετάλλευσης- φέρνει πιο κοντά τον κίνδυνο ενός γενικευμένου πολέμου, μέσα από το ξαναμοίρασμα του κόσμου και των αγορών, με την ΕΕ να πρωτοστατεί σε αυτή την υπόθεση. Σε εποχές σαν την σημερινή, που η καπιταλιστική βαρβαρότητα προβάλλει με κάθε τρόπο, μπορούν και πρέπει να ωριμάσουν και να επιταχυνθούν ριζοσπαστικές εξελίξεις.
Μήπως σημαίνει αυτό ότι υποτιμάμε το παραμικρό που μπορούν να κερδίσουν οι εργαζόμενοι στις σημερινές συνθήκες; Κάθε άλλο. Και ξέρετε πολύ καλά ότι, όπου κερδίζουν κάτι οι εργαζόμενοι, αυτό οφείλεται στους σκληρούς αγώνες όπου πρωτοστατούν οι δυνάμεις του ΚΚΕ και κόντρα στη λογική της αναμονής κυβερνητικών λύσεων από τα πάνω.
Ας δούμε όμως και το ανάποδο παράδειγμα, στο οποίο αναφέρεστε, πού οδήγησε. Όσες φορές ζητήθηκε από τον λαό να βάλει πλάτη για να αντιμετωπιστούν τα αδιέξοδα του συστήματος, πότε στο όνομα μιας «κάπως καλύτερης» κυβερνητικής λύσης διαχείρισης, πότε για να αντιμετωπιστεί η καπιταλιστική κρίση, πότε στο όνομα του μικρότερου κακού, ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Να φορτώνεται με νέα βάρη και να πέφτει όλο και πιο χαμηλά ο πήχης των εργατικών λαϊκών δικαιωμάτων και των διεκδικήσεων.
Έχει διαμορφωθεί, πάντως, μια αντίληψη ότι το ΚΚΕ είναι κατά των συνεργασιών και γι΄ αυτό, όπως λένε, «παραμένει απομονωμένο».
Το ΚΚΕ έχει την πιο πλατιά, την πιο ενωτική πολιτική «συνεργασιών». Προτείνει να συνεργαστούν, να ενωθούν στον αγώνα αυτοί που αποτελούν τη μεγάλη πλειοψηφία σε αυτή τη χώρα, δηλαδή οι εργαζόμενοι, οι βιοπαλαιστές της πόλης και του χωριού, οι γυναίκες, η νεολαία. Να συγκροτήσουν ένα μεγάλο, πανελλαδικό κίνημα που θα διαμορφώνει και ενιαίους στόχους στην πορεία, ενάντια στην ίδια την οικονομική εξουσία, στο σύστημα που τους καταδυναστεύει.
Αυτή είναι η συνεργασία που μπορεί πραγματικά να φέρει την ανατροπή και να αλλάξει τα πράγματα στη χώρα. Οι «συνεργασίες κορυφών», για τις οποίες μιλούν άλλοι, το πολύ-πολύ να οδηγήσουν σε μια ακόμη αντιλαϊκή κυβέρνηση, σε έναν «προοδευτικό Μητσοτάκη», που θα κινείται στις ράγες της ίδιας πολιτικής. Αν και με βάση τα σημερινά δεδομένα μάλλον θα οδηγήσουν στην άθροιση των απογοητευτικών τους εκλογικών ποσοστών για να διασώσουν κάπως τις βουλευτικές καρέκλες.
Όσο για την «απομόνωση», μπορούμε να ρίξουμε μια ματιά εκεί που το ΚΚΕ εφαρμόζει στην πράξη το κάλεσμα συμπόρευσης. Για παράδειγμα, στα σωματεία των γιατρών του ΕΣΥ, στην ΕΙΝΑΠ, που την περασμένη εβδομάδα ανέδειξαν σε πρώτη δύναμη την παράταξη που στηρίζει το ΚΚΕ, γκρεμίζοντας την εκλεκτή παράταξη του υπουργού Υγείας. Τα ίδια και στους δασκάλους, τα ίδια και στις φοιτητικές εκλογές και σε άλλα εργατικά σωματεία και μαζικούς φορείς. Μετά από αυτά δεν νιώθουμε πολύ «απομονωμένοι». Από την άλλη, όσοι κατηγορούν το ΚΚΕ για «απομόνωση», σε αυτές τις ζωντανές, μαζικές διαδικασίες, αγνοούνται παντελώς...
Συνεπώς τι προτείνει το ΚΚΕ;
Για εμάς το ζητούμενο σήμερα είναι να συνεχίσουν ο λαός και η νεολαία αυτό που ξεκίνησαν. Να παραμείνουν στο προσκήνιο, να αποτελέσουν τον καταλύτη των εξελίξεων. Να πυκνώσουν τις γραμμές των εργατικών σωματείων, των άλλων φορέων του κινήματος δίνοντας ώθηση για να συνεχιστεί η ελπιδοφόρα πορεία αλλαγής των αρνητικών συσχετισμών. Να πλημμυρίσουν ξανά οι δρόμοι και οι πλατείες όλης της χώρας στη νέα πανεργατική απεργία που έχουν προκηρύξει να συνδικάτα για τις 9 Απρίλη.
Παλεύουμε για να συνειδητοποιούν όλο και περισσότεροι, και ιδιαίτερα όσοι έχουν επιλέξει τον δρόμο του αγώνα, της διεκδίκησης, ότι σήμερα, τον 21ο αιώνα υπάρχουν όλες οι δυνατότητες ώστε οι λαοί να ζήσουν με βάση τις σύγχρονες ανάγκες τους, σε μια κοινωνία όπου όλες οι παραγωγικές δυνατότητες της χώρας θα δουλεύουν για αυτό το σκοπό και όπου το «εγκληματικό» καπιταλιστικό κέρδος θα αποτελεί παρελθόν.
Αυτά μπορεί να τα κατακτήσει ο ίδιος ο λαός με την απόφαση και τη δράση του και πορευόμενος σε αυτό το δρόμο μπορεί να πετύχει κατακτήσεις, να βελτιώσει τη ζωή του σήμερα, να αντιπαλέψει αποτελεσματικά αρνητικές εξελίξεις.
