Οι ευρωεκλογές 2024 και το μέλλον της Ευρώπης είναι το βασικό θέμα στο «EuroJam 2024» που πραγματοποιείται στο Βερολίνο. Στην εκδήλωση, που διοργανώνει κάθε χρόνο με αφορμή την Ημέρα της Ευρώπης, η οργάνωση «Tu was für Europa» (Κάνε κάτι για την Ευρώπη), μιλάει ο Αλέξης Τσίπρας, ενώ σύμφωνα με τους διοργανωτές συμμετέχουν εξέχουσες προσωπικότητες που εκπροσωπούν διαφορετικούς τομείς της κοινωνίας.
Όπως έχουν γράψει τα «Παιχνίδια Εξουσίας» η παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα θα οδομηθεί στον καμβά για μια πραγματικά ισχυρή Ευρώπη που προωθεί την ειρήνη, αντιμετωπίζει τις κοινωνικές ανισότητες και μάχεται για τη δημοκρατία στο εσωτερικό της.
Το Ινστιτούτο έχει επικεφαλής τον Μάρτιν Σουλτς, πρώην πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου και πρόεδρο του SPD, του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας, την περίοδο 2017-18, που έχει σε μεγάλη εκτίμηση τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος λίγο πριν τις ευρωεκλογές θα καταθέσει πολιτική πλατφόρμα για το μέλλον της Ευρώπης.
Δείτε την ομιλία Τσίπρα
{https://www.youtube.com/watch?v=I1Yh1rXF_hk}
Σημεία από την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα:
- Βιώνουμε δυο πολέμους στη γειτονιά μας και η Ευρώπη δεν παίζει κανέναν αποφασιστικό ρόλο στον τερματισμό τους. Δυο πόλεμοι που συνδράμουν ολοένα και περισσότερο σε ένα κλίμα ανασφάλειας, που στρώνει το έδαφος για ακροδεξιές πολιτικές και αντιευρωπαϊσμό.
- Σε αυτό το πλαίσιο, οι ερχόμενες ευρωπαϊκές εκλογές θα σημάνουν ένα ιδιαίτερα ανησυχητικό καμπανάκι για το μέλλον της Ευρώπης.
- Η κρίσιμη ερώτηση είναι, γιατί, σχεδόν 80 χρόνια μετά, οι φασιστικές ιδέες επιστρέφουν στην Ευρώπη; Το γεγονός πως η Ευρώπη περνά μια βαθιά υπαρξιακή κρίση δεν είναι νέο. Ακόμη και συντηρητικοί ή φιλελεύθεροι πολιτικοί το παραδέχονται. «Εμείς οι Ευρωπαίοι αντιμετωπίζουμε έναν τριπλό υπαρξιακό κίνδυνο σε επίπεδο ασφάλειας, οικονομίας και κοινωνίας», είπε πρόσφατα ο πρόεδρος Μακρόν.
- Το κρίσιμο ερώτημα είναι πώς απαντάμε σε αυτούς τους υπαρξιακούς κινδύνους. Και είμαι βέβαιος πως όλοι σας έχετε ακούσει τα σχετικά επιχειρήματα.
Ότι πρέπει: Να ενδυναμώσουμε τις αμυντικές μας δυνατότητες. Να αναπτύξουμε μια δυναμική βιομηχανική πολιτική ειδικά αναφορικά με τις νέες τεχνολογίες και την ανανεώσιμη ενέργεια. Να θωρακίσουμε τους δημοκρατικούς θεσμούς από τις αρνητικές πτυχές των social media.
Συμφωνώ. Όμως αυτό δεν συνιστά πραγματική αλλαγή του ευρωπαϊκού μοντέλου. 20 χρόνια πριν, οι Ευρωπαϊκές ελίτ έδιναν τις ίδιες απαντήσεις.
- Δεν μπορούμε να μιλάμε για ενίσχυση της ισχύος και της ανταγωνιστικότητας της Ευρώπης, αν δεν λέμε επίσης, ξεκάθαρα, ΠΟΙΑ θέλουμε να είναι η θέση της Ευρώπης στον κόσμο. Και πώς θέλουμε να συμβάλλει στις ζωές των πολιτών της. Διαφορετικά, δεν συζητάμε για την ενδυνάμωση της Ευρώπης, αλλά την ενδυνάμωση των ευρωπαϊκών ελίτ. Διαφορετικά, απλώς, αγοράζουμε χρόνο μέχρι την επόμενη κρίση. Ίσως ακόμη και να συμβάλλουμε στο να έρθει νωρίτερα η κρίση.
- Σε οικονομικό επίπεδο, η λογική business-as-usual της Ευρώπης, πρέπει να τερματιστεί. Είναι καταστροφικό να περιμένουμε μέχρι την επόμενη κρίση για να αναπτύξουμε – μετά την κρίση - τους θεσμούς που χρειαζόμασταν πριν από αυτήν.
Το Ταμείο Ανάκαμψης και η έκδοση κοινού χρέους είναι σημαντικά βήματα. Όμως φανταστείτε πόσος πόνος θα είχε αποφευχθεί αν είχαν αναπτυχθεί πριν την οικονομική κρίση.
- Πρέπει να προχωρήσουμε άμεσα στις αλλαγές που γνωρίζουμε ότι χρειαζόμαστε σήμερα: Πρώτον, με τη δημιουργία ενός μόνιμου ευρωπαϊκού εργαλείου για την έκδοση κοινού χρέους, για τη στήριξη δημόσιων αγαθών όπως η υγεία, η εκπαίδευση, και η έρευνα. Αλλά και για την αντιμετώπιση δύο υπαρξιακών κινδύνων: τη δημογραφική κρίση και την κλιματική κρίση (που συμπεριλαμβάνει τη διαχείριση κλιματικών καταστροφών και τη δίκαιη μετάβαση στην πράσινη ατζέντα).
