Ας δεχθούμε ότι όντως η Κύπρος κινδυνεύει. Ότι το drown το οποίο έπεσε στην βρετανική βάση η οποία σύμφωνα με τις συνθήκες του 1960 αποτελεί βρετανικό και όχι κυπριακό έδαφος ήταν ο προάγγελος άλλων πολλών που θα ακολουθούσαν. Ως εκ τούτου ας δεχθούμε ως αναγκαία τη συγκέντρωση ελληνικών και άλλων ευρωπαϊκών δυνάμεων για την προστασία αυτού του ευρωπαϊκού εδάφους. Παρότι είναι πολλά τα ερωτήματα και ως προς την προέλευση του drown και ως προς την καθυστέρηση των Βρετανών να ανοίξουν τις βάσεις τους στις ΗΠΑ - για την οποία ολιγωρία του ο Starmer εισέπραξε δημόσια επίπληξη από τον Τραμπ - παρότι ουδείς στην Κύπρο αναλαμβάνει την ευθύνη της πρόσκλησης ελληνικής συνδρομής, παρότι υπάρχει το ερωτηματικό για το ποιος προστατεύει τους Τουρκοκύπριους ας δεχθούμε ότι έτσι ήταν τα πράγματα.
Παρότι , τέλος, ακούγοντας τις σχετικές δηλώσεις των ευρωπαίων ηγετών που στέλνουν από ένα πλοίο στην περιοχή δύσκολα αποφεύγεις την σκέψη ότι έκαναν το ελάχιστο για να ξεπετάξουν αφορολόγητα και με τις ελάχιστες πιθανότητες εμπλοκής μια υποχρέωση που ακούει στο όνομα ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Αρέσουν τα βαρύγδουπα «η Κύπρος δεν θα είναι ποτέ μόνη», «η Κύπρος δεν είναι πλέον μακράν». Ως εδώ μπορούμε να ανεχθούμε με συγκατάβαση μια υπόκλιση στον εθνικολαϊκισμό και τα κατά συνθήκη ψεύδη. Δεν είναι προς θάνατον , υπάρχει το άλλοθι της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, αρκεί οι υπεύθυνοι να έχουν επίγνωση ότι δεν μπορούν να παίρνουν τοις μετρητοίς τις ψευδαισθήσεις που σπέρνουν.
Γιατί όλα αυτά, βέβαια, δεν έχουν αποδέκτη το μακρινό το Ιράν, αλλά αυτόν που -όπως εξήγησε ο σταθερός υποδαυλιστής του βλαπτικού ελληνοκυπριακού εθνικισμού, αρχιεπίσκοπος Κύπρου- είναι η Τουρκία. Αξίζει να παρατεθούν οι δηλώσεις του που απηχούν μεγάλο μέρος της ελληνοκυπριακής κοινής γνώμης και της πολιτειακής και πολιτικής ηγεσίας: «Ουδέν κακόν αμιγές καλού. Περιμέναμε από καιρό το ενιαίο αμυντικό δόγμα Ελλάδας Κύπρου που είχε κάποτε θεσπιστεί. Χρειαζόμαστε την στήριξη της Ελλάδος για να αντιμετωπίσωμεν τον κίνδυνο, που για εμάς είναι η Τουρκία».
Ταυτοχρόνως η εμμονή του κ. Δένδια στο ότι « η Κύπρος δεν είναι μακράν» έρχεται να συμπληρώσει ένα πλαίσιο που μας γυρίζει χρόνια πίσω σε επικίνδυνες καταστάσεις. Επαναφορά του δόγματος του ενιαίου αμυντικού χώρου και γεωγραφική - στρατιωτική εγγύτητα Ελλάδας-Κύπρου είναι η γραμμή που θα μετατρέψει με μαθηματική ακρίβεια την de facto διχοτόμηση της Κύπρου σε de jure. Είναι η γραμμή της διπλής Ένωσης, των δυο κρατών, που αποτελεί τον μόνιμο στόχο των ακραίων εθνικιστών στις δυο κοινότητες. Η συγκέντρωση πολεμικών πλοίων κι αεροπλάνων και στις δυο πλευρές - διότι όπως ανεμενετο η Τουρκία έστειλε μέχρι στιγμής 6 πολεμικά αεροσκάφη στα κατεχόμενα - ενισχύουν στο φαντασιακό των πολιτών την εντύπωση ότι το Κυπριακό μπορεί να λυθεί δια της ισχύος , ότι αυτό που δεν έγινε στο παρελθόν μας δίνεται τώρα η ευκαιρία να το κάνουμε επαναφέροντας το δόγμα του ενιαίου αμυντικού χώρου.
