Ας τα πούμε όπως είναι, χωρίς περιστροφές. Η Δεξιά του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν κυβερνά επειδή είναι δυνατή. Κυβερνά επειδή απέναντί της στέκεται ένας προοδευτικός κόσμος κομματιασμένος, μουδιασμένος, γυρισμένος στον εαυτό του. Αυτή είναι η αλήθεια που κανένα επικοινωνιακό τρικ δεν μπορεί να κρύψει.
Και μέσα σε αυτή την εικόνα, τι ακούμε; «Forget it, Harris». Δηλαδή, ξέχνα το. Ξέχνα τη συνεννόηση, ξέχνα τη συνεργασία, ξέχνα ότι ο κόσμος ζητάει να φύγει αυτή η κυβέρνηση. Μείνε μόνος, μείνε καθαρός, μείνε μικρός. Είναι το χειρότερο μήνυμα που μπορεί να σταλεί αυτή τη στιγμή. Και είναι, χωρίς να το θέλει, το μεγαλύτερο δώρο στη Δεξιά.
Γιατί η Δεξιά ένα πράγμα φοβάται. Όχι τις δημοσκοπήσεις. Όχι τις κόντρες μας. Φοβάται το «μαζί». Φοβάται την ώρα που ο κόσμος της δουλειάς, τα νοικοκυριά που δεν βγάζουν τον μήνα, οι νέοι που δεν βρίσκουν σπίτι, οι άνθρωποι που περιμένουν ώρες σε ένα νοσοκομείο, θα καταλάβουν ότι είναι οι πολλοί και θα σταθούν απέναντι στους λίγους. Αυτή την ώρα την αναβάλλει κάθε φωνή που λέει «μόνοι μας».
Ας μην γελιόμαστε. Κανείς δεν τους ρίχνει μόνος του. Ούτε το ΠΑΣΟΚ μόνο του, ούτε κανένας άλλος μόνος του. Το λένε τα νούμερα, το λέει η λογική, το λέει η ίδια η κοινωνία που εδώ και καιρό ζητάει αλλαγή και δεν την παίρνει. Η αλλαγή δεν έρχεται με πρωταθλήματα της αντιπολίτευσης. Έρχεται με ευρύτερες συνεργασίες.
Και να το πούμε και αυτό καθαρά. Όσοι, για να δικαιολογήσουν μια θέση στις μετρήσεις, ανακαλύπτουν «μυστικές συμφωνίες» και «κρυφούς συμμάχους» μέσα στον προοδευτικό χώρο, κάνουν ακριβώς τη δουλειά του Μεγάρου Μαξίμου. Διχάζουν εκεί που πρέπει να ενώσουν. Ψάχνουν εχθρό στον διπλανό τους, την ώρα που ο πραγματικός αντίπαλος κάθεται αναπαυτικά στην εξουσία και τους κοιτάζει να τσακώνονται.
Το ΠΑΣΟΚ έκλεισε στο Συνέδριό του την πόρτα στη Δεξιά. Σωστά. Τώρα οφείλει να ανοίξει διάπλατα την άλλη πόρτα, αυτήν που βλέπει στην κοινωνία και στον προοδευτικό κόσμο ολόκληρο. Όχι από αδυναμία. Από ευθύνη. Γιατί άλλο πράγμα είναι να φοβάσαι και να κλείνεσαι, και άλλο να έχεις αυτοπεποίθηση και να απλώνεις το χέρι.
Η αλλαγή δεν είναι σύνθημα. Είναι χρέος απέναντι σε έναν κόσμο που υποφέρει από την ακρίβεια, που πνίγεται στο ενοίκιο, που βλέπει το κράτος να υπάρχει για τους λίγους και να λείπει για τους πολλούς. Αυτός ο κόσμος δεν μας ζήτησε να μετρήσουμε ποιος βγαίνει δεύτερος και ποιος τρίτος. Μας ζήτησε να τον βγάλουμε από αυτό το αδιέξοδο. Και από αυτό το αδιέξοδο δεν βγαίνει κανείς μόνος.
Ας το βάλουμε καλά στο μυαλό μας. Η πρωτιά χωρίς νίκη δεν αξίζει τίποτα. Το πείσμα χωρίς προοπτική είναι ματαιοδοξία. Και η περηφάνια της απομόνωσης είναι, στο τέλος, ήττα ντυμένη στα γιορτινά.
Έχουμε λοιπόν να διαλέξουμε. Ή θα μείνουμε ο καθένας στο μετερίζι του, μικροί και ανέγγιχτοι, κοιτάζοντας τη Δεξιά να κερδίζει ξανά χρόνο. Ή θα κάνουμε αυτό που μας ζητάει ο κόσμος. Θα σταθούμε μαζί. Γιατί τη Δεξιά τη ρίχνει η κοινωνία όταν ενώνεται, ποτέ όταν διασπάται.
Κανείς δεν τους ρίχνει μόνος του. Όλοι μαζί, μπορούμε.
(Ο Χρήστος Τσαφούλιας είναι Δικηγόρος Αθηνών, Μέλος Γραμματείας Τομέα Εργασίας ΠΑΣΟΚ)
