Στην ίδια ανακοίνωση τονίζεται επίσης ότι, σύμφωνα με την απάντηση της Κομισιόν «ενώ μπορεί να αποθαρρυνθεί η “μετανάστευση” επιχειρήσεων σε Βουλγαρία, Κύπρο κ.α. αν εφαρμοστεί συστηματικά η Σύμβαση του ΟΟΣΑ για τη φοροαποφυγή, η ελληνική φορολογική διοίκηση πρακτικά δεν κάνει τίποτα».
Η ΛΑΕ τονίζει στην ανακοίνωσή της ότι «όπως προκύπτει από την απάντηση της Κομισιόν, η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να φορολογήσει ελληνικές επιχειρήσεις και ιδιώτες, με έδρα κράτη συμβαλλόμενα της Σύμβασης του ΟΟΣΑ, αν οι επιχειρηματίες ζουν, έχουν οικογένεια και οικονομικές συναλλαγές στην Ελλάδα, καθώς, ως πρώτο κριτήριο φορολόγησης ορίζεται το κράτος όπου ο φορολογούμενος έχει “το κέντρο των ζωτικών του συμφερόντων”». «Πιο συγκεκριμένα», συνεχίζει η ανακοίνωση, «η Κομισιόν […] παραπέμπει στη διμερή Σύμβαση για τη φορολογία προσώπων με διπλή κατοικία που έχει υπογράψει η Ελλάδα με τη Βουλγαρία (κατά το υπόδειγμα του ΟΟΣΑ) και αντίστοιχα στη διακριτική ευχέρεια των αρμόδιων αρχών να φορολογήσουν ανάλογα τους πολίτες».
Ο Έλληνας ευρωβουλευτής, στην ερώτησή του ζητούσε να πληροφορηθεί αν η Βουλγαρία δεσμεύεται να συνεργαστεί με την Ελλάδα για την καταπολέμηση της φοροαποφυγής, κυρίως για τα κέρδη των Ελλήνων επιχειρηματιών που εμφανίζουν ως έδρα τη Βουλγαρία, αλλά ζουν και διατηρούν ισχυρούς οικογενειακούς δεσμούς με την Ελλάδα, όπως προβλέπεται από το άρθρο 4 της Σύμβασης του ΟΟΣΑ για τη φοροαποφυγή.
Ο Ν. Χουντής τόνιζε ότι μόνο το τελευταίο διάστημα, δημιουργήθηκαν 60.000 Αριθμοί Φορολογικού Μητρώου από Έλληνες επιχειρηματίες στη Βουλγαρία, λόγω εξαιρετικά χαμηλού φόρου. Σύμφωνα με τον ευρωβουλευτή της ΛΑΕ, από τις συνολικά 11.500 ελληνικών συμφερόντων βουλγαρικές επιχειρήσεις, μόλις οι 1.000 είναι ενεργές (θυγατρικές εταιρείες), το 84% δεν απασχολεί ούτε έναν εργαζόμενο, ενώ το 45% δεν έχει καμία επιχειρηματική δραστηριότητα στη Βουλγαρία.
Η ΛΑΕ επισημαίνει ότι η Κομισιόν, απαντώντας στα ερωτήματα του ευρωβουλευτή, αναφέρει ότι «σύμφωνα με το άρθρο 4 που αφορά στα κριτήρια της διμερούς σύμβασης Ελλάδας-Βουλγαρίας της 15ης Φεβρουαρίου 1991, και του Πρωτοκόλλου της του 2000, ένα φυσικό πρόσωπο με διπλή κατοικία θεωρείται ότι είναι κάτοικος μόνο του κράτους, με το οποίο είναι στενότερες οι προσωπικές και οικονομικές σχέσεις του (κέντρο ζωτικών συμφερόντων). Σημαντικότερο δηλαδή παράγοντα προσδιορισμού της φορολογικής κατοικίας ενός πολίτη, δεν αποτελεί η έδρα της επιχείρησής του, αλλά ο τόπος όπου ο επιχειρηματίας ζει, έχει οικογένεια και τις περισσότερες οικονομικές συναλλαγές».
«Στη συνέχεια, η Κομισιόν τονίζει», λέει η ΛΑΕ «ότι η απόφαση φορολόγησης ή όχι των επιχειρηματιών για το παγκόσμιο εισόδημά τους, μπορεί να ληφθεί από τις φορολογικές αρχές του ενδιαφερόμενου κράτους. Συγκεκριμένα, αναφέρει ότι «εναπόκειται στις αρμόδιες αρχές να προσδιορίσουν τον τόπο κατοικίας των προσώπων, τα οποία ασκούν επιχειρηματική δραστηριότητα στο ένα κράτος και παράλληλα έχουν προσωπικό δεσμό με το άλλο. Κατά συνέπεια, εάν το εθνικό δίκαιό του το επιτρέπει, το κράτος αυτό μπορεί να επικαλεστεί τους κανόνες μιας διμερούς σύμβασης, όπως η ανωτέρω, για τη φορολόγηση του παγκόσμιου εισοδήματος του εν λόγω φυσικού προσώπου».