Δεύτερον, αυξάνοντας τους ιδίους πόρους της ΕΕ, φορολογώντας αποτελεσματικά τον πλούτο.
Με δεδομένο πως 10% των Ευρωπαίων κατέχουν το 67% του ευρωπαϊκού πλούτου.
Τρίτον, δεν χρειαζόμαστε, απλώς, μια ισχυρή βιομηχανική πολιτική που θα ωφελήσει τις ήδη προνομιούχες περιοχές της Ευρώπης, αλλά ένα ισχυρό χρηματοδοτικό εργαλείο για την περιφερειακή βιομηχανική πολιτική, με σκοπό να αντιμετωπιστούν και οι περιφερειακές και κοινωνικές ανισότητες.
- Στην εξωτερική πολιτική, χρειαζόμαστε μια στρατηγικά αυτόνομη Ευρώπη. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει απλώς αγορά όπλων. Και δεν αρκεί να σταθούμε στο πλευρό των Ουκρανών κατά της ρωσικής εισβολής ή στο πλευρό των Ισραηλινών κατά των τρομοκρατικών επιθέσεων της Χαμάς.
Η Ευρώπη πρέπει να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της υποστήριξης της ειρήνης, του διεθνούς δικαίου, καθώς και της πολυμερούς διπλωματίας, σε έναν πολυπολικό κόσμο.
Ένας νέος Ψυχρός Πόλεμος μπορεί να είναι προς το συμφέρον ορισμένων δυνάμεων και βιομηχανιών, αλλά λειτουργεί εις βάρος της Ευρώπης. Όπως είναι το μήνυμα των δύο μέτρων και δύο σταθμών, καθώς χιλιάδες Παλαιστίνιοι σκοτώνονται από ισραηλινές επιχειρήσεις στα ευρωπαϊκά σύνορα.
Επομένως, είναι εξαιρετικά σημαντικό η ΕΕ να υποστηρίξει ενεργά την άμεση κατάπαυση πυρός στη Γάζα με επιστροφή όλων των ομήρων, καθώς και την επανέναρξη των συνομιλιών για λύση βάσει των ψηφισμάτων του ΟΗΕ.
Όπως είναι σημαντικό να αγωνιστεί για την ειρήνη, βάσει του διεθνούς δικαίου, στην Ουκρανία. Όπως είναι σημαντικό να προωθήσει την Ευρωπαϊκή διεύρυνση, κυρίως στα Δυτικά Βαλκάνια και την επανένερξη συνομιλιών για το Κυπριακό.
Μια Ευρώπη που δεν έχει καμία αξιοπιστία στη γειτονιά της, δεν μπορεί να έχει φιλοδοξίες να είναι μια ισχυρή διπλωματική δύναμη πέρα από αυτήν.
- Μια Ευρώπη που ταυτίζεται με τις αμερικανικές προτεραιότητες ακόμη κι όταν αυτές είναι σε βάρος των δικών της συμφερόντων, είναι μια Ευρώπη χωρίς μέλλον. Μια Ευρώπη που αγωνίζεται για την ενεργειακή και οικονομική ανεξαρτησία της από τη Ρωσία και την Κίνα, πρέπει επίσης να διεκδικήσει τη στρατηγική της αυτονομία σε σχέση με τις ΗΠΑ, διατηρώντας, παράλληλα, έναν ισχυρό διατλαντικό διάλογο.
- Στο πεδίο των δημοκρατικών θεσμών, η αντιμετώπιση της παραπληροφόρησης δεν αρκεί. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα ολόκληρο δίκτυο ακροδεξιών δυνάμεων που αναπαράγουν ιδέες τόσο έξω, όσο και μέσα στα κόμματα της παραδοσιακής δεξιάς.
Γι’ αυτό και πρέπει να δώσουμε τη μάχη των ιδεών και των αξιών. Για ανεκτικότητα και στήριξη του πλουραλισμού. Για μια δίκαιη μεταναστευτική πολιτική, βασιζόμενη στο σεβασμό του διεθνούς δικαίου. Για το κράτος δικαίου.
- Στην Ελλάδα, έχουμε δει τι συμβαίνει όταν αυτό υπονομεύεται. Στην Ελλάδα με το μεγαλύτερο σκάνδαλο υποκλοπών στην Ευρώπη ή τον θάνατο 600 προσφύγων στη θάλασσα της Πύλου, πέρυσι. Όπως και στις Βρυξέλλες με το Qatargate, ή όταν Ευρωπαίοι αξιωματούχοι κατηγορούνται για διαφθορά.
- Καθημερινά βλέπουμε πολίτες που έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στην εθνική και την ευρωπαϊκή πολιτική να κινούνται από την αποχή, στην αντιπολιτική, στην ακροδεξιά. Πρέπει να καταστήσουμε σαφές πως η απάντηση δεν είναι η αντιπολιτική. Ούτε η μεταπολιτική που επικεντρώνεται στο να “γίνεσε viral”, αντί να κινητοποιείς τους πολίτες στη βάση προοδευτικών πολιτικών. Στόχος μας πρέπει να είναι να φέρουμε τους πολίτες πιο κοντά στην πολιτική και την πολιτική πιο κοντά στους πολίτες.