Τα πράγματα είναι ακόμα πιο ανησυχητικά γιατί η Κύπρος βαδίζει προς εκλογές, στις εκλογές ο κίβδηλος πατριωτισμός «πουλάει» και τον παλιό αντιιμπεριαλιστικό εθνικισμό του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ έχει αντικαταστήσει ο καθαρός φασιστικός εθνικισμός του ΕΛΑΜ, της κυπριακής ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ . Το ΔΗΣΥ, το κεντροδεξιό κόμμα του Γλαύκου Κληρίδη , πιέζεται απο το ΕΛΑΜ και υποκύπτει σε ένα υπερπατριωτικό ανταγωνισμό και μόνο το ΑΚΕΛ και το μικρό νεοσύστατο WOLT αντιστέκονται. Να υπενθυμίσουμε σε όσους δείχνουν διατεθειμένοι να παίξουν με την φωτιά, ότι το δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου Ελλάδας Κύπρου εγκατελείφθη από Σημίτη και Κληρίδη και ότι το ρωσικό αντιαεροπορικό σύστημα S300 δεν εγκαταστάθηκε ούτε στην Κύπρο , ούτε στα Δωδεκάνησα (εσχάτως το υπουργείο Άμυνας ανακοινώνει δημόσια σε ποια νησιά εγκαθιστά Patriot ως να αποζητά την τουρκική αντίδραση) αλλά αποθηκεύτηκε στην Κρήτη.
Ήταν η αρχή μιας εξαιρετικά ενεργού εξωτερικής πολιτικής που βασίστηκε στη διπλωματία, συνδυάζοντας αριστοτεχνικά την ευρωπαϊκή ένταξη της Κύπρου, την επίλυση του Κυπριακού με βάση την διζωνική, δικοινοτική Ομοσπονδία με πολιτική ισότητα, τη βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων και την ανάμειξη των ΓΓ του ΟΗΕ. Δυο φορές μέσα σε είκοσι χρόνια (Σχέδιο Ανάν, Κραν Μοντανά) το Κυπριακό έφτασε μισό βήμα πριν την επίλυση του και ήταν η ελληνοκυπριακή πλευρά που και τις δυο φορές υπαναχώρησε. Κατά σύμπτωση κάτω από την πίεση των ίδιων η των απογόνων αυτών που δεν επιθυμούν λύση που θεωρούν ότι ο χρόνος τρέχει υπέρ των Ελληνοκυπρίων και φαντασιώνονται με την δυνατότητα ανάκτησης στρατιωτικής υπεροχής και εκμετάλλευσης κάποιας ευκαιρίας. Είναι φανερό ότι νομίζουν ότι ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή είναι ακριβώς το παράθυρο ευκαιρίας. Θέλω να πιστεύω ότι υπάρχουν ακόμα νουνεχείς και γνώστες του Κυπριακού τόσο στην ελληνική κυβέρνηση όσο και την επιρρεπή σε υπερπατριωτικές ανατάσεις αξιωματική αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ . Η Αριστερά σε όλες τις εκδοχές, από τον Τσίπρα έως την εξωκοινοβουλευτική, είναι μετρημένη και προσεκτική.
Σε αυτό το κλίμα ο Κύπριος Πρόεδρος έθεσε θέμα ένταξης της Κύπρου στο ΝΑΤΟ αντί να περιοριστεί στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης. Σε μια στιγμή που το ΝΑΤΟ απαξιώνεται από τις ΗΠΑ μέσα από την αλλοπρόσαλλη πολιτική Τραμπ, ουσιαστικά ο Κύπριος Πρόεδρος με αυτή την κίνηση - που είναι εκτός της συμφωνημένης «εθνικής γραμμής» - απευθύνεται προς το ενεργό υποκατάστατο του ΝΑΤΟ, την επιθετική συμμαχία ΗΠΑ Ισραήλ. Η Κύπρος θα γίνει έτσι μέρος του προβλήματος, θα χάσει την παραδοσιακή ουδετερότητα της που την προφύλαξε από επιθέσεις από τον αραβικό κόσμο και ως μέλος του ΝΑΤΟ θα χάσει συμμάχους , μόνιμα μέλη με κεντρικό ρόλο στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Τα πράγματα, όπως έδειξε η πείρα απο το παρελθόν, θα κινηθούν στην ακριβώς αντίθετη από την επιδιωκόμενη κατεύθυνση. Αν υπάρξει υποψία μόνιμης παρουσίας ελληνικών δυνάμεων στην Κύπρο, η Τουρκία - που εξακολουθεί να είναι εγγύτερα και παίζει ρόλο στην Ανατολική Μεσόγειο - θα ενισχύσει την ήδη σοβαρή επι του εδάφους παρουσία της στα κατεχόμενα . Νέες τριβές θα δημιουργηθούν μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στο Αιγαίο σε μια στιγμή που υπήρχε ένα ομαλό κλίμα.
Ελπίζω ότι τελικά τίποτε από αυτά δεν θα γίνει. Ούτε το καλώδιο της διασύνδεσης Κύπρου Ελλάδος θα ποντιστεί, ούτε οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι μας θα διακινδυνεύσουν ενέργεια βλαπτική των τουρκικών και τουρκοκυπριακών συμφερόντων. Αντιθέτως κάποια στιγμή, με τη λήξη του πολέμου ή σε μια μακρά ανάπαυλα, πλοία, αεροπλάνα και φλογεροί υπερπατριώτες θα αποσυρθούν στις μητέρες πατρίδες τους και θα αφήσουν την Κύπρο στην ησυχία της. Την Κύπρο, που δεν κινδυνεύει από το Ιράν αλλά από τον κακό εαυτό της.
(Ο Νίκος Μπίστης είναι πρώην υπουργός- Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από το Κ-Report)
