Τα «Παιχνίδια Εξουσίας» αναδημοσιεύουν (και συνυπογράφουν) από το Κ-Report των Κώστα Καλλίτση και Παύλου Τσίμα που κυκλοφορεί καθημερινά σε συνδρομητική μορφή και με πλούσια ύλη:
Στο πεδίο της πολιτικής, αυτό που έκανε εντύπωση τις τελευταίες ημέρες ήταν η συστηματική διάσταση κυβερνητικών λόγων και έργων:
Η μεγάλη διάσταση: Λόγια περί συναίνεσης από τη συνταγματική αναθεώρηση έως μια αυριανή κυβερνητική συνεργασία από τη μια, και από την άλλη πρακτικές σε τελείως αποκλίνουσα κατεύθυνση, με διαδοχικά κρούσματα αμετροέπειας και αλαζονείας από συνεργάτες του Κ. Μητσοτάκη. Μέσα σε λίγες μόνον ημέρες είδαμε:
-Τον Άδ. Γεωργιάδη να καμαρώνει ότι ενημερώθηκε με sms από αστυνομικό των Εξαρχείων όχι μόνο για τη μήνυση που κατέθεσε σε βάρος του η Ζ. Κωνσταντοπούλου αλλά ακόμα και για την περιβολή της κατά την επίσκεψη στο Τμήμα. Επίσης, να σχολιάζει κείμενο αρθρογράφου της Καθημερινής με τη φράση «αριστερός και λογικός στην ίδια πρόταση έχει μια θεμελιώδη αντίφαση».
-Τον Θ. Πλεύρη να στοχοποιεί τον δικηγόρο υπεράσπισης του συλληφθέντα Μαροκινού στην υπόθεση της Χίου, παρεμβαίνοντας επί της ουσίας στην εκκρεμή δικαστική διαδικασία.
-Τον Π. Μαρινάκη να επικαλείται κατά τη διάρκεια της ενημέρωσης των πολιτικών συντακτών σε ζωντανή μετάδοση τη νομική ιδιότητά του για να απειλήσει με νομικές συνέπειες δημοσιογράφο, που επανέρχεται με ερωτήσεις στην υπόθεση της Χίου.
Σε αυτά θα πρέπει να προστεθούν:
-Η προβληματική επιλογή του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, Γ. Στουρνάρα, να δώσει συνέντευξη όχι σε ένα μέσο ενημέρωσης αλλά στην «Ομάδα Αλήθειας», που ευρέως αναγνωρίζεται ως μηχανισμός προπαγάνδας του κυβερνώντος κόμματος.
-Και η επίσης προβληματική πρωτοβουλία της Προεδρίας της Δημοκρατίας να διοχετεύσει non paper για τη συνάντηση του Κ. Τασούλα με τον Αλ. Τσίπρα, στο οποίο παρουσίαζε και μάλιστα στρεβλά όσα ειπώθηκαν και έκανε εκτιμήσεις για τις σκέψεις και τις προθέσεις του πρώην πρωθυπουργού.
Τα σημάδια αυτά μπορεί να μοιάζουν παρωνυχίδες μπροστά σε άλλες θεσμικά προβληματικές κινήσεις στον χειρισμό σοβαρών υποθέσεων, μεταξύ των οποίων οι υποκλοπές, τα Τέμπη και ο ΟΠΕΚΕΠΕ είναι οι πιο κραυγαλέες περιπτώσεις. Μα, καθώς δεν συνοδεύονται από κάποια διάθεση αναγνώρισης του λάθους, και καθώς, επιπλέον, η όποια κριτική διατυπώνεται αντιμετωπίζεται εχθρικά, με υπεροψία και περιφρόνηση, ενισχύεται η εντύπωση πως μια αίσθηση ατιμωρησίας και παντοδυναμίας δημιουργεί ένα διαβρωτικό των θεσμών μείγμα.
