Η πρόθεση και μόνο του Αλέξη Τσίπρα, να αναλάβει πολιτικές πρωτοβουλίες το προσεχές διάστημα, είτε το παραδέχονται κάποιοι είτε όχι, προκαλεί συνολική αναδιάταξη στο πολιτικό σκηνικό.
Δεν πρόκειται για εκτίμηση, αλλά για αντικειμενικό γεγονός:
Η ΝΔ, που στην πρόθεση ψήφου δεν κατορθώνει να ξεπεράσει το κομβικό 25% (βλ. δημοσκόπηση Metron Analysis 19.3.2026) απαντάει με σφοδρότητα σε κάθε παρέμβαση του πρώην Πρωθυπουργού ελπίζοντας, ότι θα διασωθεί μέσα από την αναβίωση του (ανύπαρκτου πια) αντι-ΣΥΡΙΖΑ (ή αντι-Τσίπρας) μετώπου.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Το ΠΑΣΟΚ εγκλωβισμένο στην στρατηγική της «αυτόνομης πορείας» και στην μη ρεαλιστική επιδίωξη της νίκης στις προσεχείς εθνικές εκλογές «με μια ψήφο διαφορά» ήδη περισσότερο αγωνιά για την δεύτερη θέση και όχι για την πρωτιά, με αποτέλεσμα να ετοιμάζεται για διμέτωπο αγώνα (!) απέναντι σε ΝΔ και Αλέξη Τσίπρα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε κενό στρατηγικής μετά την κατάρρευση της τακτικής της προοδευτικής συνεργασίας αναμένοντας τις κινήσεις του Αλέξη Τσίπρα.
Η ΝΕΑΡ βρίσκεται σε διαδικασία διάσπασης με βασικό ζήτημα την στάση του κόμματος απέναντι στον πρώην Πρωθυπουργό.
Η υπόλοιπη Αριστερά αναμένει τις σχετικές πρωτοβουλίες για να «κατακεραυνώσει» τον Αλέξη Τσίπρα και να κρύψει κάτω από χαλί την αδυναμία της να πείσει με τις προτάσεις της.
Αντί όμως οι παρεμβάσεις του Αλέξη Τσίπρα να αποτελούν πεδίο δημόσιου διαλόγου για τον αριστερό και προοδευτικό χώρο μετατρέπονται σε άτυπη πολιτική ρεβάνς σε σχέση με το παρελθόν.
Δεν ακούμε για παράδειγμα από τα κόμματα του χώρου μια κριτική για τις «προτάσεις Τσίπρα» για την εξωτερική πολιτική, την περιφερειακή ανάπτυξη, το κοινωνικό κράτος και τους θεσμούς, αλλά εύκολους και βολικούς αφορισμούς, που κρύβουν περισσότερο υπαρξιακές προσωπικές αγωνίες για την επόμενη μέρα αλλά και μη αναληφθείσες ευθύνες.
Οι περισσότεροι λένε, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι ο Αλέξης Τσίπρας «δεν δικαιούται δια να ομιλεί».
Δεν λένε όμως το ίδιο για παράδειγμα, για τον Αντώνη Σαμαρά, που ετοιμάζεται να ανακοινώσει νέο κόμμα, παρά τα κυβερνητικά του πεπραγμένα(2012-2014)!
Αυτό συμβαίνει γιατί πολύ απλά ο Τσίπρας είναι σοβαρό πολιτικό μέγεθος, που υπό προϋποθέσεις μπορεί να αναπτύξει δυναμική.
Όμως, οι αγωνίες των ηγεσιών και των στελεχών δεν αφορούν την κοινωνία, που συνεχίζει να πορεύεται σε κενό αντιπολίτευσης και εν τη απουσία εναλλακτικής κυβερνητικής πρότασης. Ότι και αν λένε τα υφιστάμενα κόμματα οι πολίτες αναζητούν ποιος ή ποιοι είναι εκείνοι που θα διώξουν τον κ. Μητσοτάκη, αλλά και ποιος ή ποιοι θα παρουσιάσουν μια ολοκληρωμένη προοδευτική πρόταση για το μέλλον της χώρας.
Αυτό σημαίνει ότι οι πολίτες θα δώσουν λευκή επιταγή στον Τσίπρα ή σε οποιονδήποτε άλλο;
Κάθε άλλο, ειδικά όταν οι διαψεύσεις της προηγούμενης 15ετίας καθιστούν άπαντες επιφυλακτικούς.
Η αλήθεια όμως, είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν απέκλεισε κανέναν από το σχετικό διάλογο. Τον άνοιξε μάλιστα σε δημόσια θέα εντοπίζοντας το πολιτικό κενό και έδωσε το χρονικό περιθώριο για να αναλάβουν τα υφιστάμενα κόμματα πρωτοβουλίες ή να παρουσιάσουν κάτι καλύτερο.
Αν αυτό δεν συνέβη μέχρι σήμερα την ευθύνη άραγε ποιος την έχει;
Και ποιος μπορεί εύκολα και αβίαστα να χαρίσει στις «πολιτικές Μητσοτάκη» μια τρίτη τετραετία;
Προφανώς και ο Αλέξης Τσίπρας έχει τις ευθύνες του για την σημερινή κατάσταση στον ευρύτερο χώρο. Όμως τόσο ως Πρωθυπουργός, όσο και ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης κρίθηκε όχι από τους «αθώους» αλλά από τους πολίτες, σε ποσοστά που σε επίπεδα εκλογικής καταγραφής δεν φτάνει σήμερα κανένα από τα υφιστάμενα κόμματα(ακόμα και το 17,8%του 2023 που τον οδήγησε σε παραίτηση).
Προφανώς λοιπόν ο Τσίπρας έχει δικαίωμα να επιθυμεί να συμβάλει στη διέξοδο.
Οι επικριτές (καλοπροαίρετοι και μη)ας επικεντρωθούν επιτέλους στο πολιτικό περιεχόμενο και στις προτάσεις και ας συμβάλουν δημιουργικά στην προοδευτική λύση.
(Ο Διονύσης Τεμπονέρας είναι Νομικός)
