Το γεγονός πως μετά από δύο απ’ τις προκλητικότερες δηλώσεις που έχουν ακουστεί στην νεότερη πολιτική ιστορία δεν έχει κουνηθεί φύλλο σημαίνει πάρα πολλά για το καθεστωτικό έρεβος που έχει επιβληθεί στη σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα. Υπάρχει μια κυβέρνηση και ένα πολιτικό προσωπικό που πλέον όχι απλά προκαλεί αλλά χυδαιολογεί ωμά βρίζοντας κατάμουτρα τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία. Την μια μέρα μας είπαν ούτε λίγο ούτε πολύ αναφερόμενοι στο ποιος έχει τη δυνατότητα σήμερα να κινείται με αμάξι κάτι ισοδύναμο του αν δεν έχουν ψωμί, ας φάνε παντεσπάνι. Την άλλη μέρα η κυνική διάκριση της κοινωνίας σε «νοικοκυραίους» και «κακομοίρηδες».
Κατάπτυστες δηλώσεις, ιδεοληπτικές ομολογίες που θεμελιώνουν και οικοδομούν ένα πρωτοφανές μνημείο ταξικής αλαζονείας, κοινωνικού ρατσισμού και καθεστωτικής τύφλωσης. Και ας γίνει σαφές πως επ ουδενί δεν πρόκειται για λεκτικές αστοχίες, πρόκειται για βαθιές ιδεολογικές θεωρήσεις βουτηγμένες σε μια πραγματικότητα όπου αυτοί όντας χορτάτοι κουνάνε το δάχτυλο στους πεινασμένους, στους ανέργους, στους συνταξιούχους, στη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία που δίνει τη μάχη της επιβίωσης. Σε μια πραγματικότητα όπου οι παροικούντες στα ρετιρέ της εξουσίας κοιτάζουν με απαξίωση και ελιτισμό τα βάσανα της κοινωνίας, δίχως να θέλουν ούτε καν να αντικρίσουν την φτώχεια που οι ίδιοι νομοθετούν διακηρύσσοντας ότι όλα αυτά αποτελούν προσωπικά αμαρτήματα και αποτελέσματα της έλλειψης επαρκούς προσπάθειας.
Κακομοίρηδες λοιπόν οι συνταξιούχοι που βλέπουν να χάνουν την αξία τους οι κόποι μιας ολόκληρης ζωής, κακομοίρηδες οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες που δεν μπορούν να περάσουν ούτε απ έξω απ τα τραπεζικά γκισέ, κακομοίρηδες η μεσαία τάξη που διαρκώς εισπράττει λιγότερα και δίνει περισσότερα, κακομοίρηδες η πλειοψηφία των μισθωτών που το πορτοφόλι αδειάζει στα μέσα του μήνα, κακομοίρηδες οι αγρότες που ανήκαν στις λίστες τις τιμιότητας και όχι στις κομματικές λίστες της Ν.Δ και προφανώς κακομοίρηδες και η νεολαία που την έχουν απαξιώσει, την έχουν κυνηγήσει και της έχουν αρπάξει το μέλλον και τη προοπτική να ζήσει σε αυτόν τον τόπο με αξιοπρέπεια.
Και οι νοικοκυραίοι επομένως; Μα η απάντηση είναι απλή, νοικοκυραίοι είναι οι φραπέδες, οι χασάπηδες, οι πορσε και οι φεραρι, οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί των δημοσιογραφικών αμανέδων, οι εισπράκτορες των 12 δις απευθείας αναθέσεων, των 8δις κλειστών διαγωνισμών, των 1.5δις συμβουλευτικών, οι τράπεζες, τα κάθε λογής funds, τα καρτέλ και οι βαρόνοι του χρήματος και της διαπλοκής. Αυτοί. Α και προφανώς ο γαλάζιος κομματικός στρατός, οι διμοιρίες και οι μεραρχίες κολλητών και ημετέρων που χτίζουν γυάλινους πύργους πάνω στα συντρίμμια μιας ολόκληρης κοινωνίας για να μακροημερεύουν τα προνόμια και την ευημερία τους ενώ ο λαός φτωχοποιείται μέρα τη μέρα.
Ο λόγος τους λοιπόν, οι τοποθετήσεις τους καθημερινά στα πάνελ δεν είναι απλά διχαστικές, πρόκειται για κάτι πολύ μεγαλύτερο, πρόκειται για το ιδεολογικό ξέπλυμα της πολιτικής αναλγησίας και του κοινωνικού κανιβαλισμού.
Κλείνοντας, αφού στη κυβέρνηση αρέσουν διάφοροι χαρακτηρισμοί όπως νοικοκύρης, κακομοίρης, να της προτείνω και άλλο ένα που την αφορά, και αυτό είναι το αξιολύπητος. Αλλά ας πάρουμε ως άξονες αυτούς τους δύο χαρακτηρισμούς που έθεσε αυτή, ποιος είναι άραγε ο πραγματικός κακομοίρης, αυτοί που χρωστάνε τη πολιτική τους επιβίωση στις τράπεζες, στα καρτέλ και την ολιγαρχία ή όλοι εμείς που με εντιμότητα, ανιδιοτέλεια και αυταπάρνηση δίνουμε τη μάχη της επιβίωσης με αξιοπρέπεια;
Η απάντηση είναι προφανής, όπως προφανής είναι και η απάντηση που θα πάρουν σε λίγους μήνες από όλους εμάς τους «κακομοίρηδες».
(Ο Βασίλης Καραθανάσης είναι φοιτητής, πολιτικός μηχανικός)
