Η κοινή πρόταση για Προανακριτική από ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά δεν πρέπει να υποτιμηθεί καθώς αποτελεί μέρος μιας γενικότερης κινητικότητας που εντείνεται το τελευταίο διάστημα σε όλο το πολιτικό σύστημα.
Αυτό που δεν κατόρθωσαν τα δυο κόμματα με την Προανακριτική για τα Τέμπη, κάτω προφανώς και από την πίεση των δημοσκοπήσεων και του κινδύνου απαξίωσης από την ίδια την κοινωνική της βάση, το πέτυχαν τώρα.
Θα κάνει λάθος όποιος πιστέψει ότι η συγκεκριμένη απόφαση ήταν μια πιστολιά στον αέρα. Λάθος θα κάνει όμως και όποιος πιστέψει ότι είναι προεξοφλημένη η συμπαράταξη των δυο χώρων και η κοινή εκλογική τους κάθοδο αν δεν ιδρύσει νέο κόμμα ο Αλέξης Τσίπρας.
Οι πληγές είναι μεγάλες, όπως και οι μικρο(μωρο)φιλοδοξίες, όπως και οι διαφορετικές στρατηγικές. Στο συν η πίεση της κοινωνικής βάσης του συγκεκριμένου χώρου και η πολύ καλή χημεία του Σωκράτη Φάμελλου με τον Αλέξη Χαρίτση.
Η στρατηγική step by step (βήμα με βήμα) είναι η μόνη ενδεδειγμένη. Όπως και οι κοινές πρωτοβουλίες σε πολιτικό, κοινωνικό και κοινοβουλευτικό επίπεδο. Η συγκυρία για παράδειγμα είναι τέτοια που δύσκολα θα απέκλειε κανείς μια κοινή πρωτοβουλία για το μεταναστευτικό, σε αντιδιαστολή προφανώς και με το «παρών» του ΠΑΣΟΚ, χωρίς η πρωτοβουλία αυτή να είναι και η μόνη,
Σε κάθε περίπτωση όμως είναι ανεύθυνο να προβλέψει κανείς αν ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά θα φτάσουν έως τη συμπαράταξη ώστε να γίνουν αξιωματική αντιπολίτευση «εν πλω», αποκαθιστώντας τη λαϊκή βούληση όπως αυτή καταγράφηκε στις κάλπες -και όχι όπως διαμόρφωσε τους συσχετισμούς η προεδρία Κασσελάκη. Όλα μπορεί να συμβούν...
