Ο κίνδυνος πλέον είναι απολύτως ορατός. Η διολίσθηση στο όνομα της «καθαρότητας» σε μια εξωκοινοβουλευτική αριστερά με αριστερίστικα χαρακτηριστικά, που αδικεί κατάφωρα το εγχείρημα της ΝεΑρ και όσους πίστεψαν σε αυτό. Και αυτό είναι μεγάλο κρίμα..
Εν συντομία η ιστορία έχει ως εξής. Η πλειοψηφία της ΚΕ της ΝεΑρ ακύρωσε την απόφαση του ιδρυτικού συνεδρίου της και την ιδρυτική της διακήρυξη για την συγκρότηση ενός «λαϊκού μετώπου» απέναντι στην Δεξιά και τον νεοφιλελευθερισμό, με το κεντρικό επιχείρημα ότι το μέτωπο αυτό δεν είναι εφικτό και αντί για τα «λαϊκά μέτωπα» προέχει η «ανασύνθεση της αριστεράς».
Η ακύρωση αυτής της απόφασης οδήγησε στην παραίτηση του προέδρου του κόμματος Α. Χαρίτση, καθώς και στην διαμαρτυρία της πλειοψηφίας των βουλευτών του κόμματος και μιας μειοψηφίας των μελών της ΚΕ.
Ωστόσο, το επιχείρημα αυτό είναι σαφώς προσχηματικό και κρύβει τον ελέφαντα στο δωμάτιο για τούς εξής λόγους.
Οι αγώνες της αριστεράς ποτέ δεν περιορίστηκαν στο εφικτό. Αλίμονο, αν περιοριζόταν μόνο στο εφικτό δεν θα υπήρχε αριστερά. Για παράδειγμα η μείωση των εξοπλισμών και η παγκόσμια Ειρήνη, τις περισσότερες φορές δεν φαίνονται εφικτά, ωστόσο η αριστερά παλεύει για αυτά.
Επίσης, η αλήθεια είναι ότι μεταξύ της πλειοψηφίας των μελών της ΚΕ και αυτών που αποχωρούν, δεν υπάρχει καμία απολύτως διαφωνία πάνω στην ιδεολογία και τις προγραμματικές θέσεις της ΝεΑρ. Άλλωστε ουδείς αμφισβητεί την άριστη δουλειά που κάνει η ΚΟ στην Βουλή και την εξαιρετική αγωνιστική της εμφάνιση.
Επίσης, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την άμεση κοινωνική αναγκαιότητα, να φύγει η Δεξιά και αυτή η ακραία νεοφιλελεύθερη παρέα που κυβερνά τη χώρα, για να πάρει τουλάχιστον μια ανάσα η καταρρακωμένη δημοκρατία μας και η γονατισμένη κοινωνία μας.
Η «ανασύσταση της αριστεράς» δεν είναι η προτεραιότητα στην παρούσα φάση. Άλλωστε μπορεί να γίνει πολύ καλύτερα και αποτελεσματικά, μέσα από τις συνεργασίες και την ζύμωση στον προοδευτικό χώρο και όχι μέσα στην απομόνωση ενός «καθαρού» δωματίου.
Επομένως, εφόσον δεν πρόκειται περί του ανέφικτου και εφικτού και δεν υπάρχει ούτε μισή ιδεολογική και προγραμματική διαφορά, τότε ποιος είναι ο ελέφαντας στο δωμάτιο; Προφανώς ο Τσίπρας.
Όμως, ένα νέο κόμμα σαν την ΝεΑρ, που προς τιμήν του αρνήθηκε τον κασσελάκειο εξευτελισμό και έδωσε ελπίδες μιας σοβαρής ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς, δεν μπορεί να ετεροπροσδιορίζεται από ένα πρόσωπο και μάλιστα ορισμένοι-ες να φτάνουν έως και τα όρια του μίσους προς αυτό.
Αυτός ο ετεροπροσδιορισμός κάθε άλλο παρά πολιτικός είναι. Είναι μάλιστα τόσο τυφλός, που ενώ διακηρύσσει ότι δεν μπορεί να συνεργαστεί με προσωποπαγή κόμματα, φλερτάρει με το κατ’ εξοχήν προσωποπαγές κόμμα στη χώρα του κου Βαρουφάκη. Η επιθυμία για μια τέτοια συνεργασία, ακόμα και από αυτούς-ες που κυβέρνησαν το 15-19 και αποκαλούνται από τον κο Βαρουφάκη «προδότες», δεν καταπίνεται και δεν σκεπάζεται με κανένα χαλί ενότητας.
Ο κίνδυνος πλέον είναι απολύτως ορατός. Η διολίσθηση στο όνομα της «καθαρότητας» σε μια εξωκοινοβουλευτική αριστερά με αριστερίστικα χαρακτηριστικά, που αδικεί κατάφωρα το εγχείρημα της ΝεΑρ και όσους πίστεψαν σε αυτό. Και αυτό είναι μεγάλο κρίμα..
Περιττό να αναφέρουμε πως από αυτούς -ες που αποχωρούν, δεν σημαίνει ότι όλοι-ες κατευθύνονται προς το κόμμα Τσίπρα. Τουλάχιστον αυτό, πρέπει να παρακινήσει σε έναν ουσιαστικό αναστοχασμό, που θα υπερβαίνει θυμικές διαθέσεις και κάθε ατομική και συλλογική αυτοαναφορικότητα...
(Ο Τάκης Ψαρίης μέχρι σήμερα ήταν μέλος της ΚΕ της Νέας Αριστεράς)
