Δεν χωρά αμφιβολία πως εφόσον η πρωτοβουλία για τη Διάσκεψη της ΝΑ Μεσογείου αποτελεί πρωτοβουλία που σχεδίασε η Ουάσιγκτον τα πράγματα μόνο εύκολα δεν θα είναι για την κυβέρνηση και κόμματα και πρόσωπα στο χώρο της ελληνικής δεξιάς και ακροδεξιάς.
Σε σύγκριση με το Σχέδιο Ανάν, αλλά και με την εποχή της Νούλαντ το 2016 για το Κυπριακό (με τον Νίκο Κοτζιά να ανθίσταται σθεναρά) μεγάλες πιέσεις στην Αθήνα έκτοτε για επίλυση ενός θέματος με την Τουρκία δεν ασκήθηκαν από την Ουάσιγκτον.
Και αυτές οι πιέσεις όμως, όσο ασφυκτικές και αν ήταν, θα ωχριούν μπροστά σε πιέσεις που θα ασκηθούν σήμερα στην Αθήνα, αν η Ουάσιγκτον επιμένει για μια συνολικότερη διευθέτηση στην περιοχή.
Ποια είναι η ειδοποιός διαφορά σε σχέση με τις προηγούμενες φορές; Μα ο... Ντόναλντ Τραμπ.
Μπορεί, άραγε, ο Κυριάκος Μητσοτάκης να πει «όχι» στη λύση που θα αποφασιστεί στα καυτά θέματα αν τη θέλει ο Ντ. Τραμπ; Δύσκολα, πολύ δύσκολα. Δεν είναι άλλωστε λίγοι εκείνοι που πιστεύουν πως η Αθήνα πήρε την πρωτοβουλία καθώς γνώριζε πως θα την αναλάβει η ίδια η Ουάσιγκτον, προκειμένου δηλαδή να αποφύγει τα χειρότερα. Το Μαξίμου μάλιστα θα ήθελε να συμπαραταχθεί πλήρως με τον Τραμπ στο θέμα ώστε να αποκτήσει σχέσεις μαζί του, αν και γνωρίζει πως οι σχέσεις του «Πλανητάρχη» με τον Ταγίπ Ερντογάν είναι πολύ πιθανόν να φέρουν σε δύσκολη θέση την Αθήνα.
Ερώτημα όμως είναι και τι θα πράξουν και άλλα πρόσωπα της δεξιάς, αλλά και κόμματα δεξιότερα της ΝΔ.
Σε τι βαθμό, πχ, θα λάβει υπόψη του τις θέσεις -και απαιτήσεις- Τραμπ ο Αντώνης Σαμαράς;
Τι θα πράξει η Αφροδίτη Λατινοπούλου που θα μείνει στην ιστορία -και- για το χορό της στην τηλεόραση για την εκλογή Τραμπ; Ή ο Κυριάκος Βελόπουλος;
Δύσκολες οι απαντήσεις για όλους τους παραπάνω. Και αν θα ήθελαν κάτι είναι ο Τραμπ να ...εγκαταλείψει την πρωτοβουλία. Γιατί αλλιώς...
